ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว - ตอนที่ 137.2 การต่อสู้เล็กๆ ในดินแดนเทวะทักษิณ หลี่ฉางโซ่วสักการะรูปปั้น (2)

บัดนี้ ผู้พิทักษ์มังกรหลายสิบคนเหล่านี้ล้วนกลายเป็นเหยื่อล่อสองด้านไปแล้ว

ทุกอย่างเป็นไปตามที่พี่ฉางโซ่วคาดไว้…มีปรมาจารย์อยู่เบื้องหลังข้า!

อ๋าวอี่ซึ่งขณะนี้ถูกสองปรมาจารย์มังกรนำไป อดรู้สึกมีอารมณ์ไม่ได้ในชั่วขณะหนึ่ง

แต่เมื่ออ๋าวอี่คิดอย่างรอบคอบ เขาก็รู้สึกว่าประโยคนั้นไม่ถูกต้องจริงๆ

หากผู้ใดสามารถทำนายการรุกของศัตรูและเปิดเผยออกมาได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำให้ชัดเจนได้ เช่นนั้นแล้ว คงต้องเปรียบเสมือนเป็นเทพที่สามารถทำนายอนาคตได้อย่างแท้จริง

ปรมาจารย์จากสำนักบำเพ็ญเต๋าหยิน ผู้อยู่เบื้องหลังหลี่ฉางโซ่ว ได้ระบุสถานการณ์ที่เป็นไปได้สองสามอย่างและให้มาตรการรับมือมาทีละอย่างตามลำดับเช่นกัน

ดังนั้น อ๋าวอี่จึงถอนหายใจในใจอีกครั้ง

เขาคิดว่าปรมาจารย์จากสำนักบำเพ็ญเต๋าหยิน ผู้อยู่เบื้องหลังหลี่ฉางโซ่วนั้นน่าเชื่อถือจริงๆ!

ซึ่งโดยพื้นฐานแล้ว การต่อสู้ก็พัฒนาไปอย่างสอดคล้องกับแนวทางใน ‘ยี่สิบหกขั้นตอน’ เหล่านั้น

ผู้พิทักษ์มังกรหลายสิบคนแทบจะไม่อาจหลบหนีรอดไปถึงภูเขาแห้งแล้งรกร้างซึ่งกองทัพมังกรกำลังซุ่มโจมตีอยู่ ในขณะที่เงาของศัตรูนับพันได้พุ่งเข้ามาเข่นฆ่าพวกเขา

อ๋าวอี่ได้นำทหารเซียนมังกรวารีสามพันคนและปรมาจารย์มังกรหลายสิบคนรีบเข้ามาช่วยได้ทันท่วงที และทันใดนั้น พวกเขาก็ระเบิดการต่อสู้ประจัญบานกันอย่างเต็มที่

เมื่อทั้งสองฝ่ายปะทะกัน ผลที่ตามมาของการต่อสู้ก็ทำให้สภาพแวดล้อมภายในรัศมีหลายพันลี้สั่นสะเทือน และทันใดนั้น กองทหารเซียนมังกรวารีจำนวนสามพันนายก็รีบพุ่งออกไปจากภูเขารอบๆ สนามรบทันที และลบแผนสำรองของศัตรูนับพันออกไป

ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยเหล่ามังกรและมังกรคราม กองทหารเซียนมังกรวารีหกพันคนและปรมาจารย์เผ่ามังกรกว่าร้อยคนต่างปิดล้อมหุ่นเชิดยุงเลือดสามถึงสี่พันตัวและทำร้ายพวกมัน แล้วร่างบนท้องฟ้ามากมายก็ร่วงหล่นลงมาราวกับเกี๊ยว…

ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้น เผ่าพันธุ์มังกรก็ได้สังเกตเห็นแล้วว่า ฝ่ายตรงข้ามสามารถควบคุมจิตใจของพวกเขาได้

พวกเขาอยู่ในโลกบรรพกาลมาหลายปีแล้ว ดังนั้น พวกเขาจะไม่มีวิธีจัดการกับมันได้อย่างไรเล่า

และแล้ว ในขณะนี้ พวกเขาก็ได้เปรียบในการต่อสู้และควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้ฝ่ายเดียวในทันที

แต่ลักษณะสำคัญอย่างหนึ่งของหุ่นเชิดยุงเลือดก็คือ พวกมันไม่กลัวความตาย และในเวลานี้ การตอบโต้กลับอย่างสุดกำลัง ของพวกมันก็สร้างปัญหาให้กับเผ่าพันธุ์มังกรได้เล็กน้อยเช่นกัน

ในขณะนั้น…

ในถ้ำที่พำนักที่ซ่อนอยู่ในภูเขาที่ชายแดนระหว่างดินแดนเทวะทักษิณและดินแดนเทวะประจิม ในเวลานี้ ผู้บำเพ็ญเหวินจิงพลันขมวดคิ้วขึ้นทันที

เหตุใดมังกรพวกนี้…จึงดูไม่เหมือนมังกรเลย

“พวกเขายังวางแผนออกแบบการซุ่มโจมตีอีกด้วย”

ผู้บำเพ็ญเหวินจิงแค่นเสียงเยาะ นางจะไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย หากหุ่นเชิดเหล่านั้นถูกฆ่าตาย ตราบใดที่นางพอใจ นางก็สามารถควบคุมหุ่นเชิดกลุ่มอื่นได้อีกตลอดเวลา “แต่หากพวกเจ้าอยู่ในระดับนี้เท่านั้น พวกเจ้าก็จะตายในวันนี้อย่างแน่นอน พวกเจ้าจะเปรียบเทียบกับข้าในด้านแผนสำรองได้อย่างไรกัน”

ทันใดนั้น ผู้บำเพ็ญเหวินจิงก็เผยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่มุมปากของนางขณะที่ยกมือขึ้นเพื่อหยิบแผ่นหยกสีเลือดออกมา

จากนั้นก็ค่อยๆ ขยับปลายนิ้วของนางผ่านบนแผ่นหยกนั้น และจู่ๆ ก็มีเสียงหึ่งๆ ดังออกมาจากแผ่นหยกนั้น

ผู้บำเพ็ญเหวินจิงกล่าวช้าๆ ว่า “เด็กๆ ของข้า จงไปเข่นฆ่ามังกรน้อยเหล่านี้”

และฉับพลันนั้น เสียงหึ่งๆ จากแผ่นหยกก็ยิ่งดังกระหึ่มมากขึ้นทันที…

ทางตะวันตกเฉียงใต้ของดินแดนเทวะทักษิณ หุ่นยุงเลือดมากกว่าครึ่งพันตัวล้วนตายบนท้องฟ้าเหนือการซุ่มโจมตีของเผ่าพันธุ์มังกร

บนเนินเขาที่แห้งแล้งซึ่งห่างไกลจากพวกมันออกไปกว่าพันลี้ บัดนี้ มียุงตัวใหญ่สีดำได้บินออกมาจากเนินเขาและป่าแห้งแล้งและเหินบินพุ่งขึ้นไปบนฟ้า

ยุงบินขึ้นไปบนท้องฟ้าและกลายเป็นร่างที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกัน และสวมชุดเกราะสีดำ

แต่ในชั่วพริบตานั้น ก็มีร่างมากกว่าหมื่นตัวปรากฏขึ้นมา

แล้วร่างเหล่านั้น ก็ก่อตัวเป็นคายกลขึ้นในอากาศ ถึงมันจะดำสนิทแต่ก็เงียบกริบอย่างยิ่ง

นี่คือ ยุงดำปีกโลหิต สัตว์ร้ายโบราณ!

หากกล่าวถึงในด้านขอบเขตพลังการฝึกฝนของแต่ละคนแล้ว ยุงดำปีกโลหิตก็เปรียบได้กับผู้บำเพ็ญมนุษย์เซียนเสิ่น และปรมาจารย์มากมายในหมู่พวกเขา!

และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเกี่ยวกับพวกเขาก็คือพวกเขาร่วมมือต่อสู้ด้วยกัน!

ทันใดนั้น เมฆสีดำก็เปล่งรัศมีสีโลหิตพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและตรงไปยังสถานที่ที่เผ่าพันธุ์มังกรกำลังต่อสู้อยู่

ในขณะนี้ มังกรกำลังจะ ‘ได้รับชัยชนะอย่างสมบูรณ์’ ทันใดนั้นศัตรูที่ทรงพลังแข็งแกร่งก็ปรากฏตัวขึ้น แต่เหล่าเผ่าพันธุ์มังกรไม่ได้ตื่นตระหนกใดๆ

อ๋าวอี่ตัดสินใจดำเนินการอย่างเด็ดขาดรวดเร็ว เขาสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหมดโจมตีอย่างสุดกำลัง เขาฆ่าศัตรูทั้งหมดที่อยู่ข้างหน้าเขาก่อน และจากนั้นจึงตั้งค่าค่ายกลต่อสู้ทันที

ขณะนี้ ยุงนับหมื่นตัวพลันพุ่งเข้ามาอย่างทรงพลัง และในพริบตานั้น กองทหารเซียนมังกรวารีห้าพันคนก็ก่อตัวเป็นค่ายกลป้องกัน ขณะที่อ๋าวอี่แอบปาดเหงื่อของเขา…

ในเวลาเพียงชั่วครู่ กองทัพยุงนับหมื่นตัวก็กวาดพัดพุ่งเข้ามา และกองทัพทั้งสองก็กำลังจะสู้รบกัน

ทันใดนั้นลำแสงเซียนก็พุ่งออกมาจากป่าเบื้องล่าง ในขณะที่ค่ายกลขนาดใหญ่ที่เหมือนชามคว่ำในมหาสมุทร เข้าปกคลุมภูเขาแห้งแล้งรกร้างและสันเขาที่อยู่ภายในรัศมีหนึ่งร้อยลี้อย่างรวดเร็ว!

ทันทีที่มีเสียงกลองดังก้องมาจากส่วนลึกของพื้นแผ่นดิน กองกำลังทหารเซียนมังกรวารีก็บินขึ้นจากพื้นดินและทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า!

ทั่วทุกทิศทาง!

ทั่วทั้งเก้าสวรรค์ชั้นฟ้ายันถึงสิบผืนปฐพี!

แล้วกองทหารเซียนมังกรวารีห้าพันนายที่อยู่ข้างหน้าเขาก็เปลี่ยนวิธีป้องกันก่อนหน้านี้ และทันใดนั้นพวกเขาก็เผยให้เห็นกรงเล็บมังกรที่ดุร้ายและพุ่งเข้าโจมตีอย่างกล้าหาญ

พวกเขาทั้งหมดล้วนรอดชีวิตมาตั้งแต่สมัยโบราณ เผ่าพันธุ์มังกรยังคงเป็นทรราชโบราณ แล้วพวกเขาจะกลัวยุงเหม็นเหล่านี้ได้อย่างไรเล่า

กองทหารเซียนมังกรวารีสองหมื่นคนและปรมาจารย์มังกรมากกว่าสามร้อยคนได้เข้าร่วมกองกำลังและเริ่มการโจมตีระลอกที่สอง…

ระหว่างการสู้รบบนท้องฟ้า ทหารอีกสามร้อยคนก็พุ่งออกไปจากป่าด้านหนึ่ง

ทันใดนั้น ครึ่งแขนของพวกเขาลดลงกลายเป็นความหนาปกติ และมีแสงสว่างวาบออกมาจากก่อนจะควบแน่นเป็นคันธนูและลูกธนูยาว และยิงธนูพุ่งเข้าใส่บรรดายุงเหล่านั้นทันที!

ฉับพลันนั้น บรรดายุงกว่าครึ่งหนึ่งล้วนกรีดร้องและตะโกนออกมาอย่างต่อเนื่อง

ในขณะนั้น ยังมีชายร่างกำยำสองคนถือถุงเก็บสัตว์วิญญาณสองใบและโปรยกบน้อยที่ดูเหมือนหยกกระจัดกระจายออกไปทั่วทุกหนทุกแห่ง…

มันเพิ่มสีสันที่ดีให้กับการต่อสู้ครั้งนี้

และบัดนี้ สถานการณ์โดยรวมได้ถูกตัดสินแล้ว!

ในขณะนั้น อ๋าวอี่ที่ยืนอยู่ใต้ธงและเฝ้าดูการต่อสู้อยู่ จู่ๆ ก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้

ทันใดนั้นเขาก็หยิบม้วนไม้ไผ่ออกมาจากกระเป๋าของเขา

มันเขียนเอาไว้ว่า ‘ขั้นที่ยี่สิบเจ็ดของขั้นที่ยี่สิบหก กระจายเถ้า’

ได้เวลาเปิดม้วนนี้แล้ว…

ในขณะนั้น หลี่ฉางโซ่วอยู่หน้าหอไป่ฝานแห่งยอดเขาพิชิตสวรรค์ในสำนักตู้เซียนแห่งดินแดนเทวะบูรพา

เหตุใดจึงมียุงมากมายเช่นนี้

หลี่ฉางโซ่วขมวดคิ้วขณะ ครุ่นคิดในใจ

หากผู้บำเพ็ญเหวินจิงต้องการทำลายสำนักเทพทะเลของเขา นางก็เพียงแค่ต้องปล่อยการโจมตีฉับพลัน ซึ่งหุ่นเชิดยุงเลือดนับพันตัวก็เพียงพอแล้ว…

แล้วเหตุใดถึงมีนักพรตเต๋าในชุดดำนับหมื่นเข้ามาในภายหลัง

โชคยังดีที่เขาสามารถทำให้เผ่ามังกรมีเสถียรภาพได้ก่อนเพื่อความปลอดภัย…

แม้เขาจะไม่เข้าใจ แต่หลี่ฉางโซ่วก็เห็นว่าการสู้รบมีเสถียรภาพแล้ว และชัยชนะของเผ่าพันธุ์มังกรก็ได้รับการตัดสินแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป

ในเวลานั้น เขาเดินเข้าไปในหอไป่ฝาน และมุ่งหน้าไปยังมุมหนึ่ง

เขาทักทายผู้อาวุโสสองสามคนที่เขาสนิทด้วยก่อนจะมอบสุราและปลาวิญญาณให้พวกเขา และหลังจากได้รับการอนุมัติจากผู้อาวุโสแล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปยังรูปภาพเหมือนของท่านบรรพชนจอมปราชญ์เทพที่หน้าโถงไป่ฝาน

หลี่ฉางโซ่วคลำหาของในแขนเสื้อของเขาครู่หนึ่งแล้วดึง ‘ธูปยาว’ หนาเท่าหัวแม่มือและยาวสามฉื่อจำนวนสามดอกออกมา และหลังจากจุดเทียนบนเชิงเทียนแล้ว เขาก็ปักมันลงในกระถางธูปด้วยความเคารพ

ผู้อาวุโสสองสามคนที่รับผิดชอบกิจการภายนอกที่อยู่ข้างๆ เขาต่างอยู่ในความเงียบงัน

หลี่ฉางโซ่วก้าวถอยหลังไปออกไปสามก้าว ก่อนจะยกชายเสื้อคลุมเต๋าของเขา และคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม

เจ้าสำนักบำเพ็ญเต๋าหยินผู้อยู่เบื้องบน ศิษย์ หลี่ฉางโซ่ว ขอแสดงความเคารพอย่างจริงใจ…เพื่อขอความคุ้มครองจากท่าน

ในขั้นต้น หลี่ฉางโซ่วไปที่นั่นเพื่อแสวงหาความสงบสุขในใจเท่านั้น

ประการแรก เขาไม่ได้สวดอ้อนวอนใดๆ และประการที่สอง เขาไม่มีความรู้สึกใดๆ เขาเพียงแค่มาสักการะบูชาที่นี่ตามปกติเท่านั้น

แต่สิ่งที่หลี่ฉางโซ่วไม่คาดคิดคือ…

วันนี้…

มุมของภาพเหมือนสั่นไหวไปมาเบาๆ และมีร่องรอยของอักขระเต๋าหลั่งไหลลงมาที่เขา