ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 502 หมู่บ้านหยวนเป่า (3)

ตอนที่ 502 หมู่บ้านหยวนเป่า (3)

ตอนที่ 502 หมู่บ้านหยวนเป่า (3)

แน่นอนว่าหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด แม่เฒ่าจูต้องโกรธแค้นอย่างมาก นางสบถด่าทอว่า “นังเดรัจฉานแซ่จ้าวทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเห็นว่านางน่าสงสารจึงปล่อยให้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย! แต่นางกลับอกตัญญูและสร้างเรื่องน่าอับอายลับหลัง ข้า…”

แม่เฒ่าจูนึกบางอย่างได้ ริมฝีปากของนางอ้าค้าง ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาก่อนแค่นเสียงด้วยความโมโห

“ท่านแม่ ท่านชรามากแล้ว ท่านควรใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุข อย่ากังวลสิ่งใดเลย…” หยุนลี่เต๋อกล่าวแนะนำ

แม่เฒ่าจูจ้องเขม็งไปที่ลูกชายพลางโบกมือไล่

“ท่านแม่…”

หญิงชราหันหลังให้หยุนลี่เต๋ออย่างไม่สบอารมณ์ เมินเฉยต่อเสียงโน้มน้าวของเขา

หยุนลี่เต๋อจนปัญญา เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืด เขาจึงลุกขึ้นยืนพลางกล่าวว่า “ท่านแม่ วันนี้มืดแล้ว ท่านพักผ่อนให้เต็มที่เถิด พรุ่งนี้ข้าจะกลับมาใหม่…”

“นี่ พี่รอง…” แม่นางเฉินเดินตามหยุนลี่เต๋อพร้อมคลี่ยิ้มอย่างไร้ยางอาย “พี่รอง เอ้อหลางและซานหลางเป็นหลานของท่านเช่นกัน เมื่อไรท่านและพี่สะใภ้จะหาคู่และจัดงานแต่งให้พวกเขาบ้าง พี่รอง…”

หยุนลี่เต๋อเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นก่อนเดินออกจากลานเรือนไป

แม่นางเฉินเอนกายพิงธรณีประตูพร้อมเผยสีหน้าบึ้งตึงก่อนพึมพำ “หึ สองผัวเมียคู่นี้ใจจืดใจดำเสียจริง!”

หยุนลี่เต๋อเพิ่งจากไป แม่นางจ้าวก็หาบถังน้ำเข้ามาในเรือน ทันทีที่เดินมาถึงลานเรือน นางจึงวางถังน้ำลงพลางยืดเอวตรง ฉับพลันแม่เฒ่าจูก็วิ่งออกมาจากห้องชั้นบนด้วยความโมโหก่อนเตะถังน้ำจนคว่ำ

แม่นางจ้าวประหลาดใจ “ท่านแม่… เกิดอะไรขึ้น?”

“เกิดอะไรขึ้น?” แม่นางเฉินยืนเท้าเอวพร้อมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “เจ้าทำอะไรลงไปย่อมรู้ดีแก่ใจ ลืมแล้วหรือ?”

แม่นางจ้าว “…”

“ข้ามาดูว่าหน้าตาของหญิงแพศยาเป็นอย่างไร เจ้าทำเรื่องน่าอับอายมามากมาย แต่กลับต้องการให้ลูกสาวแต่งงานกับครอบครัวเศรษฐีอีกหรือ ถุย ฝันเฟื่อง!” แม่นางเฉินเงยหน้าขึ้นพร้อมก่นด่า “คนแซ่จ้าว อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เท่าทันแผนการของเจ้า เจ้าต้องการให้ลูกสาวแต่งเข้าตระกูลอื่นแล้วเจ้าก็จะออกไปอาศัยอยู่กับนางใช่หรือไม่? หึหึ เจ้าลองตระเวนถามดูสิว่าทั่วทั้งสิบลี้แปดหมู่บ้าน มีผู้ใดสามารถยอมรับการกระทำของเจ้าได้บ้าง!”

แม่นางเฉินฉวยโอกาสในตอนที่หญิงชรากำลังโมโหกล่าวถากถางแม่นางจ้าว ขณะที่แม่นางจ้าวก้มหน้างุด ไม่โต้เถียงแม้แต่คำเดียว หากตอบโต้ หญิงชราจะต้องทุบตีนางจนตายเป็นแน่

เมื่อเห็นแม่นางจ้าวยิ่งเงียบไม่ตอบโต้ แม่นางเฉินก็ยิ่งยิ้มย่องในใจ จากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นพร้อมกล่าวออกมาว่า “เจ้าไม่ได้ไปเรือนพี่รองแล้วคุกเข่าอ้อนวอนพวกเขาหรอกหรือ? ครั้งนี้เจ้าต้องการอะไรกันแน่…”

“…” แม่นางจ้าวเบิกตากว้างทันที

แม่นางเฉินเบ้ปากพลางกล่าวถากถาง “พี่รองเพิ่งกลับออกไป เขาบอกว่าหาคู่ให้ลูกสาวของเจ้าได้แล้ว ทั้งคู่เหมาะสมยิ่งนัก ฝ่ายชายอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านอะไรนะ… อ้อ หมู่บ้านหยวนเป่า ข้าว่าที่นั่นก็ไม่เลวสักเท่าไร นกน้อยต้องออกจากรังไปอยู่กับอาจม นางต้องระหกระเหินไปอยู่ไกลบ้านเพราะการกระทำอันชั่วร้ายของพวกเจ้าสองผัวเมีย…”

เมื่อแม่นางจ้าวได้ยินคำว่า ‘หมู่บ้านหยวนเป่า’ หัวใจของนางก็หล่นไปที่พื้นทันที 　

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง เจ้ารองและแม่นางเหลียนแสร้งทำตัวเป็นคนดี แต่แท้จริงพวกเขายังคงเกลียดชังตน เหตุใดพวกเขาจึงส่งหยุนเยว่ ให้แต่งงานกับคนในหมู่บ้านหยวนเป่าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหมู่บ้านที่ยากจนที่สุดด้วยเล่า?

แม่เฒ่าจูยืนนิ่งปล่อยให้แม่นางเฉินด่าทอสะใภ้ใหญ่อย่างเฉยเมย หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งหญิงชราส่งสายตาให้แม่นางเฉิน ทางด้านแม่นางเฉินเห็นเช่นนั้นจึงลำพองใจ นางยังตวาดด่าทอไม่หยุด “เหตุใดเจ้ายังยืนนิ่งอยู่? งานบ้านมีมากมาย ยังไม่รีบไปทำอีกรึ! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ เจ้ามันตัวโง่งมต้องให้ออกคำสั่งทุกอย่าง รีบเติมน้ำให้เต็มถัง ซักผ้าให้สะอาด แล้วให้อาหารหมู่ในคอกทั้งหมดเข้าใจหรือไม่ อย่าลืมตักขี้หมูทิ้งด้วยล่ะ เหม็นจนจมูกข้าไม่ได้กลิ่นแล้ว… ถ้าทำความสะอาดไม่เสร็จภายในวันนี้ เจ้าก็ไม่ต้องนอน…”

แม่นางเฉินยังคงกล่าวเอาใจแม่เฒ่าจูอย่างต่อเนื่อง นางเรียนรู้เรื่องนี้มาจากอดีตของแม่นางจ้าวที่เคยกระทำต่อตน ทว่าขณะนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตร แม่นางจ้าวกลายเป็นลูกพลับนิ่มในกำมือนาง ไม่สามารถโต้เถียง ทำได้เพียงกล้ำกลืนความอัปยศเท่านั้น

ภายในห้อง หยุนหรงมองลอดรอยแยกของหน้าต่างที่ปิดสนิทพร้อมกล่าวว่า “พวกเขาใจดียิ่งนัก พี่สาวได้ยินหรือไม่ว่าพวกเขาหาคู่ให้ท่านได้แล้ว ซึ่งคนผู้นั้นอาศัยอยู่ในหมู่บ้านหยวนเป่า!”

เมื่อครู่หยุนลี่เต๋อเล่าเรื่องราวได้เพียงครึ่งเดียว แม่นางเฉินก็พูดแทรกเสียก่อน ทั้งสองคนโต้เถียงกันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดความจริงก็เปิดเผยว่าที่แท้แม่นางจ้าวเป็นฝ่ายอ้อนวอนให้สองสามีภรรยาหาคู่แต่งงานให้ลูกสาว หยุนลี่เต๋อและแม่นางเหลียนเสแสร้งว่าตนหวังดี แต่สุดท้ายพวกเขาก็หาสามียากจนที่อาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดารให้นาง

หยุนเยว่นั่งลงข้างเตียงพร้อมขบฟันแน่นด้วยความเกลียดชัง นางสามารถเขียนตัวอักษร มีความรู้ความสามารถไม่ต่างจากคุณหนูจากตระกูลขุนนาง อย่างไรเสียนางก็ไม่เต็มใจแต่งงานกับชายหนุ่มยากจนที่แม้จะทำนาไปตลอดชีวิตก็ไม่มีทางลืมตาอ้าปากได้ เหตุใดนางต้องเอาชีวิตที่เหลืออยู่ไปทิ้งอยู่ในที่ทุรกันดารเช่นนั้น!

“หากท่านแต่งงานกับตระกูลเศรษฐี ข้าและท่านแม่คงสุขสบายนานแล้ว เป็นอย่างไรล่ะ… สุดท้ายก็ต้องแต่งงานกับชาวนายากจน ข้าเกรงว่าแม้แต่เงินสินสอด พวกเขาก็ไม่มีปัญญาหามาจ่าย นี่ต่างอะไรกับการมอบท่านเป็นของกำนัลให้พวกเขาเล่า?”

“ข้าเคยบอกแล้วว่าพวกเขาแค่แสร้งเป็นคนดีเท่านั้น แต่ความจริงแล้วกลับเกลียดชังพวกเราจนเข้ากระดูกดำ! พวกเขาร่ำรวยแล้วมิใช่หรือ? ในเมื่อใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองมองแล้ว เหตุใดต้องลดตัวลงมาช่วยเหลือพวกเรา?”

“หากพวกเขาจ่ายเงินให้แม่สื่อสักหนึ่งร้อยสองร้อยตำลึง ไยจะหาชายหนุ่มจากครอบครัวเศรษฐีมาแต่งงานกับพี่สาวไม่ได้!”

“หากแต่งงานกับคนจน ท่านจะต้องลงเอยด้วยการให้อาหารหมู ซักผ้า ทำอาหาร ปรนนิบัติครอบครัวสามีจนหัวหมุนทั้งวันแน่! ถ้ารู้ว่าเรื่องทุกอย่างจะเป็นเช่นนี้ ท่านต้องนึกเสียใจที่ไม่แต่งเป็นอนุภรรยาของคนรวยแน่นอน…”

หยุนหรงยังคงพูดพล่าม หยุนเยว่ทนฟังวาจาถากถางของน้องสาวไม่ไหวจึงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปง จากนั้นนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากำแพงพลางกล่าวอย่างโกรธเคือง “หุบปาก เจ้าช่วยเงียบเสียงสักครู่ได้หรือไม่!”

“ท่านยังจะนอนหลับอีกหรือ!” หยุนหรงผลักพี่สาวเบา ๆ สองสามครั้ง “ข้าจะอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร ตอนนี้เป็นคราวของท่าน ครั้งหน้าต้องเป็นข้าแน่นอน พวกเราปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้!”

หยุนเยว่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม “ข้าจะทำอย่างไรดี?”

“เหตุใดเราไม่เดินทางไปหาพี่ชายแล้วขอเงินเขาแล้วหนีไปจากที่นี่?” หยุนหรงเสนอความคิด “พี่ใหญ่ต้องมีเงินแน่นอน ข้าทนใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อีกต่อไปไม่ได้แล้ว หากได้เงินก้อนนั้น เราจะหนีไปให้ไกลและสร้างบ้านของเรา จากนั้นซื้อที่ดินเอาไว้เพาะปลูกเอง!”

หยุนเยว่ไม่ได้สนใจน้องสาวมากนัก นางคิดเพียงว่าหยุนโม่แต่งงานแล้วและมีภาระมากมาย เขาจะหาเงินมากมายเพียงนั้นมาจากที่ใด อีกทั้งเงินสินสอดเขาก็จ่ายให้ฝ่ายหญิงเพียงสิบตำลึง นอกจากนี้ตนยังต้องทำงานในสวนผักทั้งวัน ไหนเลยจะลอบหนีออกไปตามหาพี่ชายได้

ไม่มีบุคคลที่สามล่วงรู้แผนการของสองพี่น้อง หากตอนที่กลับมาบังเอิญเจอเข้ากับแม่นางจ้าว ทั้งสองก็จะนำโคลนในสวนมาทาตัวแสร้งว่าทำงานอยู่ในสวนตลอดเวลา

“พี่สาว พี่สาว เหตุใดไม่พูดสักคำ!” หยุนหรงเขย่าตัวพี่สาวอีกครั้ง “พรุ่งนี้เราเดินทางเข้าเมืองกันเถอะ! ไปตามหาพี่ใหญ่แล้วบอกว่าใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว เขาต้องให้เงินอั่งเปาเราแน่นอน เพราะอย่างไรเสียปีนี้ก็เป็นปีแรกที่เขาได้ใช้ชีวิตหลังแต่งงาน พี่สาวเห็นด้วยหรือไม่?”

หยุนเยว่กระชับผ้าห่มแน่น “เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้”

“ท่านต้องไปกับข้า ได้ยินหรือไม่?”

“…”

วสันตฤดูใกล้เข้ามาเต็มที ทุกครัวเรือนต่างพักผ่อนหลังเทศกาลเก็บเกี่ยวอย่างสบายใจ บ้างกวาดทำความสะอาดเรือน บ้างเตรียมสิ่งของสำหรับเทศกาลตรุษจีน แต่แม่เฒ่าจูหาตัวแม่นางจ้าวไม่พบ นางจึงผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา