ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 491 ไยจะไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้

ตอนที่ 491 ไยจะไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้

ตอนที่ 491 ไยจะไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้

มิใช่ว่าแม่นางเฉินเกรงกลัว ทว่านางคร้านดูแลหยุนชิ่วเอ๋อผู้สติฟั่นเฟือนทั้งวัน ครั้นจะขอกลับไปทำงานในนา อากาศช่วงนี้ก็ร้อนจนเกินทน เพียงแค่คิดเช่นนั้น นางก็รู้สึกอ่อนล้าแล้ว

ภายใต้แสงตะวันแผดเผา แม่นางเฉินหาบถังน้ำอันหนักอึ้ง จากนั้นใช้คราดกำจัดวัชพืช ไหนเลยจะได้พักผ่อนอยู่ที่เรือนอย่างสบายใจ นอกจากนี้นางไม่เข้าใจว่าครอบครัวของหยุนลี่เต๋อจ้างลูกจ้างระยะยาวมากมาย แต่เหตุใดถึงไม่อนุญาตให้นางคอยดูแลควบคุม ไยเขาไม่ปล่อยให้นางมีอิสระบ้าง?

กินอาหารมากขึ้นกว่าเดิมเพียงมื้อเดียวคงไม่ทำให้หยุนลี่เต๋อมีฐานะจนลงกระมัง?

เพียงแค่คิดว่าขณะนี้หยุนลี่เต๋อ ภรรยา และเด็กสาวผู้ปากคอเราะรายกำลังรับประทานอาหารมากมายภายในเรือนหลังใหญ่ ทั้งยังเสแสร้งเป็นคนดีต่อหน้า แม่นางเฉินก็ยิ่งโกรธแค้นจนเข้ากระดูกดำ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งแม่นางเหลียนที่เคยเป็นคนอ่อนแอ ไม่โต้เถียงผู้ใด แต่ทันทีที่ครอบครัวของนางมีฐานะดีขึ้น หญิงผู้นี้ก็มีนิสัยเมินเฉยต่อตนและมักทำเรื่องง่าย ๆ ให้เป็นเรื่องยุ่งยาก ซึ่งนับว่านางเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน แม่นางเหลียนไม่ยินยอมตอบรับคำขอของนาง แม่นางเฉินจึงถ่มน้ำลายลงตรงหน้าของอีกฝ่ายพลางกล่าวเหยียดหยามว่า “เจ้าภูมิใจนักหรือ ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะทะนงตนได้นานเพียงใด!”

ระหว่างทางกลับจากเรือนหลังเก่า แม่นางเหลียนครุ่นคิดเกี่ยวกับวิธีการเกลี้ยกล่อมของนักพรตเสวียนซวี เขานำคำพูดและการกระทำในอดีตของแม่นางเฉินและแม่เฒ่าจูมาสอดแทรกในคำสอนอย่างชาญฉลาด หากหญิงชราปฏิบัติตามคำแนะนำของนักพรตและ ‘ฝึกจิตในความเงียบ’ จริง ๆ ครอบครัวของนางคงสงบสุขไม่น้อย

แม่นางเหลียนเหลือบมองหยุนลี่เต๋ออีกครั้ง “ท่านพี่คิดว่าท่านแม่จะพูดน้อยลงตามคำแนะนำของนักพรตหรือไม่?”

“ทำตามแน่นอน” หยุนลี่เต๋อมุ่นคิ้ว “ท่านแม่อายุมากแล้ว ทั้งยังมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับชิ่วเอ๋อ… การที่นางเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ใจเย็นลงและสงบปากสงบคำขึ้นกว่าเดิมไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสียหน่อย”

แม่นางเหลียนจ้องมองหยุนลี่เต๋อ แม้ว่าใบหน้าของนางไม่แสดงอารมณ์ใด ทว่ากลับรู้สึกโล่งใจไม่น้อย แม่นางเหลียนลอบถอนหายใจและครุ่นคิดว่าพรุ่งนี้ตนมีเวลาว่างจึงตั้งใจเย็บถุงหอมเพื่อแทนคำขอบคุณและนำไปถวายนักพรตที่วัดป้านชานด้วยตนเอง

ในเวลานี้นักพรตเสวียนซวีผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือและได้รับสมญานามว่า ‘นักพรตผู้มีพลังบำเพ็ญแก่กล้า’ กำลังนั่งขัดสมาธิโดยชันเข่าขึ้นหนึ่งข้างอยู่ในห้องทำสมาธิ เขาถือจอกสุราไว้ในมือพลางจิบสุราและหรี่ตาอย่างมีชัยก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “มีเรื่องอะไรรึ? ข้าเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้มานานหลายปี ไยจะไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้? เจ้าคิดว่าข้าไม่สามารถหลอกหญิงชราและหญิงที่ไม่เคยเผชิญโลกภายนอกได้สำเร็จ?”

“น่าเสียดายที่ท่านไม่รู้เรื่องมากกว่านี้ มิฉะนั้นแม่เฒ่าคงหลงกลเจ้านานแล้ว” หยุนเชวี่ยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะไม้เก่าผุพัง นางแกะเปลือกถั่วลิสงคั่วปรุงรสก่อนโยนเข้าปากก่อนจ้องมองนักพรตเสวียนซวีด้วยสายตาเฉียบคมอีกครั้ง “ท่านยังเอาเปรียบหลานชายไม่พออีกหรือ? ท่านหลอกลวงผู้อื่นจนเคยชินแล้วใช่หรือไม่?”

“นี่แม่นางน้อย เจ้าไม่ได้ใสซื่อเช่นพ่อกับแม่ของเจ้า ตอนที่มาขอร้องข้าให้ช่วย เจ้าก็ทำหน้าตาใสซื่อ แต่เมื่องานสำเร็จลุล่วงไปแล้ว เจ้ากลับถีบหัวส่งข้ารึ?” นักพรตเสวียนซวีขมวดคิ้วพร้อมส่ายหน้าพลางเผยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “เจ้าเรียกข้าว่าอาเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้ากับหลานชายของข้ามีความสัมพันธ์เช่นไร เจ้าอย่าทำไขสือไปเลย…” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านก่อนจิบสุราอย่างมีความสุขอีกครั้ง

หยุนเชวี่ยกลอกตา “เหตุใดถึงไม่บอกว่าท่านหลอกลวงพ่อแม่ของข้าเพื่อเงินสองตำลึง?”

“เจ้าพูดอะไร? ผู้ใดหลอกลวง? มิใช่ว่าข้าช่วยเหลือครอบครัวเจ้าไว้หลายหนหรอกหรือ? ทำคุณบูชาโทษแท้ ๆ ข้าช่วยให้ย่าของเจ้าสบายใจและนั้นก็ทำให้พ่อแม่ของเจ้าโล่งใจเช่นกัน อย่าว่าแต่สองตำลึงเลย เจ้าต้องจ่ายข้ายี่สิบตำลึงด้วยซ้ำ!” นักพรตเสวียนซวีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หลานชาย ข้าคงเดินทางออกจากเขาลูกนี้ไปแล้ว อย่างน้อยคนอื่นก็เต็มใจจ่ายให้ข้ามากกว่าเจ้าแปดเท่าหรือสิบเท่า แม่นางน้อยอย่าใจแคบไปหน่อยเลย”

หยุนเชวี่ยแค่นเสียงหัวเราะ “ข้าบอกแล้วว่าจะพูดอะไรออกมาก็คิดทบทวนให้ดี ท่านรู้เรื่องนี้ดีกว่าผู้ใดมิใช่หรือ? กล่าวอ้างหลานชายคนโตอย่างนั้นรึ หลานชายคนโตของท่านสมองเสื่อม ท่านเคยเหลียวแลหรือไม่?”

คำถามนี้สะกิดรอยแผลในใจของนักพรตเสวียนซวีไม่น้อย เขาจ้างให้แม่นางถังมาฝังเข็มเพื่อรักษาสืออีทุก ๆ สองสามวันเป็นระยะเวลาครึ่งปีแล้ว แต่ดูเหมือนว่าอาการของเด็กหนุ่มไม่ดีขึ้นแม้แต่น้อย เขายังคงจำเรื่องราวสำคัญบางเรื่องไม่ได้

หากแม่นางถังไม่มีภาพลักษณ์ที่น่าเชื่อถือ หยุนเชวี่ยคงคิดว่านางเป็นหนึ่งในคนร้ายที่วางแผนฆาตกรรมของสืออี และแฝงตัวเป็นหมอแสร้งมารักษาสืออีเป็นประจำ ทว่าแท้จริงแล้วนางกำลังทำร้ายเขาทีละน้อย

เมื่อเป็นเรื่องของสืออี นักพรตเสวียนซวีก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วพลางส่ายศีรษะ “ไม่ใช่แบบที่เจ้าคาดเดาหรอก นางเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษาที่มีฝีมือเก่งกาจ ไม่นานอาการป่วยของหลานชายข้าต้องดีขึ้นเป็นแน่”

“ข้าไม่ไว้ใจท่านและแม่นางถัง…” หยุนเชวี่ยกล่าว

“หืม…” นักพรตเสวียนซวีลูบเคราพลางครุ่นคิดอย่างละเอียด จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงกล่าวออก “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ข้าไม่น่าเชื่อถือ?”

หยุนเชวี่ยมองนักพรตเสวียนซวีด้วยสายตาดุร้ายอีกครั้ง จากนั้นเอื้อมมือดึงสืออีที่กำลังแกะเปลือกถั่วลิสงอยู่ข้าง ๆ เข้าหาตนก่อนมองเขาและนักพรตสลับไปมา “ข้าว่าท่านจำผิดคนแล้วล่ะ เหตุใดท่านและเขาถึงไม่มีความคล้ายคลึงกัน?”

บิดาของสืออีต้องเป็นคนหล่อเหลาและจิตใจดีเป็นแน่ถึงได้มีบุตรชายผู้งดงามและมากความสามารถเช่นนี้ ทว่าเหตุใดน้องชายของเขาถึงเติบโตเป็นคนขี้ขลาด? ดูบุคลิกและเครื่องหน้าของเขาสิ ทั้งกะล่อนและสับปลับ…

“ลูกมังกรทั้งเก้ายังต่างกัน! แม่นางน้อยเช่นเจ้าจะรู้อะไร!” นักพรตเสวียนซวีผุดลุกยืนขึ้นพลางจ้องมองหยุนเชวี่ยไม่วางตา “หลานชาย เจ้ายกโทษให้ข้าได้หรือไม่? ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาแม่นางถังพักโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในเมือง แต่ละวันต้องกินอาหารครบสามมื้อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าต้องจ่ายเงินทั้งหมดเท่าไร? เพียงแค่ม้าที่นางขี่ ข้าก็ต้องจ้างคนรับใช้มาดูแลอย่างดีและคอยปรนนิบัติไม่ให้บกพร่อง หากไม่ใช่เพราะหลานชาย เจ้าคิดว่าข้าจะจ่ายเงินมากมายเพียงนี้หรือ?”

ก่อนที่นักพรตเสวียนซวีจะกล่าวจบ น้ำเสียงเย็นชาของคนผู้หนึ่งก็ดังมาจากข้างนอกประตู “ท่านไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินจำนวนนั้นต่อไปแล้วเจ้าค่ะ”

ทั้งสามคนหันมองไปยังต้นเสียง ร่างบางสวมชุดคลุมสีขาวสะพายกล่องไม้ใบเล็กไว้ข้างหลังเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าอันแผ่วเบาขณะคิ้ว ดวงตา และใบหน้าไร้อารมณ์

นักพรตเสวียนซวีตกตะลึงก่อนกล่าวแก้ตัวเป็นพัลวัน “แม่นางถัง ข้า.. ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ท่านอาศัยอยู่ที่นี่ได้ตามต้องการ เรื่องเงินมิใช่ปัญหาแม้แต่น้อย!”

“วันนี้ข้ามาเพื่อกล่าวลาท่าน” แม่นางถังโยนถุงเงินลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ข้าคืนห้องให้กับโรงเตี๊ยมแล้ว ส่วนเงินนี้ท่านนักพรตเก็บเอาไว้เถิด” สิ้นคำ นางก็หันหลังแล้วเดินจากไป

“แม่นางถัง แม่นางถัง…” นักพรตเสวียนซวีผุดลุกขึ้นก่อนเดินตามนางไปอย่างรวดเร็ว “ท่านจะทำอะไร? โอ้ เป็นเพราะข้าปากพล่อย ท่านเป็นผู้มีจิตใจสูงส่ง ส่วนข้าเป็นคนไม่รู้ความ ได้โปรดอย่าถือสาคนมีความรู้ต่ำเช่นข้าเลย…”

“ท่านนักพรตเข้าใจผิดแล้ว” แม่นางถังกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ข้าพยายามรักษาหลานชายของท่านอย่างสุดความสามารถแล้ว หากดันทุรังต่อไป เกรงว่าจะเป็นการทำลายเส้นเลือดทำให้อาการของเขาไม่ดีขึ้น ผิดที่ข้าไม่มีฝีมือมากพอจึงช่วยพวกท่านสองคนไว้ไม่ได้”

เมื่อเห็นว่าแม่นางถังกระโดดขึ้นควบม้า นักพรตเสวียนซวีก็อยากจะเอื้อมมือไปกำบังเหียนม้าเอาไว้ แต่เกรงว่าจะเป็นการล่วงเกินนางเกินงามจึงทำได้เพียงถอนหายใจอย่างจนปัญญา “หากแม้แต่แม่นางถังยังไม่สามารถรักษาเขาให้หายดี แล้วผู้ใดจะทำได้เล่า เฮ้อ…”

แม่นางถังนั่งอยู่บนหลังม้าโบกมือลาอีกฝ่ายก่อนใช้ส้นเท้ากระแทกลำตัวของมันเพื่อกระตุ้นมันออกตัววิ่ง นางควบม้าด้วยท่วงท่าสง่างามก่อนหายลับตาไปในภูเขา…