ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 317 ไม่กลับมาตลอดทั้งคืน

ตอนที่ 317 ไม่กลับมาตลอดทั้งคืน
ตอนที่ 317 ไม่กลับมาตลอดทั้งคืน

เหล่าชายเสเพลที่หยุนลี่เซียวเชิญชวนมาต่างแห่กันจับจองโต๊ะถึงสองโต๊ะ นับตั้งแต่อาหารถูกยกขึ้นมาวางพวกเขาก็เอาแต่ร่ำสุราตั้งแต่เที่ยงวันจรดฟ้ามืด ไหสุราทั้งสองถูกยกดื่มกระทั่งเหลืออยู่เพียงก้นบึ้ง แต่ละคนเมามายจนเดินโซซัดโซเซล้มนอนระเนระนาด

“น่าอัปลักษณ์สิ้นดี!” หยุนลี่จงยกมือไพล่หลังกวาดสายตามองเหล่าชายขี้เมาที่นอนเกลื่อนเต็มบริเวณลานบ้าน คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ “น้องรอง ลากพวกเขาออกไปให้หมด ข้าคร้านจะเสวนากับพวกเขา!”

“พี่ใหญ่ อย่าได้รังแกพวกเขาเชียว!” หยุนลี่เซียวพยายามพยุงตัวกับโต๊ะเพื่อหยัดกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เขากล่าวอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำนักฟังไม่ศัพท์ “พวกเขาล้วนมาที่นี่เพื่อสนับสนุนข้า ท่านทำเช่นนี้คิดจะหักหน้าข้าอย่างนั้นรึ?!”

“น้องสาม เจ้าดื่มหนักเกินไปแล้ว” หยุนลี่จงใช้หางตาชำเลืองมองด้วยแววตามืดหม่น

“ดื่มหนักเกินไป? ข้าดื่มหนักตั้งแต่เมื่อไรกัน?! ฮ่า ๆ ๆ! อย่าพยายามหลอกล่อข้าหน่อยเลย หากท่านทำให้ข้าร้อนใจอีกครั้งละก็ คราวนี้ข้าจะพ่นเรื่องน่าอับอายของท่านออกมาให้ผู้คนได้รับรู้ทั่วกัน! ท่านเชื่อหรือไม่ล่ะ? หากไม่เชื่อข้าจะแสดงให้เห็นเดี๋ยวนี้…”

“น้องสาม!” หยุนลี่เต๋อกล่าวตัดบทเขาพร้อมก้าวเข้าไปจับไหล่หยุนลี่เซียวยึดไว้ “หยุดพูดพล่ามได้แล้ว วันนี้เจ้าดื่มหนักเกินไป สะใภ้สาม รีบมาพยุงเขาเข้าไปนอนพักในห้องเถิด”

“ถุย! ผู้ใดว่าข้าดื่มหนักกัน?! ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงเป็นใยข้า!” ขณะที่นางเฉินยื่นมือเข้าใกล้หมายโอบประคองกลับถูกหยุนลี่เซียวผลักออกห่าง สองขาของเขาหยัดยืนไม่มั่นคงซวนเซไปทางซ้ายทีขวาที เขาชี้หน้าหยุนลี่เต๋อพลางแค่นเสียงหัวเราะเป็นเชิงเหยียดหยัน “พี่รองเอ๋ย พี่รองหน้าโง่ ข้าเคยบอกแล้วว่าท่านน่ะเบาปัญญาสิ้นดี สมควรแล้วที่ต้องแบกรับเรื่องผิดมหันต์ของพี่ใหญ่เรื่อยมา ดูอย่างข้าสิ! ต่อให้เขาได้เป็นขุนนางยศใหญ่เพียงใดก็ต้องอุ้มชูข้าไว้อยู่วันยังค่ำ…”

ใบหน้าหยุนลี่จงแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด

ขณะเดียวกัน ชายเสเพลคนหนึ่งที่เมามายไม่ได้สติจนนอนกลิ้งเกลือกไปกับโคลนตมใต้โต๊ะพลันตื่นขึ้นมา เขาคว้าเก้าอี้ใกล้ตัวและพยายามฝืนสังขารหยัดกายขึ้นไปนั่ง เขายิ้มกว้างและยกนิ้วโป้งให้อย่างชื่นชม “นายท่านสาม สมแล้วที่เป็นท่าน!”

หยุนลี่เซียวระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นทันที

“น้องสาม ทุกคนต่างดื่มสุราจนเกลี้ยงไหแล้ว อีกประเดี๋ยวอากาศคงเย็นลงไม่น้อย เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเสียเถิด” หยุนลี่เต๋อไม่สนใจแม้ถูกอีกฝ่ายเยาะเย้ยถากถาง เขาพยายามประคองหยุนลี่เซียวที่เกือบกลิ้งเข้าไปใต้โต๊ะอย่างหมดสภาพ

“นายท่านสาม นายท่านสาม คราหลังพวกเราค่อยร่ำสุราด้วยกันใหม่…” ชายขี้เมาคนเดิมลุกขึ้นยืนและเดินออกไปทางประตูเรือนโดยที่ฝ่าเท้าแทบไม่แตะพื้น ทั้งยังโบกมือลาหยุนลี่เซียวด้วยความอาลัยอาวรณ์

“ไปเถอะ ไสหัวออกไปซะ” หยุนลี่เซียวแสยะยิ้มขณะอำลามิตรสหายด้วยคำที่ไม่สุภาพนัก จากนั้นจึงโบกมือสะเปะสะปะอย่างภาคภูมิใจ “เห็นท่านพ่อของข้ามีเงินทองอยู่ในมือ พวกเจ้าทุกคนก็แห่แหนมาประจบสอพลอกันใหญ่ อย่าคิดว่าข้ามองไม่ออกเชียว!”

สิ้นคำกล่าวหยุนลี่เซียวจึงวาดขาเตะร่างชายฉกรรจ์อีกคนที่ยังเมามายไม่ได้สติ ชายผู้นั้นขยับตัวตอบสนองเพียงนิดพร้อมส่งเสียงฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจในลำคอ จากนั้นจึงพยายามลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางงุ่มง่าม ริมฝีปากขยับบ่นพึมพำไม่เป็นประโยค ก่อนจะพุ่งตัวออกไปทางประตูเรือนด้วยสภาพที่น่าสมเพชยิ่ง

คิ้วทั้งสองของหยุนลี่จงยังคงขมวดเป็นปม ริมฝีปากเม้มแน่นจับจ้องไปยังหยุนลี่เซียวผู้อวดดี ใบหน้าของเขาคล้ำหม่นลงทุกขณะ

หยุนลี่เซียวสบถฟาดงวงงาอยู่ครู่ใหญ่และพยายามถีบชายขี้เมาหลายคนให้ลุกขึ้น ซึ่งบรรดาชายเหล่านั้นมีทั้งคนที่หัวเราะเสียงดังลั่นอย่างไม่รู้ความ บ้างก็ก่นด่าเพราะไม่พอใจที่ถูกปลุกให้ตื่นจากห้วงนิทรารมย์ แต่ละคนต่างกอดคอกันเดินโซเซออกไปจากประตูเรือนทีละก้าว

เข้าสู่เดือนตุลาคม ในแต่ละค่ำคืนอากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ แสงสีทองสุดท้ายของวันลาลับขอบฟ้าไปเร็วกว่าช่วงฤดูกาลก่อน สายลมกระโชกแรงพัดโชยมาเป็นระยะ ตามกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ที่ยังมีใบไม้สีเหลืองแห้งกรอบชิ้นเล็กชิ้นน้อยทยอยร่วงหล่นลงสู่พื้นดินจนหมดต้น

แม่นางเหลียนยังคงสาละวนอยู่กับการเก็บกวาดโต๊ะอาหารที่เละเทะเหล่านั้น

นางเฉินช่วยเก็บกวาดอยู่ที่โต๊ะด้านข้าง ทว่านางทำงานอย่างเชื่องช้านัก แม้แต่การกระทำที่ไม่ควรเกียจคร้านก็หาเรื่องอ้อยอิ่ง ปากพร่ำบ่นบรรดาชายเสเพลด้วยความไม่พอใจ หากบริเวณนี้ไม่มีผู้อื่นอยู่ด้วยนางคงเก็บจานทั้งหมดมาเลียจนเกลี้ยงไม่ให้เหลือแม้แต่เศษเนื้อ

แม่เฒ่าจูกำก้อนเงินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ลำพังการซื้อหาวัตถุดิบเพื่อใช้ในการจัดงานก็สูญสิ้นเงินทุนไปไม่น้อยแล้ว ทั้งนางยังไม่เต็มใจจัดงานเลี้ยงขึ้นแต่แรก ยามนี้ยังต้องมาจ่ายเงินค่าจ้างคณะพ่อครัวอีก จึงทำให้นางต้องโต้เถียงต่อรองราคากับพวกเขาอยู่พักใหญ่โดยไม่มีทีท่าว่าจะลงตัว

กระทั่งท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นมืดสนิท พ่อครัวใหญ่จึงเรียกลูกมือทั้งสองคนให้ช่วยกันจัดการหม้อและกระทะให้เรียบร้อย จากนั้นจึงยกพวกมันขึ้นเกวียน ก่อนออกจากรั้วบ้านไปเขาไม่ลืมหันมากล่าวทิ้งท้ายว่าจากนี้เขาจะไม่รับจ้างทำอาหารให้กับงานเลี้ยงที่ตระกูลหยุนเป็นผู้จัดขึ้นอีก

งานเลี้ยงของตระกูลหยุนถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทว่าไม่ได้ช่วยปิดปากเสียงนินทาของชาวบ้านได้แม้แต่น้อย พวกเขายังคงหยิบยกเรื่องนี้ไปวิพากษ์วิจารณ์อย่างสนุกปากเช่นเคยว่าบ้านตระกูลหยุนจงใจจัดงานกลบเกลื่อน เพราะการที่ขบวนรับตัวเจ้าสาวไม่อลังการและครึกครื้นเท่าที่ควร คงไม่พ้นรับตัวหยุนชิ่วเอ๋อเข้าจวนไปในฐานะอนุภรรยาเป็นแน่

แม่เฒ่าจูซึ่งอุตส่าห์ลงทุนไปมากมายทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับไม่คุ้มเสีย เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างยิ่งพร้อมก่นด่าคนเหล่านั้นไม่หยุดปาก “ถุย! คนพวกนี้มีแต่จะเอาเปรียบกันทั้งนั้น ปากคอเน่าเฟะราวขยะโสมม ข้าอุตส่าห์จัดเลี้ยงอาหารอย่างดี หากรู้แต่แรกข้าจะวางยาพิษให้พวกเจ้าตายไปซะให้หมด!”

เวลาล่วงเข้าสู่ยามดึกดื่น

สมาชิกตระกูลหยุนทุกคนต่างชำระล้างร่างกายและเตรียมดับไฟตะเกียงเพื่อนอนหลับพักผ่อน ทว่าหยุนลี่เซียวที่ตามเหล่าชายฉกรรจ์ออกไปจากบ้านยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา ช่วงนี้เขายังมีเงินอยู่ในมือจึงร่อนเร่ใช้จ่ายไปทั่ว ซึ่งนางเฉินเคยชินเสียแล้วจึงไม่เดือดร้อนตามหาเขาให้วุ่นวาย

ภายในห้องฝั่งปีกตะวันออก

แม่นางจ้าวถอดรองเท้าผ้าปักที่เปียกโชกออกซ่อนไว้ใต้เตียง นางสูดลมหายใจเข้าลึกและผ่อนออกยาว แม้ทำอย่างนั้นแล้วความกังวลในจิตใจกลับยังไม่คลายลง ร่างกายเครียดเกร็งไปทั่ว

หยุนลี่จงนั่งหันหลังให้แม่นางจ้าวอยู่หน้าโต๊ะอ่านหนังสือ เขายังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบไร้ซึ่งท่าทีกระวนกระวายหรือร้อนรนใจ ทว่าหนังสือเล่มหนาในมือเขาไม่ถูกพลิกเปลี่ยนหน้าเป็นเวลานานแล้ว

แม่นางจ้าวนิ่งงันไม่ขยับเขยื้อนไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยืดตัวตรงเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังหยุนลี่จงพร้อมกล่าวพึมพำ “คงไม่มีใครเห็นหรอกกระมัง ข้า… ข้าทำเพื่อท่าน ทั้งหมดที่ข้าทำลงไปก็เพื่อท่าน…”

“ข้ามิได้กำชับเจ้าหรอกรึว่าพึงระวังตัวให้มาก?” หยุนลี่จงวางหนังสือลง ศีรษะเอียงไปด้านข้างเล็กน้อยขณะใช้หางตาเหล่มองแม่นางจ้าว สีหน้ายังคงหม่นคล้ำ ระหว่างคิ้วยังคงขมวดยับย่น

“ข้าทำตามที่ท่านกำชับทุกประการ ระวังตัวเป็นที่สุด อีกอย่างท้องฟ้ามืดสนิทถึงเพียงนี้คงไม่มีผู้ใดพบเห็นเข้าเป็นแน่…” ริมฝีปากแม่นางจ้าวสั่นระริก มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งพุ่งไปคว้าแขนหยุนลี่จงไว้ ทั้งยังกล่าวคำพูดวกวนซ้ำไปมา “ท่านพี่ ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อท่าน”

หยุนลี่จงลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาหม่นหมองเต็มไปด้วยความเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด “ในเมื่อไม่มีผู้ใดพบเห็น เรื่องดังกล่าวก็ถือเป็นอันจบสิ้นไป อย่าได้พูดถึงมันอีกเลย ดึกมากแล้ว รีบดับตะเกียงและนอนพักผ่อนเสียเถิด”

“ท่านพี่…”

“ในเมื่อยังหากระดาษแผ่นนั้นไม่พบ หากเขาไม่พับติดตัวไว้ อย่างไรก็ต้องเก็บซ่อนไว้ภายในห้องของเขาเป็นแน่” หยุนลี่จงพับทบแขนเสื้อขึ้นอย่างเงียบเชียบ ก่อนถอดรองเท้า ถุงเท้า และเสื้อคลุมตัวยาวที่สวมทับด้านนอกออกก่อนเอนกายนอนลงบนเตียง

“ข้าจะลองหาโอกาสดูอีกครั้ง…” แม่นางจ้าวเปิดผ้าห่มออกก่อนสอดกายลงไปนอนเบียดชิดร่างผู้เป็นสามี “หากยังหาไม่พบอีกเราก็ไม่ควรล้มเลิกความตั้งใจ งัดวิธีการเยี่ยงคนพาลเช่นเขาออกมาใช้ รื้อค้นห้องของเขาซะ”

หยุนลี่จงไม่ได้กล่าวตอบรับแต่อย่างใด

“ท่านพี่ ข้า…”

“ข้ารู้แล้วว่าเจ้าทำเพื่อข้า” เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ของหยุนลี่จงดังขึ้นท่ามกลางความมืดภายในห้อง “เจ้าวางใจเถิด ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ได้มีนิสัยเนรคุณคนเช่นนั้น” กล่าวจบแล้วเขาจึงพลิกตัวนอนตะแคงไปอีกทางทันที

ดึกดื่นเที่ยงคืนอันเงียบสงัด

ขณะนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงอย่างสมบูรณ์ สภาพอากาศเยือกเย็นลงเรื่อย ๆ ไม่ทันสังเกตว่าเสียงร้องของมวลนกและแมลงที่เคยแว่วดังในยามดึกหายไปตั้งแต่เมื่อใด แม้เงี่ยหูฟังยังได้ยินเพียงเสียงของสายลมที่พัดเสียดสีกับกิ่งไม้แห้งดังก้องในยามราตรี

หยุนลี่จงและแม่นางจ้าวยังไม่อาจข่มตาหลับได้ลง ต่างคนต่างมีเรื่องให้ครุ่นคิดอยู่ภายในใจ

จนกระทั่งไก่แผดเสียงขันครบสามครั้ง ท้องฟ้าก็พลันสว่างขึ้นแล้ว

หยุนลี่เต๋อกินข้าวมื้อแรกเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนขึ้นไปยังห้องชั้นบนเพื่อบอกกล่าวแก่ผู้เฒ่าหยุนและแม่เฒ่าจูเพื่อแจ้งว่าครอบครัวของเขาจะย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่ภายในวันนี้ ซึ่งแม่เฒ่าจูเพียงถือไม้เท้าวาดไปมากลางอากาศและกล่าวจิกกัดเหน็บแนมตามประสา ไม่มีผู้ใดใส่ใจเลยว่าหยุนลี่เซียวไม่กลับมาตลอดทั้งคืน