บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 652: ลดสิ่งที่เกิน ซ่อมสิ่งที่ขาด

ตอนที่ 652: ลดสิ่งที่เกิน ซ่อมสิ่งที่ขาด

ตอนที่ 652: ลดสิ่งที่เกิน ซ่อมสิ่งที่ขาด

เป็นไปตามคาด วาจาถัดมาของท่านเทพแห่งความกรุณายืนยันการคาดเดาของซูอี้

“ถ้ำโลหิตหมิงหลิงเหมือนเป็นคุกที่เต็มไปด้วยเลือดและวิญญาณร้าย สูบเลือดกลืนการฝึกฝนและพลังชีวิตของผู้ฝึกตน”

“ผู้ใดที่อยู่ต่ำกว่าวิถีจักรพรรดิจะกลายเป็นศพแห้งกรอบภายในวันเดียว”

“และผู้ที่อยู่ในวิถีจักรพรรดิเช่นข้า แม้จะสามารถต้านทานบรรยากาศนองเลือดได้ ทว่าเมื่อกาลเวลาผันเปลี่ยน พลังชีวิตและการฝึกฝนของข้าก็ยังถูกกัดกร่อนอยู่ดี…”

ท่านเทพแห่งความกรุณากล่าวด้วยเสียงต่ำขมขื่น “มันให้ความรู้สึกเหมือนข้ากลายเป็นพืชผักในไร่ การฝึกฝนและพลังชีวิตของข้าถูกเก็บเกี่ยว และข้าจะตายในไม่ช้าก็เร็ว”

ซูอี้ขมวดคิ้ว “พัศดีมองบุคคลในวิถีจักรพรรดิเป็นหนอนเจาะฝักข้าวโพด สูบพลังชีวิตและผลการฝึกฝนของพวกเขา… ทำเช่นนี้เพื่ออันใดกัน?”

ท่านเทพแห่งความกรุณาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตอบว่า “หลอมโอสถ! ใช้ผู้ฝึกตนเป็นวัตถุดิบ เด็ดมหาวิถีขูดพลังชีวิต และใช้พวกมันหลอมเป็นเม็ดโอสถ!”

ซูอี้หรี่ตาเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “ไฉนจึงเห็นเช่นนั้น?”

“ทุก ๆ พันปี พัศดีผู้หนึ่งจะเข้ามาเก็บพลังโลหิตมารที่สะสมอยู่ในถ้ำโลหิตหมิงหลิงก่อนจะจากไป”

เสียงของท่านเทพแห่งความกรุณาครุ่นแค้นยิ่งยวด “ในขณะเดียวกัน พัศดีก็จะนำนักโทษที่จับมาได้ใหม่ ๆ มาขังไว้ในถ้ำโลหิตหมิงหลิง และรอการเก็บเกี่ยวในพันปีให้หลัง”

ดวงตาของซูอี้ดูพิกล เขากล่าวกับตนเอง “วิธีพรรค์นี้คล้ายกับพรรคมารอย่างไรอย่างนั้น…”

ไม่นานมานี้ เขาเคยส่งอิงเชวียไปติดตั้ง ‘ค่ายกลโลหิตแปรสวรรค์’ ที่หุบเขามารบุปผาโลหิต

เมื่อค่ายกลนี้เสร็จสมบูรณ์ ผู้ฝึกตนจากต่างโลกทั้งหมดซึ่งเดินทางมายังโลกใต้พิภพในหุบเขามารบุปผาโลหิตจะถูกมหาค่ายกลนี้สังหาร

เลือดเนื้อและพลังชีวิตของผู้ฝึกตนเหล่านี้จะแปรเปลี่ยนเป็นสารอาหาร ซึ่งจะทำให้ค่ายกลโลหิตแปรสวรรค์แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ…

นี่คล้ายคลึงกับสิ่งที่พัศดีทำ

ถ้ำโลหิตหมิงหลิงนั้นราวกับเป็นค่ายกลโลหิตแปรสวรรค์ และผู้ที่ถูกจองจำในถ้ำโลหิตหมิงหลิงเยี่ยงท่านเทพแห่งความกรุณาก็จะถูกเปลี่ยนเป็นสารอาหารให้เก็บเกี่ยว

และแต่เดิม ‘ค่ายกลโลหิตแปรสวรรค์’ ก็เป็นค่ายกลที่สืบทอดกันในสำนัก ‘แดนอสูรปรีดี’ แห่งเก้ามหาแดนดิน!

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีพัศดีกี่คน และมาจากหนใด?”

ซูอี้ถาม

“มีพัศดีอยู่มากกว่าหนึ่ง พวกเขาน่าจะมาจากขุมอำนาจเดียวกัน ทว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นคนของกลุ่มเต๋าใด”

ท่านเทพแห่งความกรุณากล่าว “ทว่า ในที่ที่ข้าถูกกักขังมีแท่นเคลื่อนย้ายอยู่ และพัศดีเหล่านั้นก็เข้ามาในถ้ำโลหิตหมิงหลิงผ่านแท่นเคลื่อนย้ายนี้ โดยแท่นนั่นได้สลักข้อความเอาไว้บรรทัดหนึ่ง”

ซูอี้ดูสนใจ “ข้อความใดหรือ?”

“มรรคาแห่งสวรรค์ ลดสิ่งที่เกิน ซ่อมสิ่งที่ขาด”

ท่านเทพแห่งความกรุณาร่ายคำต่อคำ

ซูอี้อดสะดุ้งไม่ได้ และกล่าวว่า “น่าสนใจ พวกเขาพยายามสร้างความยุติธรรมเพื่อสวรรค์หรือไร?”

คำกล่าวที่ว่า ‘ลดสิ่งที่เกิน’ ย่อมหมายถึงในขุมอำนาจของพัศดี ‘นักโทษ’ ที่พวกเขาจับได้ก็นับว่าเป็น ‘สิ่งที่เกิน’

การกัดกร่อนพลังชีวิตและการฝึกฝนของ ‘นักโทษ’ เหล่านั้นก็คือ ‘ลดสิ่งที่เกิน’!

แล้วสิ่งใดเล่าคือ ‘ซ่อมสิ่งที่ขาด’?

ต่อล่าหนอนเจาะฝักข้าวโพดเพื่อเตรียมอาหารให้ทายาท

หรือการที่พัศดีจับกุมนักโทษ ลดพลังชีวิตทอนการฝึกฝน จะเป็นการทำเพื่อคนรุ่นหลังของพวกเขา?

“พวกเขาจะเป็นตัวแทนมรรคาแห่งสวรรค์ได้เช่นไร? เห็นได้ชัดว่าพวกเขาปฏิบัติต่อผู้ฝึกตนเช่นเราเป็นวัตถุดิบ เก็บเกี่ยวพวกเราตามใจภายใต้ข้ออ้าง ‘สร้างความยุติธรรมเพื่อสวรรค์’!”

ท่านเทพแห่งความกรุณากล่าวอย่างโมโห

ซูอี้พยักหน้า

ข้อความที่ว่า ‘มรรคาแห่งสวรรค์ ลดสิ่งที่เกิน ซ่อมสิ่งที่ขาด’ นั้นไม่ได้มีความหมายดูหมิ่นผู้ใดในตัว แต่เป็นการประกาศศักดาของการปฏิบัติงานภายใต้มรรคาแห่งสวรรค์

การสร้างความยุติธรรมเพื่อสวรรค์ที่ว่านั่นเหลวไหลทั้งเพ

ซูอี้เอ่ยถามต่อ “ข้อความเหล่านี้เขียนด้วยอักษรแบบใด?”

ท่านเทพแห่งความกรุณากล่าวอย่างไร้ลังเล “อักษรมนุษย์โบราณ”

ซูอี้เลิกคิ้วเล็กน้อย หรือขุมพลังของพวกพัศดีจะไม่ใช่ขุมอำนาจมารโบราณ แต่เป็นผู้ฝึกตนมนุษย์?

หากเป็นเช่นนี้ สิ่งที่พวกเขาทำจะเรียกได้ว่าลดสิ่งที่เกิน!

เพราะถึงอย่างไร ขุมพลังที่สามารถจับกุมผู้อยู่ในวิถีจักรพรรดิอย่างท่านเทพแห่งความกรุณาได้อย่างง่ายดายจะต้องมีความแข็งแกร่งในตัวมันเอง!

ยิ่งกว่านั้น ขุมอำนาจนี้ยังเป็นไปได้สูงที่จะควบคุมอำนาจการจองจำของการจองจำแห่งยุคมืดได้

นี่ทำให้ซูอี้สงสัย ว่าการจองจำแห่งยุคมืดซึ่งอุบัติสู่มหาทวีปคังชิงเมื่อสามหมื่นปีก่อนจะมาจากอักขระจารึกบนแท่นนี้!

“ในเวลาหลายหมื่นปีที่ข้าถูกกักขัง ข้าเองก็เคยเห็นผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ที่ถูกจับมาเช่นกัน พวกเขามาจากโลกต่างกันออกไป น่าเสียดายที่ผลการฝึกฝนของพวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งนัก พวกเขาจึงตายไปไม่นานหลังถูกจับตัว พลังชีวิตและการฝึกฝนถูกรีดไม่เหลือเลย”

ท่านเทพแห่งความกรุณากล่าวขึ้นอีกครั้ง “แต่ระหว่างสนทนากับพวกเขา ข้าก็เรียนรู้ว่าพวกเขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าพัศดีเหล่านี้มาจากขุมอำนาจใด ได้ยินมาเพียงว่าอีกฝ่ายสร้างความยุติธรรมแทนสวรรค์ ดังนั้นจึงเรียกกันเองว่า ‘สำนักมรรคาสวรรค์’”

“สำนักมรรคาสวรรค์?”

ซูอี้ส่ายหน้า ในโลกนี้ ขุมอำนาจใดจะกล้าเรียกตนว่าสำนักมรรคาสวรรค์?

ขอเพียงอยู่เฉย ๆ ก็นับเป็นปรปักษ์ต่อขุมอำนาจกลุ่มเต๋าอื่นแล้ว!

เพราะถึงอย่างไร เส้นทางแห่งการฝึกฝนนั้นคือการฝืนกฎแห่งสวรรค์!

ในกาลต่อมา ซูอี้และท่านเทพแห่งความกรุณาก็พูดคุยกันหลายเรื่อง

ยามนั้นเอง เขาจึงรู้ว่าท่านเทพแห่งความกรุณา ยอดฝีมือผู้สืบสายเลือดมารเผิงเก้าวิญญาณมีอำนาจติดตัวเกี่ยวพันกับมิติ เรียกว่า ‘ตราประทับมิติเอื้อมมือ’

นับแต่กาลก่อน อีกฝ่ายเคยใช้อำนาจพิเศษนี้ในการสร้างประตูมิติมายังมหาทวีปคังชิง และด้วยเส้นทางนี้ เขาจึงได้รวบรวมสาวก และสร้างลัทธิหมิงหลิงขึ้นมา

และจากการเสียสละของสาวกเหล่านี้ ท่านเทพแห่งความกรุณาจึงได้รับวัตถุดิบและโอสถวิญญาณบางอย่างและยื้อชีวิตในถ้ำโลหิตหมิงหลิงได้ต่อจนยามนี้

ส่วนสมญา ‘ท่านเทพแห่งความกรุณา’ นั้น เขาก็ตั้งให้ตนเอง

การถูกคุมขังไม่อาจขยับไปไหนได้เป็นเวลานานย่อมเป็นมหาวิปโยคในชีวิต

จู่ ๆ วังวนโลหิตที่ลอยอยู่บนอากาศก็สั่นไหว ขัดจังหวะการสนทนาระหว่างซูอี้และท่านเทพแห่งความกรุณา

“สหายเต๋า ประตูมิติจะพังแล้ว คราหน้าหากคิดเปิดมัน ข้าเกรงว่าคงต้องเป็นสักสองสามเดือนจากนี้”

ท่านเทพแห่งความกรุณารีบกล่าว

แม้ว่าพลังของตราประทับมิติจะน่าอัศจรรย์ แต่มันก็กินพลังของท่านเทพแห่งความกรุณาไปอย่างมหาศาล

“นี่คือเคล็ดวิชากลั่นไอชั่วร้ายส่วนที่เหลือ ภายหน้าเมื่อมีเวลา เราจะคุยกันต่อ”

ซูอี้หยิบแผ่นหยกโบราณที่เตรียมไว้โยนเข้าไปในวังวนโลหิต

“ขอบคุณสหายเต๋าที่กรุณา!”

ท่านเทพแห่งความกรุณาอุทานอย่างตื่นเต้น

ไม่นานจากนั้น วังวนโลหิตก็หายไป

ซูอี้นั่งเดียวดายบนเก้าอี้หวาย ตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด

บทสนทนานี้มอบเบาะแสอันมีค่าให้เขามากมาย

ยกตัวอย่าง ภายในจักรวาลพร่างดาวไม่ได้มีเพียงเวิ้งเก้าดารา แต่มีเวิ้งดาราอื่น ๆ อยู่ด้วย

เช่น ภายใต้ข้ออ้างการสร้างความยุติธรรมแทนสวรรค์ พัศดีจาก ‘สำนักมรรคาสวรรค์’ ปฏิบัติต่อผู้อยู่ในวิถีจักรพรรดิเยี่ยงท่านเทพแห่งความกรุณาเป็นนักโทษ

เช่น เหนือจักรวาลพร่างดาวมีสถานที่หนึ่งชื่อถ้ำโลหิตหมิงหลิง ซึ่งสงสัยว่าจะเป็นคุกขนาดยักษ์ที่สำนักมรรคาสวรรค์สร้างขึ้น

เบาะแสเหล่านี้ สุดท้ายแล้วก็ล้วนเกี่ยวพันกับการจองจำแห่งยุคมืด!

และการจองจำแห่งยุคมืดก็ถูกควบคุมโดยพวก ‘สำนักมรรคาสวรรค์’!

แน่นอน ยังยากจะกล่าวว่าขุมอำนาจกลุ่มเต๋านี้มีนามว่า ‘สำนักมรรคาสวรรค์’ จริงหรือไม่

“ดูเหมือนว่า มีเพียงการจับพัศดีสักคนที่คุ้มกันเวิ้งดาราอยู่เท่านั้น เราจึงจะได้ค้นพบทุกความจริง”

ซูอี้ลอบคิด

เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็อดคิดถึงสิ่งที่อยู่ในถ้ำอุกกาบาตซึ่งคาดว่าจะมาจากส่วนลึกในจักรวาลพร่างดาวขึ้นมา

“เจ้านี่ใช้พลังของการจองจำแห่งยุคมืดได้ มันต้องมีความเกี่ยวพันอันไม่อาจแยกกับสำนักมรรคาสวรรค์ ข้ามีเมล็ดพันธุ์แห่งคังชิงในมือ เมื่อเจ้าพวกนั้นเกิดปัญหา ต้องพยายามหาข้าก่อนเป็นแน่…”

“ยามเมื่อถึงเวลา จับเขามาเสียก็พอจะได้เรียนรู้เรื่องมากมายแล้ว!”

ซูอี้สนใจในเรื่องราวนอกจักรวาลอย่างยิ่ง

ยามเมื่อเขาอยู่บนจุดสูงสุดเมื่ออดีตชาติ เขามีโอกาสได้ข้ามจักรวาลพร่างดาว ทว่าสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไม่ไป แต่เลือกจะหาวิถีแห่งดาบที่สูงกว่าโดยการเวียนวัฏสงสาร

ทว่ายามนี้ ในเมื่อเขามีโอกาสได้เรียนรู้ถึงสิ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในจักรวาลพร่างดาว ชายหนุ่มย่อมไม่ยอมพลาด!

ไม่นานนัก ชายหนุ่มในชุดสีเงินนามชิ่งหยวน ผู้เฒ่าเครายาว เตียวอวิ๋นเหอและซั่วเหมิงก็กลับมา พวกเขาไตร่ตรองรอบคอบและไม่ถามซูอี้ว่าพูดคุยอันใดกับท่านเทพแห่งความกรุณา

ซูอี้ย่อมไม่กล่าวอันใดนัก

“ได้เวลาที่ข้าต้องไปแล้ว”

ซูอี้ลุกขึ้น เก็บเก้าอี้หวาย และตัดสินใจกลับสู่หอเซียนดาบเพื่อเก็บตัวฝึกฝน รอโอกาสเลื่อนขอบเขตต่อ

ชิ่งหยวนและคนอื่น ๆ จึงรีบลุกขึ้นส่งพวกเขา

“ใต้เท้า ให้ข้าน้อยส่งท่านเถิด”

อสูรสิงโตทองคำกล่าวอย่างนอบน้อม

ซูอี้พยักหน้า ก่อนก้าวขึ้นไปนั่งบนหลังอสูรสิงโตทองคำตามใจชอบ

“อสูรสิงโตทองคำ ภายหน้าจงติดตามผู้อาวุโสซู วาสนาของเจ้าจะสูงส่งอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ฝึกฝนอย่างตั้งใจ อย่าทำให้ผู้อาวุโสซูผิดหวังนะ”

ชิ่งหยวนเร่ง

“ขอรับ!”

อสูรสิงโตทองคำตอบรับอย่างจริงจัง

มันแบกร่างซูอี้ทะยานสู่ฟ้า และไม่นานก็หายลับท้องนภาราตรีไป

เมื่อเห็นเช่นนั้น ชิ่งหยวนและคนอื่น ๆ ก็ถอนหายใจโล่งอก

ราวร่วมเดินทางกับเสือ!

เมื่อคราวที่พวกเขาเดินทางกับซูอี้ พวกเขาต่างรู้สึกกดดันหนักหนาว่าจะทำสิ่งใดผิดพลาดจนปลุกเร้าความรังเกียจจากซูอี้

และยามนี้ ในที่สุดพวกเขาก็ได้ผ่อนคลาย

“ยามที่เขาไม่ได้ลงมือ ใต้เท้าซูก็ยังพูดเก่งมากเลยนะ”

ซั่วเหมิงกล่าวอย่างเปี่ยมอารมณ์

“เจ้ายังอยากพบเขาอีกหรือ?”

เตียวอวิ๋นเหอ ผู้เฒ่าเครายาวถาม

ซั่วเหมิงรีบส่ายหน้ากล่าวว่า “ไม่เห็นคงดีกว่า”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

ชิ่งหยวนถอนหายใจด้วยสีหน้าซับซ้อน “แต่จากความสัมพันธ์ระหว่างผู้อาวุโสซูและอาจารย์ ข้าก็สงสัยว่าเราจะยังได้พบเขาในภายหน้าอยู่…”

ซั่วเหมิงและเตียวอวิ๋นเหอเงียบไปครู่หนึ่ง

วันถัดมา

ซูอี้ หยวนเหิง หลานซัว และอาจารย์อวิ๋นหลางรวมพลในเมืองตงฝู จากนั้นพวกเขาก็ทะยานสู่ลึกในทะเลวิญญาณโกลาหล

สองวันต่อมา

วันที่ยี่สิบสองเดือนหนึ่ง

ซูอี้และคณะของเขากลับมายังหอเซียนดาบ

หลังจากหลานซัวและอาจารย์อวิ๋นหลางได้รับการจัดการที่อยู่ หนิงซือฮวาก็มาหาซูอี้และกล่าวอย่างกังวล

“สหายเต๋า เย็นวานซืนนี้ บ่อน้ำแห้งแปลก ๆ ก็ปรากฏขึ้นในหอเซียนดาบ มีเสียงสะอื้นจากบ่อและกลิ่นอายคาวเลือดพวยพุ่งออกมา ข้ากังวลว่าที่แห่งนั้นจะอันตราย ข้าจึงขอให้อิงเชวียคุมที่นั่นไว้”

ซูอี้อดแปลกใจไม่ได้ ก่อนกล่าวว่า “พาข้าไปที”

หนิงซือฮวานำทางทันที

ไม่นานนัก ที่ลานอันรกร้างว่างเปล่าเบื้องหลังตำหนักเซียนดาบ ซูอี้ก็ได้เห็นบ่อน้ำแห้ง

ตอนต่อไป