บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 630: ฟื้นคืนชีพ?

ตอนที่ 630: ฟื้นคืนชีพ?

ตอนที่ 630: ฟื้นคืนชีพ?

ยามแรกที่เขาได้พบชิงลั่วในสันเขามารดาภูตผี ซูอี้ก็คาดไว้แล้วว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นผู้ร้ายกาจจากยุคโบราณรุ่นที่สอง

ทว่า เมื่อเขาเห็นดาบปีศาจเทวทัณฑ์ เขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้

สุดท้าย ชิงลั่วก็เป็นเพียงทาสดาบผู้ใช้ร่างกายของตนเองเป็นอาหารให้ดาบ!

ความทรงจำของเขาถูกดาบปีศาจเทวทัณฑ์ลบทิ้งไปเนิ่นนาน เช่นนั้นจะจำตนเองได้เช่นไร?

ซูอี้แน่ใจว่ามรดกและวิถีเต๋าซึ่งอีกฝ่ายมี ทั้งหมดนี้ต้องมาจากดาบปีศาจเทวทัณฑ์เป็นแน่!

กระทั่งนามชิงลั่วยังน่าจะถูกตั้งโดยดาบปีศาจเทวทัณฑ์…

‘คนผู้นี้เคยกล่าวไว้ว่ายามแรกเจอ เขาสัมผัสถึงอันตรายและจิตคุกคามได้ ดังนั้นใจของเขาจึงบังเกิดจิตสังหาร เกรงว่าคงเป็นอิทธิพลจากดาบปีศาจนั่น’

ซูอี้ลอบคิด

ทว่า ซูอี้ไม่อาจประเมินได้ว่าที่มาของดาบปีศาจเทวทัณฑ์นี้คือที่ใด?

“ที่ชิงลั่วมายังทะเลวิญญาณโกลาหลครานี้ และพยายามบุกเข้าไปในซากหอเซียนดาบ จะกล่าวได้ว่าเป็นเพราะเขายังถูกผลกระทบจากดาบปีศาจนี้หรือ?”

ซูอี้ใคร่ครวญ

สามหมื่นปีก่อน หอเซียนดาบ หอศักดิ์สิทธิ์พระสุเมรุ และสำนักผลาญตะวันถูกเรียกว่าสามสำนักผู้ฝึกปีศาจแห่งโลกหล้า

ผู้ก่อตั้งของมันคือจักรพรรดิปีศาจฮุ่นเทียน

มีคำว่า ‘ดาบ’ อยู่ในชื่อหอเซียนดาบ ซึ่งพิสูจน์ได้อย่างไม่ต้องสงสัยว่าหอเซียนดาบขึ้นชื่อในวิชาดาบ

เห็นได้ชัดว่าดาบปีศาจเทวทัณฑ์คือสมบัติในวิถีชั่วช้า มันมีวิญญาณปีศาจที่สมบูรณ์สิงสู่ และสอดคล้องกับลักษณะของหอเซียนดาบ

“น่าเสียดายที่ไม่ได้หยุดมันไว้ก่อน หาไม่ เราคงได้รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับหอเซียนดาบหรือไม่”

ซูอี้ส่ายหัว และไม่คิดถึงมันอีกต่อไป

“สหายเต๋าซู!”

น้ำเสียงเริงร่าอันตื่นเต้นดังมาจากระยะไกล

เมื่อมองไปในทะเลที่อยู่ห่างไกล อำนาจฉุดรั้งพัดเป็นเกลียวหลีก ช่องวังวนอุบัติขึ้น หนิงซือฮวาเดินออกมาด้วยใบหน้าอ่อนเยาว์ใสซื่อเปื้อนยิ้มกว้าง

“ข้าบอกแล้ว คุณชายจะไม่เป็นไร!”

“ยอดเลย!”

ฉาจิ่นและเหวินหลิงเสวี่ยเร่งตามนางมาติด ๆ

เทียบกับกาลก่อน ฉาจิ่นซูบผอมลงไปมาก นางสวมชุดกระโปรงสีเขียวอ่อน เส้นผมยาวสีปีกกาของนางถูกมัดเป็นมวย ผิวของนางขาวยิ่งกว่าหิมะ ร่างบอบบางสะโอดสะอง

เมื่อเห็นร่างแข็งแกร่งของซูอี้ยืนอยู่บนผืนน้ำโดยไร้รอยขีดข่วน ใบหน้าทรงเสน่ห์ของฉาจิ่นก็เปี่ยมปรีดา

ส่วนเหวินหลิงเสวี่ยนั้น นางไม่อาจระงับความตื่นเต้นของตนได้ และรีบพุ่งเข้ามากอดซูอี้แน่นราวนางแอ่นคืนรัง

ใบหน้าของนางยังคงงดงามหยาดเยิ้มดังภาพวาดเช่นกาลก่อน

ทว่ายามนางโอบกอดซูอี้แน่น ดวงตาของเหวินหลิงเสวี่ยก็เต็มไปด้วยน้ำตา กล่าวว่า “พี่ซูอี้ พี่ไม่เป็นไร ดีแล้ว ดี…”

หญิงสาวตื่นเต้นเสียจนพูดไม่เป็นศัพท์

แต่เดิม ฉาจิ่นเองก็คิดจะพุ่งเข้ามา ทว่าเมื่อเห็นเช่นนี้ นางกลับห้ามใจไว้

นางจะไม่รู้ได้เช่นไรว่าซูอี้รักเหวินหลิงเสวี่ยที่สุด?

“เอาล่ะ ไม่เป็นไรแล้วนะ”

ซูอี้ยกมือขึ้นลูบหลังเหวินหลิงเสวี่ยเบา ๆ สีหน้าของเขาปรากฏความอ่อนโยน เมื่อครู่นางผู้นี้คงระบายความกังวลของนางออกมา ดังนั้นจึงได้พูดเลอะเทอะนัก

ซูอี้หันมองฉาจิ่นและหนิงซือฮวาห่างออกไปและอดขำไม่ได้

เป็นความเปรมปรีดิ์อันหาได้ยากจากการพานพบผู้ที่ไม่ได้พบกันนานอีกครั้ง

แค่ว่า…

เมื่อนึกถึงอิงเชวียผู้ถูกสังหาร ความรื่นเริงในใจซูอี้ก็เจือจางลงไปมากทันที

“รอก่อนนะ”

ซูอี้กล่าว พลางเดินไปยังจุดหนึ่งในทะเล ไม่ห่างออกไปนัก

ซ่า~!

เขายกมือขึ้นคว้า และมังกรยักษ์สีดำสองตนก็ทะยานขึ้นจากน้ำ

เมื่อมองรอยหมัดและรอยแตกเต็มร่างมังกรเกล็ดดำไปหมด ดวงตาของซูอี้ก็อดแสดงเค้าอารมณ์ต่าง ๆ ไม่ได้

กล่าวไป เขาและอิงเชวียต่างไม่อาจพูดได้ว่ามีมิตรภาพลึกซึ้ง

กาลก่อน ณ ผามังกรด้วน เขาแค่ช่วยให้อีกฝ่ายกำจัดมารผจญใจออกไปเท่านั้น

ทว่าซูอี้ไม่คาดเลยว่ามังกรเกล็ดดำผู้นี้จะแสนภักดี อารักขาที่แห่งนี้ ยอมตายไม่ยอมถอย!

“ในระหว่างช่วงเวลานี้ เพราะมีผู้อาวุโสอิงเชวียอยู่ที่นี่ พวกฉู่ซิวจึงไม่อาจเข้ามาในเขตหอเซียนดาบได้ ทว่ายามนี้ เขา…”

หนิงซือฮวากล่าวพลางถอนหายใจเบา ๆ ด้วยสีหน้ามัวหมอง

ทั้งฉาจิ่นและเหวินหลิงเสวี่ยต่างเงียบไป

ยามนี้ เมื่อมองร่างแหลกเละของอิงเชวีย พวกนางต่างไว้ทุกข์โศกอาลัย

เกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง

ซูอี้แยกจิตสัมผัสออกมาสายหนึ่ง แทงทะลวงเข้าไปในร่างเย็นเฉียบของมังกรเกล็ดดำ

มังกรเกล็ดดำบาดเจ็บสาหัส อวัยวะภายในของเขาแหลกสลาย เลือดเนื้อไร้พลังชีวิตใด ๆ

นี่ทำให้หัวใจของซูอี้รู้สึกหนักอึ้ง

หากเขามาเร็วกว่านี้สักครึ่งชั่วยาม โศกนาฏกรรมเช่นนี้คงไม่เกิด!

ยามที่ซูอี้กำลังจะเก็บจิตสัมผัสไปนั้นเอง เขาก็ตกตะลึง

มีโอสถปีศาจสีเลือดแตกร้าวอยู่ในส่วนศีรษะมังกรเกล็ดดำเม็ดหนึ่ง

แม้ว่าโอสถปีศาจนี้จะแตกไป ซูอี้ก็สังเกตได้ว่ามันยังหลงเหลืออัตตาอยู่อย่างเบาบาง!

ซูอี้พ่นลมหายใจยาวและหัวเราะ

ร่างของเขาผ่อนคลายโดยสมบูรณ์

บาดแผลเช่นนี้อาจรุนแรงเสียจนกระทั่งเทพเซียนยังไม่อาจช่วย

ทว่าหยุดเขา ซูเสวียนจวินไม่ได้!

หนิงซือฮวาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของซูอี้ จึงอดพูดไม่ได้ว่า “สหายเต๋าซู เจ้าคิดหาวิธีช่วยผู้อาวุโสอิงเชวียได้หรือ?”

ฉาจิ่นและเหวินหลิงเสวี่ยตกใจ ทั้งคู่ต่างเงยหน้าหันมองซูอี้โดยไม่รู้ตน

“พวกเจ้าดูนะ”

ซูอี้ยิ้ม

เขาพลิกฝ่ามือ หยิบขวดหยกขาวออกมาหนึ่งขวด ปลดผนึกของมัน ทันใดนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์สีทองก็ฉายออกมา หลั่งไหลงดงามวิจิตรจริงแท้

สายตาของหนิงซือฮวาและคณะต่างถูกดึงดูดอย่างช่วยไม่ได้ พวกนางสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอุดมสมบูรณ์ไล้บนใบหน้า เพียงหายใจเข้าสักเฮือกก็ทำให้พวกนางแสนสุขี รื่นเริงไร้กังวล อัศจรรย์ยิ่งนัก

สิ่งที่อยู่ในขวดหยกคือโลหิตสามหยด นามว่าโลหิตทองวิญญาณน้ำแข็ง ซึ่งซูอี้ได้รับจากอาคังในเวิ้งเก้าดารา

ตัวอาคังเองก็คือจิตวิญญาณน้ำแข็งซึ่งเกิดขึ้นจากแหล่งกำเนิดแห่งคังชิง ควบคุมพลังแห่งจิตวิญญาณหยินได้นับแต่กำเนิด และเลือดของนางก็ถูกรู้จักในนาม ‘โลหิตทองวิญญาณน้ำแข็ง’ ซึ่งมีอำนาจวิเศษต่อความเป็นและความตาย

กระทั่งในเก้ามหาแดนดิน โลหิตทองวิญญาณน้ำแข็งยังนับเป็นสมบัติหายาก ในหมู่กลุ่มเต๋าสูงสุด ยังมีเพียงบุคคลสำคัญเท่านั้นที่จะได้ใช้มันยามบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย

แน่นอน แม้ว่าซูอี้จะขอโลหิตของอาคังมาสามหยดในทีแรก แต่เขาก็ยังให้สุดยอดเคล็ดวิชาสำหรับจิตวิญญาณแก่นาง การตอบแทนเช่นนี้เหนือล้ำกว่าโลหิตสามหยดเป็นไหน ๆ

และยามนี้ ซูอี้ได้ตัดสินใจนำโลหิตทองวิญญาณน้ำแข็งออกมาช่วยอิงเชวียหนึ่งหยด!

“ควบแน่น!”

ซูอี้ปล่อยมือทั้งสอง และร่างที่พังทลายของอิงเชวียก็ค่อย ๆ ต่อติดเข้าหากัน

จากนั้น

โลหิตทองวิญญาณน้ำแข็งหยดหนึ่งก็ไหลออกมาจากขวดหยก ไหลตามปลายนิ้วของซูอี้และหยดลง

ติ๊ง!

โลหิตหยดนั้นเหมือนดั่งหยดน้ำที่ระเหยเป็นไอ กลายเป็นหมอกโลหิตสีทองหลั่งไหลสู่ร่างของอิงเชวีย

ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ภายใต้สายตาตกตะลึงของหนิงซือฮวาและคณะ บาดแผลบนร่างของอิงเชวียก็เลือนหายไป กลับสู่ปกติ

ไม่นานนัก รอยหมัดและบาดแผลบนร่างของเขาก็รักษาตัว มลายหายไป

ภายใต้อิทธิพลจิตสัมผัสของซูอี้ พลังของโลหิตทองวิญญาณน้ำแข็งก็สร้างอวัยวะภายใน กระดูก เลือดและเนื้อที่แหลกเละของอิงเชวียขึ้นใหม่…

การซ่อมแซมและเปลี่ยนแปลงอย่างเหลือเชื่อนี้ทำให้ซูอี้ดูพึงพอใจอย่างช่วยไม่ได้

สมกับเป็นโลหิตทองวิญญาณน้ำแข็ง สมบัติช่วยชีวิตชั้นหนึ่งในสายตาเหล่าผู้ฝึกตน!

ควรค่ากล่าวถึงว่าในกลุ่มเต๋าระดับสูงสุดแห่งเก้ามหาแดนดิน โลหิตทองวิญญาณน้ำแข็งยังเป็นโอสถมหาวิถีซึ่งสามารถพบได้ แต่ไม่อาจเสาะหา!

ฟู่!

ไม่นานนัก คลื่นพลังชีวิตก็แผ่พุ่งออกมาจากร่างมังกรยักษ์ของอิงเชวีย และผิวอันปกคลุมด้วยเกราะเกล็ดก็เปี่ยมชีวิตชีวา

“นี่… นี่คือฟื้นคืนชีพหรือ?”

พวกหนิงซือฮวาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

เรื่องนี้ไม่น่าเชื่อจริงแท้ แต่เดิมพวกนางต่างคิดว่าอิงเชวียถูกฆ่าเสียแล้ว หัวใจจึงรู้สึกโศกเศร้ายิ่งนัก ใครเล่าจะคิดว่าอิงเชวียจะคืนชีพด้วยมือของซูอี้!

วิธีการเช่นนี้น่าอัศจรรย์ยิ่งโดยไม่ต้องสงสัย

“เปล่า อิงเชวียไม่ได้ตายไปจริง ๆ เขายังคงมีเสี้ยววิญญาณหลงเหลือในร่าง นี่คือเหตุที่เขาสามารถถูกช่วยได้โดยใช้พลังของโลหิตทองวิญญาณน้ำแข็ง”

ซูอี้กล่าว “หาไม่ ต่อให้ข้าจะใช้พลังของตัวเองเพื่อช่วยเขา ไม่ว่าจะทุ่มเทเพียงไร ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะฟื้นชีพแก่เขา”

ไม่ว่าโลหิตทองวิญญาณน้ำแข็งนั้นจะท้าทายอำนาจสวรรค์เพียงไร ทว่าก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะแทรกแซงระหว่างความเป็นความตาย

‘พลิกกลับเป็นตาย คืนเนื้อคืนกระดูก’ นี้ สุดท้ายก็เป็นเพียงคำอธิบายเท่านั้น

“พี่ซูอี้ ผู้อาวุโสอิงเชวียจะตื่นขึ้นได้จริง ๆ ยามใดหรือเจ้าคะ?”

เหวินหลิงเสวี่ยอดถามไม่ได้

“ขึ้นกับว่าวิญญาณของเขาจะถูกซ่อมได้ยามใด”

ซูอี้กล่าว “ไปกันเถิด ไปหอเซียนดาบกัน”

เขากล่าวพลางยกร่างมังกรใหญ่ยักษ์ของอิงเชวียขึ้น

หนิงซือฮวานำทางทันที

ไม่นานนัก พวกเขาก็หายลับไปในเขตทะเล

วันนี้คือวันที่ยี่สิบหก เดือนสิบเอ็ด

ซูอี้เดินทางจากหุบเขามารบุปผาโลหิตสู่ลึกเข้าไปในทะเลวิญญาณโกลาหล ที่หน้าซากปรักหักพังแห่งหอเซียนดาบ เขาสังหารฉู่ซิวและผู้ฝึกตนอื่น ๆ จากตำหนักมารเทียนอวี้ สังหารทาสดาบชิงลั่วและทำให้ดาบปีศาจชะงักงัน!

วันนี้ ซูอี้ได้ช่วยชีวิตมังกรเกล็ดดำอิงเชวียด้วยโลหิตทองวิญญาณน้ำแข็ง กลับไปพานพบสหายเก่า

ทว่า กระทั่งตัวซูอี้ยังไม่อาจรู้ตัวว่าตนวิ่งรอกรอบนครหลวงอวี้จิงแห่งต้าโจว หุบเขามารบุปผาโลหิตและทะเลวิญญาณโกลาหล และยังเกือบฆ่ายอดฝีมือล้างตำหนักมารเทียนอวี้แห่งมหาทวีปเทียนตู!

และในวันนี้

นักรบกลุ่มหนึ่งกำลังออกเสาะแสวงโอกาสสัมพันธ์ในหมู่เกาะ ณ ทะเลวิญญาณโกลาหล

จู่ ๆ ดาบปีศาจไร้คู่เปรียบก็จุติจากฟ้า สังหารนักรบเหล่านี้ เหลือเพียงชายหนุ่มชุดสีเทาผู้เดียวซึ่งยังหายใจ

“เจ้าหนู เจ้าชื่ออันใด?”

ดาบปีศาจทอประกายสีเงินเจิดจ้า ลอยเงียบ ๆ อยู่ตรงหน้าชายหนุ่มชุดสีเทา

ชายหนุ่มอึ้งตะลึง ดวงตาเลื่อนลอย แล้วกล่าวอย่างไร้สติ “หวังหลิ่ว”

“ผิดแล้ว นามของเจ้าคือชิงลั่วต่างหาก”

เสียงเข้มดังออกมาอย่างเย็นชาจากดาบปีศาจ “จำไว้ให้ดี จากนี้ไป เจ้าคือข้ารับใช้ของข้าผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ ข้าจะมอบมรดกและเคล็ดวิชาแก่เจ้า สิ่งที่เจ้าต้องทำก็มีเพียงอยู่ให้ถึงยามที่แสงสว่างแห่งโลกกว้างปรากฏ…”

เสียงยังไม่ทันจางหาย ดาบปีศาจก็พุ่งหายไปในอากาศธาตุ ทะลักไหลเข้าสู่สันหลังของชายหนุ่มชุดเทา

ใบหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยวเจ็บปวด ร่างสั่นกระตุก ทั่วร่างอาบด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

เนิ่นนานจากนั้น—

เมื่อชายหนุ่มชุดเทายืดเอวลุกขึ้น ดวงตาของเขาก็ลึกล้ำเยี่ยงวังน้ำวน ปรากฏประกายสีเงินขึ้น

ทันใดนั้น เขาก็ขมวดคิ้ว “แปลกจัง เหตุใดข้าจึงรู้เพียงนามชิงลั่ว ทว่าไม่อาจจำอดีตได้กัน?”

ตอนต่อไป