ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4490 ฉันจะเก็บมันไว้ให้ดี!

เมื่อฝูงชนแยกย้ายกันไป พวกเขาทิ้งเค้กและขนมไว้ข้างหลัง
ดวงตาของ หลิว หม่านฉง ยังคงเป็นสีแดง และเธอจ้องไปที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร แม้กระทั่งที่ชั้นสอง เย่เฉินมองดูเธอและถามเบาๆ “แม่ที่หายไป?”
หลิว หม่านฉง กลับมารู้สึกตัวและพยักหน้าเบา ๆ น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม เธอรีบเช็ดออกด้วยมือของเธอแล้วพูดว่า “เมื่อไหร่ก็ตามที่เป็นวันเกิดของฉัน ฉันคิดถึงเธอมาก … “
เมื่อพูดอย่างนั้น นางก็ยิ้มอย่างรวดเร็ว มองที่เย่เฉิน ยื่นมือออก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ให้ของขวัญวันเกิดฉัน อะไรก็ได้”
มาร์เวน เย่พูดอย่างเขินอาย “ดูระเบียบนี้สิ ฉันไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคุณ และฉันไม่ได้เตรียมอะไรไว้ล่วงหน้า…”
หลิว หม่านฉง ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร คุณสามารถทำอะไรก็ได้ แค่ส่งเหรียญมาให้ฉัน”
เย่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งและถามเธอว่า “คุณต้องการยาที่ทรงพลังที่รักษาโรคทั้งหมดหรือไม่?”
หลิว หม่านฉง อดหัวเราะไม่ได้และพูดว่า “ใช่แล้ว … คุณมี เม็ดยา จริงๆเหรอ?”
เย่เฉินพยักหน้าและพูดอย่างจริงจัง: “บอกตามตรง ฉันมักจะทำงานพาร์ทไทม์เป็น คนขายยา และฉันจะพกยาทรงพลังติดตัวไปด้วยเสมอ เมื่อฉันพบคนที่สามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีได้ ฉันจะขาย เขาหนึ่ง. อนุภาค”
เมื่อพูดเช่นนั้น เย่เฉินก็หยิบ ซานเซว่ ซินตัน ที่ปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งออกจากกระเป๋าของเขา วางไว้ในฝ่ามือของ หลิว หม่านฉง และพูดอย่างจริงจังว่า: “นี่เป็นของขวัญวันเกิดของฉันให้คุณ ฉันขอให้คุณมีความสุขในวันเกิด!”
เย่เฉิน กล่าวไว้ตรงนี้ หยุดและสั่งว่า “เจ้าต้องเก็บไว้ อย่าให้คนอื่นรู้ เห็น และอย่าส่งต่อให้ผู้อื่น เก็บไว้กับตัวดีกว่า ถือซะ ถ้าจริงจัง ป่วยหรือบาดเจ็บในอนาคต เอาไปกินซะ มันอาจช่วยชีวิตคุณได้ในช่วงเวลาวิกฤติ!”
เมื่อเห็นว่า เย่เฉิน จริงจังมาก หลิว หม่านฉง คิดว่าเขาจงใจแกล้งเธอ ดังนั้นเธอจึงร่วมมือและพูดว่า “เอาล่ะ ฉันเห็นแล้ว คราวหน้าฉันมีประจำเดือนและความเจ็บปวดนั้นเจ็บปวดมากจนฉันกำลังจะตาย ฉันจะกินมัน!”
เย่เฉิน รีบพูด: “อย่า อย่า อย่า! ถ้าผลของยาอันทรงพลังนี้เป็นข้าวชามใหญ่ ความเจ็บปวดของป้าก็เหมือนกับมดที่หิวโหย เจ้าอย่าใส่ร้ายลงไป” ชามข้าว ให้อาหารมดตัวนี้ คุณแค่หยิบมันออกมาจากชาม มันก็จะมีอายุยืนยาว”
หลังจากพูดแล้ว เย่เฉินก็พูดอีกครั้ง: “ถ้ารอบต่อไปของคุณไม่สามารถทนทานได้ แค่ใช้ใบมีดขูดแป้งเล็กน้อยแล้วแช่ในน้ำ ผลจะเกิดขึ้นทันที”
หลิว หม่านฉง มองไปที่ เย่เฉิน ด้วยความประหลาดใจและถามว่า “คุณแน่ใจหรือว่าคุณไม่ได้ขยิบตากับฉันหรือเลิกคิ้วหรืออะไรทำนองนี้ คุณจริงจังมาก ฉันเกือบจะเอาจริงแล้ว”
เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ฟังมันอย่างจริงจัง”
หลิว หม่านฉง ไม่เชื่อในหัวใจของเธอ แต่เธอรับ ยาซานเซว่ ซินตัน จาก เย่เฉิน อย่างมีความสุขและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณ! นี่เป็นของขวัญวันเกิดชิ้นแรกที่ฉันขอจากเพศตรงข้าม แม้ว่าฉันจะได้รับแล้วก็ตาม ยาเม็ด มันค่อนข้างแปลก แต่ขอบคุณมาก ฉันจะเก็บมันไว้ให้ดี!”
“ตกลง” เย่เฉินพยักหน้าและสั่ง: “คุณต้องจำสิ่งที่ฉันพูดและทบทวนในใจของคุณหลายครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าคุณสามารถจำได้ในกรณีฉุกเฉิน”
หลิว หม่านฉง พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าและพูดอย่างจริงจังว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันจะทำ!”
เมื่อทั้งสองกำลังกินข้าวอยู่บนถนน ตระกูลจงก็กังวลเหมือนมดบนหม้อไฟ คืนนี้ จง หยุนชิว พ่อของ จง จื่อเทา จะพา จง จื่อเทา ไปงานเลี้ยงที่บ้านของ หง หยวนซาน ปรมาจารย์ของ หงเหมิน