ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4488 เก็บความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตไว้ด้วยกัน

หลิว หม่านฉง ทำอะไรไม่ถูกกับ เย่เฉิน แม้ว่าเธอรู้ว่า เย่เฉิน แข็งแกร่งมาก แต่เธอก็ไม่มีความหวังในใจว่า เย่เฉิน จะเอาชนะตระกูลจง และ หงเหมิน ได้หรือไม่
อย่างไรก็ตาม เธอมีแผนอยู่แล้วในใจ ถ้าเรื่องนี้ยุ่งยากเกินกว่าจะจบ ฉันจะไปขอพ่อให้ออกมาข้างหน้า ถ้าพ่อแก้ปัญหาไม่ได้ก็ไปแจ้งตำรวจโดยตรง สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้คือ จง จื่อเทา ชักนำผู้คนให้ติดตามพวกเขาและแม้กระทั่งฆ่า เย่เฉิน เย่เฉิน ถือได้ว่าเป็นการป้องกันตัว ในเวลานั้น พ่อและตำรวจจะกดดันครอบครัวจง และหงเหมินด้วยกัน และอาจมีโอกาสไกล่เกลี่ย!
ต่อมา หลิว หม่านฉง พา เย่เฉิน ไปที่แผงขายก๋วยเตี๋ยวที่มีชีวิตชีวามาก เมื่อเห็นโต๊ะเล็กๆ ที่หน้าบูธเต็ม เธอยิ้มและพูดกับเจ้านายว่า “ลุงเฉิง วันนี้ธุรกิจดีมาก!”
เฉิงป๋อเงยหน้าขึ้นมองเธอ ไม่แปลกใจเลย และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหม่านฉง พวกเราดีใจมากที่ได้ยินว่าคุณกำลังออกเดท!”
หลิว หม่านฉง ถามด้วยความประหลาดใจ: “นี่… ใครพูดนี่… นินทาเกินไป!”
เฉิงป๋อ กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “
เจียโข่ว อนันต์ พูดในกลุ่ม WhatsApp ของเรา! เรารู้เรื่องทั้งถนน! เขายังแอบถ่ายรูปคุณและแฟนของคุณ!”
หลังจากพูดเสร็จ เขาก็หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องเก่าออกมา โชว์รูปถ่ายของ หลิว หม่านฉง และ เย่เฉิน ที่แอบถ่ายจากด้านข้างและด้านหลังต่อหน้าพวกเขา พร้อมพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหม่านฉง คุณกับแฟนของคุณ ช่างเก่งจริงๆ ผู้หญิง!”
หลิว หม่านฉง ทำอะไรไม่ถูก: “ลุงหนาน ไม่ต้องการเป็นปาปารัสซี่และเขียนข่าวซุบซิบ! มันเป็นแค่เพื่อนธรรมดา”
เมื่อพูดอย่างนั้น นางก็เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “ลืมซะ ลุงเฉิง ช่วยเราทำบะหมี่เกี๊ยวสองชามด้วย”
เฉิงป๋อพยักหน้า หยิบโต๊ะพับออกมาจากใต้บูธซึ่งเห็นได้ชัดว่าสะอาดกว่าโต๊ะอื่นๆ มาก ตั้งไว้ในที่โล่ง หยิบเก้าอี้พับสองตัวออกมา วางไว้ที่ปลายโต๊ะทั้งสองข้าง แล้วพูดกับหลิว หม่านฉง: “คุณหม่านฉง คุณสองคนนั่งก่อน แล้วฉันจะทำอาหารให้คุณ”
หลิว หม่านฉง กล่าวว่า “ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณลุงเฉิง ฉันจะไปซื้ออย่างอื่น”
เฉิงป๋อรีบพูด: “คุณหม่านฉง คุณนั่งลงแล้วบอกฉันว่าคุณอยากกินอะไร ฉันจะส่งพวกเขาไปที่กลุ่มโดยตรง”
หลิว หม่านฉง กล่าวว่า “ไม่เหมาะสม… ฉันจะไปเอง…”
เฉิงป๋อพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณหม่านฉง ร้านแผงลอยที่คุณไปบ่อยคือกลุ่มหญิงชรา คุณจะถูกพวกเขาเยาะเย้ยอย่างแน่นอนเมื่อคุณไปที่นั่น”
“โอ้…” หลิว หม่านฉง นั่งลงทันทีและพูดด้วยความกลัว: “ถ้าอย่างนั้น เฉิงป๋อ ก็บอกฉันดีกว่า ฉันต้องการพุงและลูกชิ้นปลาแกง ถาดน้ำเกลือ และห่านย่าง โปรดช่วยฉันด้วย กับอันหนึ่งด้วย”
เฉิงป๋อพูดด้วยรอยยิ้ม: “เดี๋ยวก่อน คุณหม่านฉง ฉันจะบอกพวกเขาเดี๋ยวนี้”
เย่เฉิน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: “ดูเหมือนว่าทุกคนจะชอบคุณมาก”
“ใช่” หลิว หม่านฉง กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “พวกเขาเฝ้าดูฉันโตขึ้น และพวกเขาอาจรู้สึกว่าพวกเขาเป็นหนี้บุญคุณฉันบ้างเพราะแผงขายของ ดังนั้นพวกเขาจึงใจดีกับฉันมาก”
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง: “เป็นความจริงที่พวกเขาชื่นชมคุณ แต่ก็จริงเช่นกันที่พวกเขาชอบคุณ จะเห็นได้ว่าพวกเขาแต่ละคนปฏิบัติต่อคุณเหมือนสมาชิกในครอบครัว และดวงตาของพวกเขาบริสุทธิ์มาก”
หลิว หม่านฉง พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันก็รู้สึกขอบคุณพวกเขามากเช่นกัน ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขา สิ่งต่าง ๆ จะเปลี่ยนไป พวกเขาอยู่ที่นี่ ช่วยให้ฉันเก็บความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตไว้ด้วยกัน”