ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4465 ทำไมฉันต้องกลั้นหัวเราะไว้ด้วย

เมื่อ หลิว เจียหุย ได้ยินคำพูดของ เย่เฉิน เขาต้องการที่จะตบปากใหญ่ทั้งสองของเขาทันที และไม่สามารถช่วยตำหนิตัวเองในใจได้: “ว้าว! ฉันเป็นคนพูดน้อย! ฉันอดไม่ได้ที่จะถามเขา ชื่อร้านอะไรครับ?”
การแสดงออกของ ฟาง เจียซิน ยิ่งน่าอายมากขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เย่เฉิน เพิ่งพูดถึงห่านย่าง แต่เขายังพูดถึงห่านย่างของ เฉินจิ นี่หมายความว่าปากใหญ่ตบหน้าตัวเองและ หลิว เจียหุย โดยตรงใช่หรือไม่ เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของพวกเขาทั้งสองหยุดนิ่ง หลิว หม่านฉง ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับ เย่เฉิน ด้วยใบหน้าที่เย็นชา ทันใดนั้นก็ไม่สามารถกลั้นและหัวเราะออกมาดัง ๆ
หลิว เจียหุย หันไปจ้อง หลิว หม่านฉง ทันที และถามอย่างโกรธเคือง “ตลกอะไรอย่างนี้!”
หลิว หม่านฉง ยักไหล่: “มันไม่ตลกในตอนแรก แต่ปฏิกิริยาของคุณสองคนนั้นตลกมาก พวกเขาแค่อยากจะกินห่านย่าง ทำไมพวกคุณถึงมีปฏิกิริยารุนแรงกันจัง?”
หลิว เจียหุย พูดอย่างโกรธเคือง “คุณเย่ไม่รู้เหตุผล คุณยังไม่รู้อีกหรือ?”
“ฉันไม่รู้” หลิว หม่านฉง พูดอย่างเฉยเมย: “ฉันเพิ่งกลับมาทุกคืนเพื่อนอนและฉันไม่ได้ติดต่อกับคุณมากนัก ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับ ห่านย่าง คืออะไร”
หลิว เจียหุย พูดไม่ออกทันที เขารู้ว่าลูกสาวของเขาแสร้งทำเป็นสับสน แต่เขาไม่สามารถพูดได้ชัดเจนนัก ดังนั้นเขาจึงหันไปหา มาร์เวนเย่ และกล่าวว่า “ยังไงก็ตาม คุณเย่ ฉันไม่รู้ว่าอาหารมื้ออื่นเหมาะกับรสนิยมของคุณหรือไม่”
“ดีมาก” เย่เฉินพยักหน้า วางตะเกียบลง ตบริมฝีปากของเขา และพูดอย่างเคร่งขรึมและเสียใจเล็กน้อย “มันคงจะสมบูรณ์แบบถ้ามีห่านย่าง”
เมื่อ หลิว หม่านฉง ได้ยินสิ่งนี้ เธอไม่สามารถกลั้นไว้ได้อีกต่อไปและหัวเราะ ใบหน้าที่เย็นชาและสวยงามของเธอเมื่อยิ้ม เธอก็ให้กำเนิดลูกแพร์ตื้น 2 ลูกโดยไม่มีเหตุผล เข้ากันได้ดีกับความงามแบบคลาสสิกของเธอ เรียกได้ว่าเป็นปลาที่กำลังจม ห่าน และประเทศและเมือง หลิว เจียหุย เกือบจะละอายใจ จ้องไปที่ หลิว หม่านฉง และดุว่า: “หยุดหัวเราะ!”
“ตกลง ตกลง” หลิว หม่านฉง ทิ้งรอยยิ้มของเขา แต่ยังคงมอง เย่เฉิน ด้วยรอยยิ้มและถามเขาว่า “คุณเย่ คุณไม่ได้ตั้งใจพูดถึงก้านห่านย่างจริงๆ เหรอ?”
เย่เฉินแสร้งทำเป็นว่างเปล่าและส่ายหัวและพูดอย่างจริงจังว่า “คุณหลิว ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร”
หลิว หม่านฉง หรี่ตาที่สวยงามของเธอเล็กน้อย จ้องไปที่ เย่เฉิน สักครู่แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ทำไมฉันถึงคิดว่าคุณโกหกฉัน?”
“ฉันมีด้วยหรือ” เย่เฉินถามอย่างเคร่งขรึม
หลิว หม่านฉง พยักหน้าและพูดว่า “คุณมี”
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า “ไม่ ฉันไม่ได้ทำ”
หลิว หม่านฉง กล่าวอุกอาจ: “คุณมีมัน!”
หลังจากพูดแล้ว หลิว หม่านฉง ก็ถามเขาอีกครั้งว่า “คุณพยายามอย่างหนักที่จะไม่หัวเราะหรือไม่”
“ไม่” เย่เฉินพูดอย่างหนักแน่นและพูดอย่างจริงจัง “ทำไมฉันต้องกลั้นหัวเราะไว้ด้วย”
หลิว หม่านฉง มองไปที่ เย่เฉิน และพูดอย่างมีความหมาย: “เพราะคุณรู้ว่าห่านย่างคืออะไรและคุณเป็นคนเดียวที่พูดถึงมันเสมอ ดังนั้นคุณต้องเก็บความรู้สึกไม่ดีไว้ในใจ ในฐานะผู้ริเริ่มคุณจะไม่ทำได้อย่างไร อยากหัวเราะไหม?”
เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “คุณหลิว บอกความจริงกับเธอ ฉันได้รับการฝึกหัดทางวิชาชีพแล้ว และปกติฉันจะไม่หัวเราะ”
เมื่อพูดอย่างนั้น เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ: “ปกติแล้ว ฉันจะไม่หัวเราะ เว้นแต่ว่าฉันไม่สามารถช่วยได้! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”