ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4458 ฟาง เจียซิน ก็เริ่มอายเล็กน้อย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เครื่องบินของ เย่เฉิน ลงจอดที่สนามบินนานาชาติเกาะฮ่องกง
ณ จุดนี้ ที่ทางออกสนามบิน หลิว เจียหุย มหาเศรษฐีชาวฮ่องกงถือป้ายที่มีคำว่า “เย่เฉิน” เขียนไว้เป็นการส่วนตัว และยืนที่ทางออกสนามบินกับ ฟาง เจียซิน ภรรยาของเขา ตั้งตารอ ฟาง เจียซิน สวมแว่นกันแดดและหน้ากากหนา และท่าทางของเธอก็ค่อนข้างไม่มีความสุข เธอไม่ค่อยรู้เรื่องธุรกิจมากนัก แต่เธอรู้สึกว่าในฐานะนางเลาที่มีชื่อเสียงบนเกาะฮ่องกง เธอไม่มีหน้าพอที่จะไปรับคนที่สนามบินด้วยตนเอง และหลิวเจียหุยไม่สนใจเรื่องนั้น
เขารู้ดีอยู่ในใจว่านักธุรกิจต้องไม่มีปัญหาในการใช้ชีวิตด้วยเงิน
หากเสียหน้าเล็กน้อย ความร่วมมือนี้จะดำเนินไปอย่างราบรื่น นี่ไม่ใช่ธุรกิจที่ไร้ค่าใช่หรือไม่?
ในเวลานี้ เย่เฉิน เดินออกจากทางออกโดยสะพายเป้สะพายหลัง
เขามองไปรอบๆ และเห็นชายอ้วนถือป้ายชื่อของเขา
เขาจึงก้าวไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก
เย่เฉินมาที่ หลิว เจียหุย และถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณคือประธาน หลิว หรือไม่”
หลิว เจียหุย มองไปที่ เย่เฉิน และถามด้วยความยินดี “คุณควรเป็น นายเย่ เย่เฉิน!”
เย่เฉินพยักหน้า: “ใช่ ฉันเอง”
หลิว เจียหุย ยื่นป้ายให้ผู้คุ้มกันข้างๆ เขาทันที ยื่นมือออกไปจับมือ เย่เฉิน และพูดอย่างตื่นเต้น: “โอ้ คุณเย่ ฉันตั้งตารอมานานแล้ว! ยินดีต้อนรับสู่เกาะฮ่องกง ฉันชื่อ หลิว เจียหุย ประธานกลุ่มทรัพย์สินของ หลิว!
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย ยื่นมือข้างหนึ่งออกไป จับมือกับ หลิว เจียหุย และพูดอย่างเฉยเมย “คุณหลิว ยินดีที่ได้พบคุณ”
เมื่อ เย่เฉิน จับมือกับ หลิว เจียหุย, ฟาง เจียซิน ผู้ช่วยและผู้คุ้มกันของ หลิว เจียหุย ต่างก็เปลี่ยนท่าทาง พวกเขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าชายหนุ่มคนนี้รู้ว่า หลิว เจียหุย ริเริ่มเอื้อมมือไปหาเขาเพื่อจับมือ แต่เขายังคงตอบโต้ด้วยมือเดียว ซึ่งถือเป็นการไม่ให้เกียรติจริงๆ
เย่เฉินรู้ดีว่าการทำเช่นนั้นเป็นเรื่องที่หยาบคายจริงๆ แต่เขารู้สึกว่าต้องแบ่งมารยาทด้วย และคนอย่าง หลิว เจียหุย ก็ไม่คุ้มที่จะเผชิญหน้า ท้ายที่สุด เขาสัญญากับพ่อของเขาว่าจะไม่ไล่ตาม เฉิน จ้าวจง แต่หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิต เขาก็โยนคำสัญญาของเขาขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที ในสายตาของเย่เฉิน คนประเภทนี้ไม่สมควรได้รับความเคารพใดๆ ตรงกันข้าม เขาจะต้องชดใช้ราคาสำหรับการทรยศต่อคำสัญญาของเขา
หลิว เจียหุย ไม่ได้คาดหวังว่า เย่เฉิน จะเย่อหยิ่งต่อหน้าเขาและเขาก็รู้สึกหงุดหงิดตามธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขานึกถึงสิ่งที่ เหอจือชิว กล่าวว่ามาร์เวน เย่ อยู่ใกล้ชิดกับซูจื้อหยูและอิโต นานาโกะ มาก เขาทำได้เพียงระงับความโกรธไว้ชั่วคราวเท่านั้น
หลังจากการจับมือกันสั้นๆ เขาชี้ไปที่ ฟาง เจียซิน ข้างๆ เขา และพูดกับ เย่เฉิน ว่า “คุณเย่ นี่คือภรรยาที่มีเสน่ห์ ฟาง เจียซิน”
แม้ว่า ฟาง เจียซิน จะไม่ค่อยพอใจกับการมาที่สนามบินเพื่อรับ เย่เฉิน ด้วยตนเองและ เย่เฉิน ดูหมิ่นสามีเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าสามีของเธอทนได้เธอก็ทำได้เพียงยิ้มและพูดว่า “สวัสดีค่ะคุณเย่”
เย่เฉิน พยักหน้าเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันได้ยินมานานแล้วว่านางหลิวน่าทึ่งมากบนเกาะฮ่องกง แม้ว่านางหลิวจะสวมแว่นกันแดดและหน้ากาก เธอก็ยังไม่อาจซ่อนสไตล์ของเธอได้!”
ฟาง เจียซิน รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำชมของ เย่เฉิน และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเย่ยกย่องเกินไป”
หลิว เจียหุย ที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจียซิน ถอดแว่นกันแดดและหน้ากากออกเร็วๆ หน้าตาเป็นอย่างไรเมื่ออยู่ต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติ!”
ฟาง เจียซิน ถอดแว่นกันแดดและหน้ากากออกอย่างรวดเร็ว และพูดกับ เย่เฉิน อย่างขอโทษ “ฉันขอโทษ คุณเย่ ตอนนี้ฉันทำตัวหยาบคายไปหน่อย”
เมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของ ฟาง เจียซิน เย่เฉิน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ: “ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่าทำไมลุงจง เต็มใจที่จะอยู่ในสหรัฐอเมริกาอย่างผิดกฎหมายเพื่อเห็นแก่ ฟาง เจียซิน เป็นเวลาหลายปีผู้หญิงเช่นนี้แม้ว่าเธอจะเป็น สาวรุ่นแม่ยังคงมีเสน่ห์ของเธอ!, ผิว, ร่างกาย, อารมณ์, เลือกข้อบกพร่องไม่ได้ และดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะอายุสามสิบเท่านั้น ฉันสามารถจินตนาการว่าเมื่อยังเด็ก มันต้องมากกว่านี้ หาที่เปรียบมิได้”
ดังนั้น เย่เฉินจงใจพูดติดตลกว่า “ก่อนที่ฉันจะมา ฉันได้ยินข่าวลือมากมายเกี่ยวกับอดีตในตำนานของนางหลิว และก่อนที่ฉันจะลงจากเครื่องบิน ฉันก็ยังสงสัยเกี่ยวกับข่าวลือเหล่านี้ และตอนนี้ได้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของนางฟางแล้ว ความสงสัยในหัวใจของฉันหายไปหมดแล้ว!”
สีหน้าของ ฟาง เจียซิน ก็เริ่มอายเล็กน้อย หลิว เจียหุย ที่ด้านข้าง กล้ามเนื้อใบหน้าของเขากระตุกสองสามครั้ง