ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4451 แม่กำลังรอคุณอยู่ที่นี่!

ในช่วงเวลาเที่ยวบินที่ตามมา หม่าหลันแทบไม่มีอารมณ์จะนอนเลย เธอจะเปิด โมเน้นส์ ของเธอเป็นครั้งคราวเพื่อดู แต่จนกระทั่งเครื่องบินบินผ่านสหรัฐอเมริกา โมเม้นส์ ของเธอยังคงมีเพียงหนึ่งไลค์และหนึ่งความคิดเห็นจาก เฉียน หงหยาน ทำให้เธอเกือบทำโทรศัพท์ตกหลายครั้ง แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมรับความจริง
เธอจึงได้แต่ปลอบตัวเองในใจว่า “เฮ้ นอกจากคนในครอบครัวแล้ว ในกลุ่มเพื่อนยังมีคนดีๆ อีกกี่คน พวกเขาเป็นคนดีกันหมดทุกคน! ฮึ่ม! อย่ามาชมเชยเลย ฉันจะดึงมันลงมา ที่รัก ไปอเมริกาโดยเครื่องบินส่วนตัว คุณยังขาดคำชมอยู่หรือเปล่า ไร้สาระ!”
ขณะครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ เธอเปิดโทรศัพท์อย่างเงียบๆ และเหลือบมองดู เมื่อพบว่ายังไม่มีการถูกใจและความคิดเห็นในแวดวงเพื่อน เธอก็ยิ่งรำคาญมากขึ้นไปอีก เธอทิ้งโทรศัพท์ไว้ข้างๆ แล้วหลับตาลง หลังจากใช้เวลาบินมากกว่าสิบชั่วโมง ในที่สุด กัลฟ์สตรีม จี650 ของ หม่าหลัน ก็ลงจอดที่สนามบิน พรอวิเดนซ์ ในสหรัฐอเมริกา
ในเวลานี้ เป็นเวลากว่าสิบโมงเช้า ตามเวลาของอเมริกา
เย่เฉิน และ เซียว ชูหราน เพิ่งดูคอนเสิร์ตครั้งที่สองของ กู่ซิวอี้ ในบอสตันและกำลังขับรถกลับไปที่พรอวิเดนซ์
ในความเป็นจริง เย่เฉิน รู้เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของ หม่าหลัน มาเป็นเวลานาน และเขาได้รับข่าวทันทีที่เครื่องบินลงจอด
อย่างไรก็ตาม เย่เฉิน ก็รู้ว่า หม่าหลัน ไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองและ เซียว ซูหรัน รู้ว่าเธอมาโดยเครื่องบินส่วนตัว ดังนั้นเธอจึงรอที่จะลงจากเครื่องบินก่อนที่จะติดต่อ เซียว ชูหรัน เย่เฉิน ไม่ได้กังวลว่า หม่าหลัน จะผ่านด่านศุลกากรเพียงลำพัง อย่างไรก็ตาม หม่าหลัน ก็เข้ามหาวิทยาลัยและต้องมีทักษะการสนทนาภาษาอังกฤษขั้นพื้นฐาน ครึ่งชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์มือถือของ เซียว ชูหรัน ก็ได้รับโทรศัพท์จากสหรัฐอเมริกา เธอไม่คิดอะไรมาก แค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า “สวัสดี”
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงตื่นเต้นของหม่าหลันก็ดังขึ้น “ชูรัน! นี่ฉันเอง! ฉันอยู่ที่สหรัฐอเมริกาแล้ว!”
เซียวชูหรันตะลึงเมื่อได้ยินเสียงแม่ของเขา ใช้เวลานานก่อนที่เขาจะหายและโพล่งออกมา “แม่จ๋า คุณมาถึงอเมริกาเมื่อไหร่ ทำไมคุณไม่บอกเราก่อนจะออกเดินทางล่ะ!”
หม่าหลันยิ้มและกล่าวว่า “ฉันต้องการที่จะทำให้คุณและเย่เฉินประหลาดใจ! นอกจากนี้ เวลาเที่ยวบินยาวมาก ถ้าฉันบอกคุณล่วงหน้า คุณจะต้องกังวลเกี่ยวกับฉันอย่างแน่นอน ดังนั้นฉันจะบินไปก่อน!”
เป็นครั้งแรกที่ เซียว ซูหรัน พบว่าแม่ของเธอมีเหตุมีผลเช่นกัน… รู้จักการคิดถึงคนอื่น อย่างไรก็ตาม เธอไม่รู้ว่าหม่าหลันทำอย่างนั้นเพราะกลัวว่าเงินจะหมด ดังนั้น เซียว ซูหรัน จึงรีบถามเธอว่า “แม่คุณอยู่ที่ไหน นี่คือสนามบินนิวยอร์กหรือไม่ เย่เฉิน และฉันจะไปรับคุณตอนนี้!”
หม่าหลันกล่าวว่า: “ฉันไม่ได้อยู่ในนิวยอร์ก ฉันอยู่ในความรอบคอบของคุณ!”
“เอ๋?” เซียวชูหรันพูดด้วยความประหลาดใจ: “แม่คะ คุณมาที่นี่โดยเครื่องบินพิเศษหรือเปล่าคะ”
“ใช่แล้ว” หม่าหลันพูดไร้สาระ: “เธอไม่ได้บอกว่าจะบินไปนิวยอร์กก่อน ฉันก็เลยเปลี่ยนเครื่องบินเอง”
เซียว ชูหรัน ถามอีกครั้ง: “คุณผ่านด่านศุลกากรแล้วหรือยัง คุณผ่านพิธีการเข้ามาหรือยัง”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ” หม่าหลันบอก “ฉันอยู่ที่ลอบบี้ของสนามบิน คุณมารับฉันหน่อยได้ไหม ถ้าไม่สะดวกก็เรียกแท็กซี่ได้ แต่มาเร็ว ไม่ได้ไป” ทางธนาคารเพื่อแลกเงิน ฉันโทรไปถามพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินว่าเหรียญยังถูกถามอยู่ และลูกจะจ่ายค่าโดยสารให้แม่เมื่อถึงเวลา”
เซียวชูหรันไม่คิดมาก และโพล่งออกมาและถามเย่เฉินว่า: “สามีครับแม่มาถึงสนามบินแล้ว เราจากสนามบินไกลแค่ไหน? สะดวกไปรับเธอไหม?”
“สะดวก” เย่เฉินเหลือบมองที่ระบบนำทางและกล่าวว่า “สะดวก ใช้เวลาสิบนาทีเพื่อไปสนามบินจากที่นี่”
เซียวชูหรันรีบพูด: “แม่ เย่เฉินกับฉันกำลังเดินทางกลับ และอยู่ห่างจากคุณเพียงสิบนาที คุณรอเราที่สนามบินสักครู่ เราจะไปรับคุณ!”
หม่าหลันดีใจอย่างเป็นธรรมชาติและโพล่งออกมา: “โอ้ เยี่ยมมาก! แม่กำลังรอคุณอยู่ที่นี่!”