ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4441 ตั้งตารอที่จะมีชีวิต

เย่เฉินมองดูเวลานั้น มันเพิ่งสามโมงเช้าเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงโบกมือและพูดว่า “ไม่ต้อง ฉันจะเดินเอง”
วันโพจุนกล่าวว่า: “ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นจะส่งคุณออกไป!”
เมื่อเย่เฉินเดินออกจากวิลล่า ทั้งลองไอแลนด์ก็เงียบ
ท้ายที่สุดก็เลยสามโมงเช้าแล้ว และคนรวยที่อาศัยอยู่ที่นี่มักจะจบชีวิตกลางคืนและเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝันที่เต็มไปด้วยเงินและความปรารถนา เย่เฉินกำลังเดินอยู่บนถนนเพียงลำพังด้วยความรู้สึกผสมปนเปอยู่ในใจ
เขานึกไม่ออกว่าองค์กรลึกลับนี้จะใหญ่โตขนาดไหน เขาลองเล่นวันที่ 475 นานกว่าหนึ่งชั่วโมงและไม่รู้ชื่อขององค์กรลึกลับนี้ด้วยซ้ำ
ในเวลานี้ เสียงและรอยยิ้มของพ่อแม่ของเขาเมื่อตอนที่ยังมีชีวิตอยู่เข้ามาในความคิดของเขา พ่อและแม่ในความทรงจำของเขาจะไม่ขมวดคิ้วกับบางสิ่งบางอย่างแม้ว่าทั้งสองจะออกจากเย่นจิง และมาที่จินหลิงในบ้านหลังเก่าเมื่อพวกเขา นั่งตรงกลาง ทั้งสองมีรอยยิ้มบนใบหน้าเสมอ พวกเขาทำความสะอาดบ้าน และซื้อเฟอร์นิเจอร์ด้วยกัน และพวกเขามองโลกในแง่ดีอยู่เสมอและตั้งตารอที่จะมีชีวิต ดังนั้นเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าการตายของพ่อแม่ของเขาเกิดจากองค์กรลึกลับนี้หรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น ผู้ปกครองรู้สึกว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามาก่อนเกิดอุบัติเหตุหรือไม่?
ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเขามีความรู้เฉพาะเจาะจงเกี่ยวกับองค์กรลึกลับนี้หรือไม่?
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เย่เฉินก็ถอนหายใจและส่ายหัว
การคิดถึงปัญหาที่ยังแก้ไม่ตกมากเกินไปจะทำให้คนเหนื่อยมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทิ้งเรื่องนี้ไว้ชั่วคราวและเจาะลึกต่อไปเมื่อมีโอกาสในอนาคต
และตอนนี้ ปัญหาที่สำคัญที่สุดที่ต้องแก้ไขคือ หลิว เจียหุย ที่ต้องการชีวิตของลุงจง ถ้าไม่เป็นอย่างอื่น หม่าหลันจะมาที่นี่ในวันพรุ่งนี้และวันมะรืนนี้ ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะไปดูคอนเสิร์ตกับภรรยาในคืนมะรืนนี้ และฉันจะออกเดินทางไปเกาะฮ่องกงทันที
เนื่องจากเขากำลังจะพบกับ หลิว เจียหุย ระยะหนึ่ง เขาจึงต้องแสดงตัวตนและโอกาสที่เหมาะสมให้กับตัวเอง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และโทรหา หวังตงเสวียน ทันที หวัง ตงเสวียน กำลังจัดการธุรกิจอย่างเป็นทางการในสำนักงานในเวลานี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง จิตใจของเธอก็ว่างเปล่าและเธอก็เปิดคอมพิวเตอร์แท็บเล็ตบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
หลังจากปลดล็อกแล้ว เธอพบรูปภาพจากอัลบั้มรูปของแท็บเล็ตและมองดูด้วยความงุนงง ฉากในภาพคือที่ทำงานของเธอ
ตัวละครในภาพไม่ใช่ตัวเธอเอง แต่ เย่เฉิน นั่งอยู่บนโซฟา
หวัง ตงเสวียน ถ่ายไว้อย่างเงียบๆ หลังจากที่ เย่เฉิน มาที่ ตี้เหากรุ๊ป ครั้งล่าสุด เย่เฉิน เป็นคนแปลก ๆ เขาแทบจะไม่โพสต์ โมเม้น ใด ๆ และเขาไม่เคยโพสต์เซลฟี่เลยยากที่จะเก็บภาพของเขาไว้
ดังนั้น หวัง ตงเสวียน จึงแอบถ่ายรูปและซ่อนไว้ในคอมพิวเตอร์แท็บเล็ตของเขา เมื่อใดก็ตามที่เขาคิดถึง เย่เฉิน เขาจะพบภาพนั้นอย่างเงียบ ๆ และมองดู เมื่อเธอหลงทางเล็กน้อย จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อเธอเห็นคำว่า “ประธาน” ในโทรศัพท์ เธอก็มีความสุขเหมือนเด็กผู้หญิง
เธออยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอจึงรีบยืดผมตรงหน้ากระจกที่สะท้อนอยู่ในตู้กระจก จากนั้นระงับความตื่นเต้นและกดปุ่มตอบรับ