ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4433 เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา: “คนเหล่านี้มีอาวุธที่ดีและได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี และพวกเขาก็มีระเบียบและพร้อมสำหรับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ พวกเขาต้องรู้จักการต่อสู้ เชี่ยวชาญศิลปะเป็นอย่างดี และรู้จักปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ ข้อบกพร่องอยู่ที่ไหน แล้วจึงพัฒนายุทธวิธีที่ตรงเป้าหมาย”
“ใช่!” วันโพจุนพูดอย่างจริงจัง: “ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ในองค์กรใด วิธีการของพวกเขาในการปรับปรุงสมรรถภาพทางกายของคนทั่วไปอย่างมากนั้นน่ากลัวจริงๆ แม้ว่าจะมีทหารรับจ้างหลายหมื่นคนภายใต้วังว่านหลง แต่พวกเขาก็น่ากลัวจริงๆ มีเพียงไม่กี่ร้อยคนที่สามารถฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ และคนอื่นๆ ไม่มีคุณสมบัตินี้เลย และคนส่วนใหญ่หลายร้อยคนเหล่านี้ไม่สามารถทะลวงความสูงของนักรบสามดาวในชีวิตของพวกเขาได้ และคนเหล่านี้ ใช้ได้จริง มีวิธีหนึ่งที่รู้จักในการยกระดับคนธรรมดาให้อยู่ในระดับนี้และหากพวกเขาสามารถบรรลุความคุ้มครองจำนวนมากก็จะต้องไม่ประมาทพละกำลังของพวกเขา!”
เย่เฉินขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัวและกล่าวว่า “ฉันไม่เคยได้ยินวิธีการนี้สำหรับคนธรรมดามาก่อน?”
ด้วยคำพูดนั้น เย่เฉินจึงถามเขาว่า “คุณเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่”
“นายฮุ่ยเย่ ไม่มีลูกน้องของฉัน” วันโพจุนกล่าวว่า “ฉันรู้ว่ายังมีคน ฮึกเหิม ข้างนอกที่เข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างบางกลุ่ม แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบสิ่งนี้และที่นั่น ยังคงไม่มีเบาะแสโดยตรง แต่ก่อนที่ศพเหล่านั้นจะถูกกำจัด ผมให้พวกมันรวบรวมใบหน้า ลายนิ้วมือ และ ดีเอ็นเอ จากนั้นผมก็จะหาทางเปรียบเทียบพวกมันในฐานข้อมูลทั่วโลก โดยเริ่มจากตัวตนของคนเหล่านี้ ตราบใดที่มีการยืนยันตัวตนของสมาชิก คุณก็สามารถค้นหาเบาะแสเพิ่มเติมพร้อมกับมันได้”
“ตกลง!” เย่เฉินพยักหน้าและแนะนำ “คนเหล่านี้อาจอันตรายมาก และความแข็งแกร่งที่แท้จริงขององค์กรที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาอาจอยู่เหนือวังว่านหลง เมื่อคุณตรวจสอบตัวตนของคนเหล่านี้ คุณต้องใส่ใจกับการปกปิด อย่าเปิดเผยตอนนี้ไม่ใช่เวลาเผชิญหน้ากับศัตรู”
วันโพจุนพูดอย่างเคร่งขรึม “เอาล่ะ คุณเย่ ลูกน้องของคุณเข้าใจแล้ว”
เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า “ไปที่ลองไอส์แลนด์ คุณจะพบกับผู้ชายคนนั้น”
ยี่สิบนาทีต่อมา
คาดิลแลคสีดำขับรถเข้าไปในคฤหาสน์ที่ลองไอส์แลนด์ นิวยอร์ก
เมื่อ เย่เฉิน ก้าวเข้าไปในห้องใต้ดิน เขาเห็นหัวหน้ากลุ่มอันธพาลในปัจจุบันซึ่งถูกตรึงบนเก้าอี้ในเวลานี้ เขาเฉื่อยชาอย่างมากและกำลังจะตาย
แขนขาที่ถูกตัดออกของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล และปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด เหนือแขนที่ถูกตัดออก มีคนเอาเข็มฉีดยาใส่เขา และซองยาที่แขวนอยู่เหนือมัน ซึ่งถูกส่งไปยังร่างกายอย่างต่อเนื่อง
วันโปจุนพูดกับเย่เฉินว่า “คุณเย่ ผู้ชายคนนี้ต่อต้านอย่างรุนแรงมาตลอด ฉันมีคนให้ยาระงับประสาทแก่เขา และตอนนี้เขาน่าจะอยู่ในอาการโคม่า”
เย่เฉินพยักหน้า ก้าวไปข้างหน้า เอื้อมมือออกไปและวางมือบนหัวของคู่ต่อสู้เบา ๆ ทันทีหลังจากนั้น ฉันเห็นร่างของชายคนนั้นสั่นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เงยศีรษะขึ้น
ชายผู้นั้นลืมตาขึ้นและเห็นเย่เฉินต่อหน้าเขาด้วยท่าทางตื่นตระหนก และโพล่งออกมาว่า “คุณเอง”
เย่เฉินเย้ยหยัน: “อะไรนะ คุณแปลกใจที่เห็นฉันเหรอ?”
ชายคนนั้นคิดว่าเย่เฉินสามารถตัดขาของตัวเองและใต้บังคับบัญชามากกว่า 20 คนด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว และโพล่งออกมาด้วยความหวาดกลัว “คุณ คุณเป็นใคร!”
เย่เฉินพูดอย่างเฉยเมย: “ไม่ใช่คราวที่เจ้าจะถามคำถามข้าในตอนนี้”
เมื่อพูดเช่นนั้น เย่เฉินก็จ้องมาที่เขาและพูดอย่างเคร่งขรึม: “ฟังทุกคำที่ฉันจะพูดต่อไปให้ชัดเจน วิธีการของฉัน ฉันเชื่อว่าคุณได้เรียนรู้มันแล้ว ดังนั้นฉันจะไม่พูดอะไรมาก ต่อจากนี้ไปตอบคำถาม, เจ้าต้องทำเอง ถ้าเจ้าทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้ากำลังหลอกข้า ข้าจะทำให้ชีวิตของเจ้าเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย และข้าจะไม่ให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งที่สอง เข้าใจไหม!”