ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4431 เพื่อประจบประแจงเธอตลอดทั้งวัน

หลังจากนั้น เขาเตือนอีกครั้ง: “เช่นกันครับ ผมจะบอกจำนวนเงินที่คุณให้คืนเมื่อไฟแนนซ์ของเราสามารถจ่ายได้”
คำพูดของผู้จัดการร้านทำให้หม่าลานนึกถึงอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาทำให้หม่าหลันรู้ว่าเขาไม่มีเงิน!
“ตอนนี้ฉันเหลือเงินอยู่แค่ 2,000 หยวน ถ้าฉันต้องการใช้เงินที่เหลือในครึ่งเดือนที่เหลือ ฉันจะกินได้น้อยลง ซื้อผักทุกวันทำกินที่บ้าน หรือซื้อกลับบ้านราคาถูกที่ บ้าน”
“ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าฉันจะขับโรลส์-รอยซ์ทุกวันเพื่อเดินเล่นสบายๆ ฉันก็เกรงว่าจะไม่สามารถเติมน้ำมันนั้นได้”
“ในทางตรงกันข้าม ถ้าไปสหรัฐอเมริกาในเวลานี้ ฉันสามารถไปหาลูกสาวและลูกเขยของฉันได้! เมื่อฉันไปถึงสหรัฐอเมริกา ฉันจะกินและดื่มของเผ็ดๆ กับ เย่เฉิน และฉันก็ทำได้ เที่ยวให้สนุกในอเมริกา ซึ่งไม่มีดีไปกว่าการทานรำที่ ทอมสัน ยีปิน ยานไค ที่แรงกว่ากันเยอะ!?”
“นอกจากนี้ เมื่อฉันมาที่สหรัฐอเมริกา ฉันสามารถแก้ตัวได้ว่าฉันไม่มีเงินและไม่ได้เสียเงินสักบาท เพื่อที่จะได้ไม่เปิดเผยความจริงที่ว่าฉันใช้เงินทั้งหมดของฉัน! “
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ การแสดงออกของหม่าหลันก็กลายเป็นเมฆครึ้มและแดดจ้าในทันที
เธอรีบถามว่า “เครื่องบินลำนี้สามารถบินได้ทุกที่ในสหรัฐอเมริกาหรือไม่”
“ใช่!” ผู้จัดการร้านพูดอย่างจริงจัง: “ตราบใดที่เป็นสนามบินพลเรือนในสหรัฐอเมริกา คุณสามารถกำหนดสนามบินได้ ดังนั้นคุณจึงสามารถบินไปที่นั่นได้โดยตรง”
หลังจากพูดแล้ว ผู้จัดการร้านก็เสริมว่า “จริงๆ แล้ว สะดวกกว่านั่งเครื่องบินพลเรือนมาก มีเที่ยวบินตรงไปยังสหรัฐอเมริกาน้อยมาก และส่วนใหญ่ต้องเปลี่ยนเครื่องหรือหยุดที่เกาหลีใต้และเกาะฮ่องกง และเส้นทางไปอเมริกาก็เท่านั้น ในเมืองใหญ่ ถ้าไปเมืองเล็กอื่น ๆ แล้วหาที่เปลี่ยนเครื่องบินก็ต้องโยนสองหรือสามครั้ง แต่ถ้าเป็นเครื่องบินส่วนตัว ก็แค่ต้อง กิน นอน เล่น เล่น ได้เมื่อขึ้นเครื่องบิน ก็พอแล้ว เพื่อมุ่งตรงสู่จุดหมาย”
ทันทีที่หม่าหลันได้ยินดังนั้น เขาก็รีบพูดว่า: “โอเค! เยี่ยมมาก! ถ้าอย่างนั้นก็จัดการให้ฉันไปที่ ผู่ลั่ว นั้นหรืออะไร ผู่ลั่ว หรืออะไรทำนองนั้น? ชื่อเมืองในสหรัฐอเมริกา ฉันลืมไป อย่างรีบร้อน”
ผู้จัดการร้านถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “มันคือความรอบคอบใช่หรือไม่”
ตาของหม่าหลันเป็นประกาย: “ใช่แล้ว! ที่นี่! มีสนามบินไหม?”
ผู้จัดการร้านคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าจะมี อุตสาหกรรมการบินพลเรือนในสหรัฐอเมริกาค่อนข้างพัฒนา และดูเหมือนว่าทุกเมืองจะมีสนามบิน”
หม่าหลันตบโต๊ะและโพล่งออกมา “โอเค ไปกันเถอะ!
“เมื่อไหร่ก็ได้” ผู้จัดการร้านพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าคุณมีวีซ่าอเมริกาก็ออกวันนี้ได้ ถ้าไม่มี เรามีช่องทางด่วนที่จะช่วยคุณในการสมัคร สมัครได้ทันที เหมือนพรุ่งนี้ และคุณสามารถจากไปในคืนพรุ่งนี้”
หม่าหลันพูดโดยไม่ลังเล: “เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้!”
หลังจากนั้น เธอพูดด้วยท่าทีดีใจว่า “ลูกสาวและลูกเขย ของฉันอยู่ที่นั่นแล้ว ในวิดีโอที่แล้ว มีคนบอกว่าพวกเขาสร้างห้องชุดประธานาธิบดีในโรงแรมที่ดีที่สุดในพื้นที่ ผู้ชายคนนั้นน่าเกรงขามจริงๆ ฉันได้ยินมาว่ามีห้องนอนเพียงไม่กี่ห้อง ฉันเลยไปเล่นกับพวกเขาสองสามวัน!”
เฉียน หงหยาน ที่อยู่ข้างๆ รู้สึกอิจฉาและอดไม่ได้ที่จะถามว่า “พี่ลาน เครื่องบินเป็นเที่ยวบินเช่าเหมาลำ คุณอยู่บนเครื่องคนเดียวหรือสองคน ทำไมคุณไม่พาฉันไปด้วยแล้วปล่อยให้ฉันเป็น สหายของคุณหรือ ลูกชาย ชูหรานและเย่เฉินไม่มีห้องชุดประธานาธิบดีหรือ มีห้องมากมาย ไม่ว่าง คุณสามารถให้ฉันได้หนึ่งห้อง มันน่าเบื่อสำหรับคุณที่จะออกไปคนเดียว ฉันยังอยู่กับคุณ สามารถช่วยคุณดูแลมันได้ และอีกอย่าง ฉันจะช่วยคุณคลายความเบื่อหน่ายด้วย!”
เมื่อหม่าหลันคิดเกี่ยวกับมัน มันก็ดูเหมือนจะเหมือนกัน
หากเธอไปสหรัฐอเมริกาเพื่อไปที่ เย่เฉิน และ เซียว ชูหราน สถานภาพทางครอบครัวของเธอก็จะอยู่ด้านล่างสุดอย่างแน่นอน และจะไม่มีใครอยู่รอบๆ เพื่อประจบประแจงเธอตลอดทั้งวัน
มันคงจะแตกต่างออกไปถ้า เฉียน หงหยาน ถูกพาไปที่นั่น เธอให้เกียรติและให้เกียรติต่อหน้าเขาตลอดทั้งวันเหมือนพี่เลี้ยง กับเธอ เธอก็อาจจะเป็นคนใช้ของเธอได้เช่นกัน
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอจึงพูดกับผู้จัดการร้านทันทีว่า “คุณช่วยน้องสาวฉันทำวีซ่าด้วยได้ไหม แล้วเราจะไปอเมริกาด้วยกันไหม”
ผู้จัดการร้านกล่าวโดยไม่ลังเลว่า: “ขออภัยคุณผู้หญิง ที่นี่ไม่อนุญาต เราให้บริการเที่ยวบินสำหรับบุคคลคนเดียวและบริการ
วีซ่า เท่านั้น”
หม่าหลันพูดอย่างไม่พอใจ: “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ฉันแค่ต้องการจ้างแท็กซี่ แต่ฉันไม่กล้าปฏิเสธ ถ้าจะพาเพื่อนและคนขับรถไปตลอดทาง”
ผู้จัดการร้านยิ้มแล้วพูดว่า: “คนขับรถรับเงินของคุณ แน่นอน เราต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของคุณ เราเป็นรางวัล และสิทธิ์ในการตีความทั้งหมดเป็นของบริษัทของเรา ดังนั้น หากคุณต้องการรับรางวัลนี้ คุณต้องปฏิบัติตาม ข้อบังคับของบริษัทเรา มิฉะนั้น จะถือว่าท่านสละสิทธิ์โดยสมัครใจเท่านั้น”
เมื่อหม่าหลันได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เหวี่ยงเฉียน หงหยาน ออกจากท้องฟ้าทันที และพูดโดยไม่ลังเลว่า “ตกลง ฉันจะไปเอง!”