ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4423 ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ

หลังจากพูดจบ เธอก็วางสาย เดินไปหาหม่าหลัน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณผู้หญิง มาเถอะ ให้ฉันลองให้คุณดู”
หม่าหลันพยักหน้า สวมสร้อยคอด้วยความช่วยเหลือจาก พนักงานขาย และมองเข้าไปในกระจกต่อไป อัตราส่วนราคาต่อประสิทธิภาพของเครื่องประดับจากแบรนด์ใหญ่นี้บางมาก โซ่ทอง 18k เองนั้นไม่คุ้มกับเงินที่จ่ายมากนักและจี้ที่เต็มไปด้วยเพชรที่หักก็ไม่แพงมาก ทั้งสองอย่างรวมกันก็ถือว่าเพียงพอแล้ว เศษส่วนของราคา อย่างไรก็ตาม มูลค่าของไม่ใช่อัตราส่วนราคาต่อประสิทธิภาพ แต่เป็นอัตราส่วนหน้าต่อราคา
ประสิทธิภาพด้านต้นทุนที่เรียกว่าเป็นอัตราส่วนระหว่างประสิทธิภาพของผลิตภัณฑ์และราคา สำหรับราคาเดียวกัน ประสิทธิภาพดีกว่า ยิ่งดี ส่วนอัตราส่วนหน้าต่อราคานั้นเป็นอัตราส่วนระหว่างหน้ากับราคาสินค้าราคาเท่ากันหน้ายิ่งสูงยิ่งสำคัญยิ่งเสื้อยืดคอตตอนแท้ราคาไม่แรง ราคามากกว่า 100 หยวนขายได้ 8,000 ตราบใดที่โลโก้แบรนด์ที่หน้าอกมีใบหน้าเพียงพอในสายตาของ หม่าหลัน ก็คุ้มค่าเช่นกัน
หม่าหลันมองดูอยู่ครู่หนึ่งก็พบว่าสร้อยนั้น ส่องแสงจริง ๆ ใต้แสงไฟของร้านขายเครื่องประดับนั้น ขอบและมุมแทบทุกมุมก็สว่างไสวด้วยความวิจิตรตระการตา ตื่นเต้น เธอพูดเกือบจะในทันทีว่า “ฉันต้องการสิ่งนี้ ห่อให้ฉันด้วย!”
ในเวลานี้ พนักงานขายหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “คุณผู้หญิง ให้ฉันบอกความจริงเถอะ ฉันรู้สึกว่าห่วงโซ่นี้ดูไม่เข้ากับอารมณ์ของคุณเลย”
“คุณหมายความว่าอย่างไร” หม่าหลันขมวดคิ้วและถาม “คุณหมายความว่าฉันไม่คู่ควรกับสร้อยคอราคาแพงเช่นนี้”
พนักงานขายโบกมือให้เธออย่างรวดเร็ว: “ไม่ ไม่! ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น! ตั้งแต่คุณเข้ามาที่ประตู ฉันก็เห็นว่าคุณฟุ่มเฟือย พูดตามตรง ฉันทำงานที่ Bulgari มาหลายปีแล้ว และฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ฉันไม่เคยมีแขกรับเชิญที่มีเสน่ห์เช่นคุณ”
การเยินยออย่างกะทันหันของอีกฝ่ายทำให้หม่าหลันขึ้นไปบนฟ้าทันที หม่าหลันยิ้มแล้วพูดว่า “โอ้ เธอพูดเก่งจริงๆ แม้ว่าฉันจะนิสัยดีมาก แต่สุดท้ายแล้ว ฉันแก่แล้ว และฉันไม่สามารถเปรียบเทียบกับคนหนุ่มสาวเหล่านั้นได้”
พนักงานสาวรีบพูดว่า “เธอช่างถ่อมตัว เธอเจ้าอารมณ์มากกว่าดาราสาวในวัย 20 ที่ฉันเคยเห็น”
“จริงเหรอ” หม่าหลันมองตัวเองในกระจกด้วยความประหลาดใจ เธอรู้สึกว่าเธอมีอารมณ์ดีมากจริงๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อ้อ พูดถึงเรื่องอารมณ์ก็ไม่ใช่แค่หนุ่มๆ หนุ่มๆ เท่านั้นแหละ คนทำได้แค่ แต่งตัวไม่มีเสน่ห์!”
เฉียน หงหยาน ที่ด้านข้าง รู้สึกขัดใจในใจ
ในใจของเธอ อารมณ์ของ หม่าหลัน ไม่อาจเทียบได้กับชื่อจริง แน่นอน ถ้าเธอพูดถึงนิสัยของแม่หม้าย มันคงมีพลังและไม่มีใครเทียบได้จริงๆ ในเวลานี้ พนักงานขายหญิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: “คุณผู้หญิง พูดจริง คุณมีนิสัยดีมาก และขับรถชั้นยอดอย่างโรลส์-รอยซ์ แม้แต่กระเป๋าของคุณก็ยังเป็นเฮอร์มีส เกือบจะเป็นอันดับต้น ๆ ของการแข่งขันถ้าคุณสวมโซ่นี้มากกว่าหนึ่งแสนจะไม่ทำให้อารมณ์ของคุณเสียไปและแม้ว่าคุณจะสวมใส่มันก็ดีกว่าที่จะไม่สวมมัน”
เมื่อหม่าหลันได้ยินเช่นนี้ เขาก็ถามอย่างไม่รู้ตัวว่า “จริงเหรอ! มากกว่า 100,000 เลย?”
พนักงานขายรีบพูดขึ้นว่า: “บอกตามตรง ฉันทำงานที่นี่มาเป็นเวลานานและเห็นมาเยอะแล้ว ลูกค้าจำนวนมากที่ใช้เงินหลายแสนเหรียญไปกับสร้อยคอนั้นจริงๆ แล้วส่วนใหญ่เป็นครอบครัวที่มีฐานะดี และ พวกเขากล้าที่จะซื้อสร้อยคอมูลค่าหลายแสนเหรียญ ใช่ คนส่วนใหญ่ขับรถน้อยกว่า 500,000 คัน และพูดตรงๆ ก็คือ พวกเขาเป็นเจ้าแห่งใบหน้าบวมและคนอ้วน”
หลังจากพูดจบ เธอกล่าวพร้อมชมเชย: “แต่คุณแตกต่างไปจากนี้!”
“คุณขับโรลส์-รอยซ์และถือแอร์เมส จากมุมมองนี้ คุณอยู่ที่ระดับเพดาน คุณแข็งแกร่งกว่าแขกที่อ้วนและบวมหลายเท่า คุณเป็นผู้หญิงจริงๆ!”
“ไม่นะ นั่นมันผู้หญิงของผู้หญิง เพดานของผู้หญิงต่างหาก!”
“แล้วจะใส่สร้อยแบบเดียวกับที่บวมและอ้วนได้ยังไง”