ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4408 มองไม่เห็นเงาของโรคอัลไซเมอร์เลย

การมองการณ์ไกลของ เฉิงฉี นั้นไม่มีใครเทียบได้ในครอบครัวอัน ทั้งหมด เมื่อเธอวางแผนที่จะสร้างอาคารอันบัง เธอใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อทำให้ชั้นบนสุดของอาคารอันบังนั้นไม่สามารถทำลายได้ ชั้นบนสุดของอาคารอันปัง ทำจากกระจกกันกระสุนที่มีมาตรฐานสูงมาก และชั้นบนสุดนำไปสู่หลังคา ทางเดินชั้นล่าง และปล่องลิฟต์ ทั้งหมดมีฉากกั้นที่แข็งแรงพอๆ กับห้องนิรภัยของธนาคาร ปิดทั้งหมด ชั้นบนสุดทั้งหมดนั้นเข้มแข็ง
การออกแบบที่เข้มแข็งทำให้เป็นไปไม่ได้ที่อาวุธใดๆ จะเข้าสู่ชั้นบนสุดจากหลังคา ชั้นล่าง หรือหน้าต่าง เว้นแต่คู่ต่อสู้จะกล้าเปิดฉากโจมตีด้วยอาวุธในนิวยอร์กซิตี้ก็ไม่มีใครโจมตีได้
นอกจากนี้ อาคารอันบังยังตั้งอยู่ใจกลางแมนฮัตตัน พื้นที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในนิวยอร์ก หรือแม้แต่ทั่วทั้งสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ หลังจากเหตุการณ์ 9/11 ตำรวจและหน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติของสหรัฐฯ ได้ให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อ ความปลอดภัยของตึกระฟ้าในนิวยอร์ก ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าโจมตีอาคารอันบังในสถานที่ดังกล่าวอย่างดุเดือด มีโอกาสน้อยที่จะมีพวกอันธพาลที่สามารถขับฆาตกรตัวใหญ่เช่นอาวุธขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือแมนฮัตตันนิวยอร์ก ด้วยเหตุผลนี้เองที่ อัน เฉิงฉี ได้สรุปไว้นานแล้วว่าเมื่อครอบครัวอัน เผชิญกับภัยพิบัติครั้งใหญ่ การซ่อนตัวในอาคาร อันบัง จะปลอดภัยกว่าที่อื่นอย่างแน่นอน
การซ่อนตัวในอาคารอันบังนั้นเทียบเท่ากับการซ่อนตัวเหนือศีรษะของผู้คนเกือบ 10 ล้านคนในนิวยอร์ก ไม่ว่าพลเมืองนิวยอร์กจะอยู่ที่ใดในนิวยอร์ก ตราบใดที่เขามองขึ้นไปที่แมนฮัตตันที่พลุกพล่านในระยะไกล เขาก็มองเห็น อาคารอันบัง
ภายใต้ความเห็นของสาธารณชนเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่ใครจะทำอะไรกับอันเจีย เฉิงฉี เรียกอาคารอันปังว่าเป็นป้อมปราการสุดท้ายของตระกูลอัน และมีเพียงชายชราและหัวหน้าอัน ฉงชิว เท่านั้นที่รู้ความลับของป้อมปราการแห่งนี้ นอกจากนี้ แม้แต่ อัน ไคเฟิง ซึ่งทำงานในอาคารอันปัง ส่วนใหญ่ก็ไม่รู้ว่าชั้นนี้มีความลึกลับเช่นนี้ เหตุผลที่เขาไม่บอก อัน ไคเฟิง ก็เพราะว่าชายชราเชื่อว่า อัน ไคเฟิง มีบุคลิกที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง และเหมาะที่จะขยายอาณาเขตของเขาในด้านธุรกิจ แต่เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นเพื่อความปลอดภัยของทั้งครอบครัวความก้าวร้าวของเขา นิสัยเสียง่ายเพราะไม่รอบคอบพอ ตัดสินผิด ในช่วงเวลาวิกฤติ การตัดสินที่ระมัดระวังไม่เพียงพออาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่แก้ไขไม่ได้ ในทางตรงกันข้าม เจ้านาย อัน ฉงซิว มีบุคลิกที่ระมัดระวัง แสวงหาความมั่นคงในทุกสิ่ง และตัดสินใจเกี่ยวกับความปลอดภัยของครอบครัวของเขา ชายชรายังเชื่อมั่นในตัวเขามากขึ้น มีเพียงเขาและอัน ฉงซิว เท่านั้นที่รู้ความลับของป้อมปราการประเภทนี้ที่จะไม่ถูกเปิดใช้งานจนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย
ตอนนี้ แม้ว่าครอบครัวอัน จะโชคดีพอที่จะรอดจากภัยพิบัติได้ แต่สถานการณ์ก็เร่งด่วนที่สุดในเวลานี้ ดังนั้นที่เดียวที่ชายชราคิดได้ก็คืออาคารอันบัง ไคเฟิง ไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับการตัดสินใจของพ่อ เขาจึงพูดด้วยความสงสัย: “พ่อครับ ในแง่ของความปลอดภัย ผมเกรงว่าจะไม่มีอะไรเทียบคฤหาสน์ใน ลอสแองเจอลิสได้เลยใช่ไหม มีที่พักใต้ดินอยู่ที่นั่น ถ้ามีอะไร” เกิดขึ้นจริงที่พักพิงสามารถปกป้องครอบครัวได้ ความปลอดภัยของมนุษย์”
อันฉงชิว ยืนขึ้นในเวลานี้และพูดว่า “ไคเฟิง พ่อพูดถูก สำหรับเราแล้ว ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยที่สุดเท่าตึกอันปัง และพี่สาวของฉันทิ้งทางออกไว้ให้พวกเรา”
ดวงตาของ อัน ไคเฟิง เบิกกว้างและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในไม่ช้าเขาก็ต้องการที่จะเข้าใจเหตุผล ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าหนักแน่นและพูดอย่างจริงจังว่า “โอเค งั้นไปที่อาคารอันปัง!”
อันฉงชิวพยักหน้าและไม่พูดอะไร แต่เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจอย่างมากกับการแสดงของชายชราในคืนนี้
การแสดงของชายชราคืนนี้ ไม่กล้าพูดว่าไม่ช็อคแน่นอน แต่ก็เกินความสงบของคนทั่วไป
และตรรกะในการคิดของเขานั้นชัดเจนมาก และเขามองไม่เห็นเงาของโรคอัลไซเมอร์เลย เมื่อเขาคิดว่าสมองของชายชราอาจจะดีขึ้น ทันใดนั้นเขาก็พบว่าปากกาลูกลื่นขนาดเล็กมากซ่อนอยู่ในรอยแยกของนิ้วขวาของชายชราและเขาใช้ปลายปากกาจิ้มฝ่ามือซ้ายอย่างเงียบ ๆ เขามองเข้าไปใกล้ ๆ เพียงเพื่อจะพบว่าฝ่ามือซ้ายของชายชรามีคำที่เขียนหนาแน่น และทุกครั้งที่ชายชราสะบัดฝ่ามืออย่างแรง เขาจะมองลงมาที่คำเล็กๆ ที่เขียนอยู่ในฝ่ามือ มือของเขา.