ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4394 ส่งมันไปยังทะเลหลวง

“ต้นน้ำ?!”
เฟย เค็กซิน ประหลาดใจมากขึ้นเมื่อเขาได้ยินคำพูดของ เย่เฉิน
เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไม เย่เฉิน ถึงต่อต้านการจำปู่ของเขาเอง
ในเวลานี้ เฟย เค็กซิน ได้รับโทรศัพท์และคนในโทรศัพท์กล่าวว่า “คุณหญิง เจ้าแห่งวังว่านหลง มาถึงแล้วและได้นำคนเข้ามาแล้ว”
“เข้าใจแล้ว” เฟยเค็กซิน ตอบและพูดกับเย่เฉินว่า “คุณเย่ ปรมาจารย์หอวานอยู่ที่นี่แล้ว”
ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ ไฟแสดงสถานะของลิฟต์ทั้งสองตัวก็กะพริบ หลังจากนั้นไม่นาน ประตูลิฟต์ทั้งสองตัวก็เปิดออก และวันโปจุนรีบออกไปพร้อมกับทหารกว่าสิบคนของ วังว่านหลง
เมื่อเห็นเย่เฉิน วันโพจุนเป็นผู้นำและปรบมือ: “คุณเย่ สายเกินไปสำหรับผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้!”
เจ้าหน้าที่และทหารประสานมือกันทันทีและพูดพร้อมกันว่า “ลงมาช้าเกินไปแล้ว!”
เย่เฉินพูดอย่างเฉยเมย: “ทุกคนมาเร็วมาก”
วันโพจุนรีบถาม: “คุณเย่ สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไร? คุณต้องการให้ลูกน้องทำอะไร”
เย่เฉินกล่าวว่า “มีนักเลงขาหักที่ยังมีชีวิตอยู่ ฉันต้องการพาเขาออกไป ฉันยังมีบางอย่างจะถามเขา ผู้คนที่เหลือภายในนั้นตายแล้ว จากนั้นจึงไปทำความสะอาดเลือดและ รอยกระสุนในที่เกิดเหตุ”
การแสดงออกของวันโพจุนหยุดนิ่ง และเขาพูดอย่างรวดเร็ว: “ถ้าอย่างนั้นเราจะจัดการกับมันตอนนี้”
จากนั้นเขาก็พาผู้คนไปที่ทางเดินในทันที
ในเวลานี้ ทางเดินนั้นมืดมิด แต่วันโพจุนเป็นนักรบแปดดาว และความแข็งแกร่งของเขานั้นไม่ธรรมดา ดังนั้นแม้ว่าแสงจะอ่อน เขาก็มองเห็นได้ชัดเจนมาก เมื่อเขาเห็นที่เกิดเหตุ คนทั้งปวงก็ตกตะลึง
เขาสามารถถือได้ว่าออกมาจากกองที่ตายแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นฉากนองเลือดเช่นนี้ ทหาร วังว่านหลง คนอื่น ๆ ไม่สามารถซ่อนความสยองขวัญของพวกเขาได้ และกลิ่นเลือดที่รุนแรงทำให้ทุกคนรู้สึกไม่สบายใจทางร่างกาย
วันโปจุน เป็นคนแรกที่กลับมารู้สึกตัวอีกครั้งและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เตรียมถุงศพและเก็บศพทั้งหมด”
“โอเค!” ทุกคนพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า และรีบหยิบกระเป๋าใส่ร่างกายสีดำหนาๆ ออกจากกระเป๋าทันที และเริ่มกำจัดศพ
เมื่อร่างหนึ่งถูกใส่ลงในถุงเก็บศพ หัวใจของวัน โพจุนก็ตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ
สิ่งที่ทำให้เขาตกใจไม่ใช่พวกอันธพาลที่ถูก เย่เฉิน ตัดขา และฆ่าตัวตายด้วยการกินยาพิษ แต่เป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ทั้งสี่ที่มีระดับการฝึกฝนที่สูงมาก
ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ทั้งสี่นี้ล้วนถูกกระสุนเข้าใส่โดยไม่มีใครรู้ว่ามีรูกระสุนอย่างน้อยสามสิบหรือสี่สิบรูในแต่ละรูนั้นแทบจะไม่มีใครเสียหายตั้งแต่หัวจรดเท้า
แม้แต่วันโพจุนสามารถมองเห็นได้จากซากศพที่ถูกทำลายของพวกเขาว่าเส้นเมอริเดียนอันใดอันหนึ่งเปิดอยู่ แต่เขาไม่สามารถแน่ใจได้ว่าพวกเขาเป็นจ้าวแห่งดวงดาวสองสามดวง เพราะเส้น
เมอริเดียนส่วนใหญ่ของพวกเขาถูกกระสุนทุบทำลาย
หลังจากที่ศพทั้งหมดถูกใส่ลงในถุงเก็บศพแล้ว วัน โพจุนก็คว้าปลอกคอของหัวหน้าแล้วยัดลงในถุงศพ มีประโยชน์อื่น ๆ ครับท่าน”
“ตกลง!” ผู้ใต้บังคับบัญชาพยักหน้าอย่างรวดเร็วและทำเครื่องหมายที่กระเป๋าร่างกาย ทหารใน วังว่านหลง เคลื่อนไหวเร็วมาก และภายในไม่กี่นาที ศพเกือบ 30 ศพก็เต็มไปหมด
จากนั้นพวกเขาก็เริ่มแบกถุงศพลงลิฟต์
เพราะพวกเขายืนอยู่ในแอ่งเลือดนานเกินไป เมื่อพวกเขาออกมา พวกเขาทิ้งรอยเท้าสีแดงเลือดนกขนาดใหญ่ไว้ที่แผงทางเดินของข้างนอก เฟย เค็กซิน เห็นว่าคนเหล่านี้ใน วังว่านหลง เต็มไปด้วยเลือดและพวกเขาก็มีกลิ่นเลือดแรง ๆ บนร่างกาย คุณไม่จำเป็นต้องมองดูพวกเขาเพื่อจินตนาการว่าสถานการณ์ภายในจะน่าเศร้าเพียงใด วันโพจุน มาหาเย่เฉินในเวลานี้และกล่าวว่า “คุณเย่ ศพเต็มแล้ว จัดการให้ขนส่งออกจากนิวยอร์กก่อนทันที แล้วจัดการให้คนส่งมันไปยังทะเลหลวงเพื่อกำจัด ให้เร็วที่สุด ส่วนคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะเอาไปไว้ที่วิลล่าแล้วล็อคไว้”