ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4369 ทำแบบนี้กับตัวเองได้ยังไง

หญิงชราถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และเตือนอย่างจริงจัง: “ฉีซาน ฉันต้องอธิบายให้ชัดเจน ไม่ว่าคุณจะเกลียดชังฉางอิงหรือไม่ก็ตาม ฉันก็ควบคุมมันไม่ได้ แต่ทัศนคติของคุณที่มีต่อฉางอิงจะต้องเปลี่ยนไปในอนาคต!”
อารมณ์ที่ดื้อรั้นของชายชราก็เร่งเร้าและพูดอย่างเคร่งขรึม: “ฉันจะไม่เปลี่ยนมัน! ในอนาคตเมื่อฉันตายแม้ว่าลอร์ดหยานจะเรียกจักรพรรดิหยกและตถาคตให้เป็นศาล ทัศนคติของ อัน ฉีซาน ของฉันต่อ เย่ ฉางอิง ไม่มีวันเปลี่ยน!”
หญิงชราพูดอย่างโกรธเคือง: “เอาล่ะ! คุณมีความสามารถ! คุณไม่ต้องเปลี่ยน! เมื่อ เฉินเอ๋อ กลับมาในอนาคตครอบครัวกล่าวถึง เฉิงฉี และ ฉางอิง ถ้าคุณกล้าพูดสิ่งเหล่านี้ต่อหน้า เฉินเอ๋อ เฉินเอ๋อจะตัดสัมพันธ์กับคุณแน่นอน คนแก่และคนตายไม่เคยสื่อสารกัน ถ้าคุณบังคับหลานชายที่ฉันพบในที่สุด ฉันจะตัดสัมพันธ์กับคุณด้วย ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน แค่ รอดู!”
ชายชราตอนนี้โกรธ แต่เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ คนทั้งตัวก็รู้สึกเหมือนกับเป็นลูกบอล เขารู้ว่าหญิงชราคนนั้นไม่น่าจะตัดสัมพันธ์กับเขาได้ แต่ถ้าเย่เฉินหลานชายของเขากลับมาจริงๆ ถ้าเขายังมีทัศนคติเช่นนี้ หลานชายของเขาจะไม่ยกโทษให้เขาอย่างแน่นอน ท้ายที่สุด จะไม่มีใครยอมรับคนอื่นที่ทำให้พ่อแม่ที่เสียชีวิตของพวกเขาอับอาย เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ชายชราก็ถอนหายใจยาวและพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “คุณพูดถูก? ฉันจะเปลี่ยน? ฉันจะเปลี่ยนอย่างแน่นอน?”
หลังจากพูด เขาก็ถอนหายใจด้วยอารมณ์ต่ำ ๆ : “ฉันไม่รู้ว่าฉันจะได้เจอ เฉินเอ๋อ อีกครั้งก่อนที่ฉันจะตายหรือไม่”
เมื่อเห็นทัศนคติของเขาเปลี่ยนไป หญิงชราก็ผ่อนคลายและกล่าวอย่างสบายใจว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันเชื่อว่าเฉินเอ๋อจะกลับมาในไม่ช้า”
ชายชรารีบถาม: “ทำไมคุณถึงมั่นใจจัง”
หญิงชราพูดอย่างจริงจัง: “น่านน่านอยู่ที่นี่ และเฉินเอ๋อจะไม่ห่างหาย พระเจ้าจะทรงปล่อยให้เฉินเอ๋อกลับมาอย่างแน่นอนเพราะเห็นแก่หน่านน่าน”
“พระเจ้า” เมื่อชายชราได้ยินเช่นนี้ เขาก็พึมพัมไม่ได้ และในใจก็สงสัย ในเวลานี้ อันฉงชิว ที่อยู่ด้านข้างกล่าวว่า “ท่านพ่อ คราวนี้ท่านสามารถอยู่รอดได้โดยปราศจากอันตราย ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคู่หมั้นของ เฉินเอ๋อ ผมคิดว่านี่เป็นน้ำพระทัยของพระเจ้า และหากพระเจ้าดูแลท่านเช่นนั้น มากเขาจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่เพื่อพบเฉินอย่างแน่นอน ลูกชาย”
เมื่อชายชราได้ยินดังนั้น เขาก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด ในเวลานี้ พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยความเคารพว่า “ท่านอาจารย์ ท่านนักสืบ หลี่ แห่งกรมตำรวจนิวยอร์ก อยู่ชั้นล่าง และบอกว่าเขาต้องการจะขึ้นมาเยี่ยม”
ชายชราพูดด้วยความประหลาดใจ “ย่าหลิน เร็วเข้า ให้เด็กคนนี้ขึ้นมา!”
หญิงชราเตือนจากด้านข้าง: “ยารินและฉงชิวไม่ได้ห่างกันไม่กี่ปี และปีนี้ก็เกินห้าสิบแล้ว”
“โอ้” จู่ๆ ชายชราก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เมื่อนึกถึง หลี่ ย่าหลิน ในตอนนี้ เขาคิดว่าเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ในไม่ช้า หลี่ ย่าหลิน พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ก็ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นบนสุดของอาคาร อันบัง
ทันทีที่เขาเห็นชายชรา เขาก็รีบก้าวไปข้างหน้าและกล่าวด้วยความเคารพว่า “ลุงอัน คุณสบายดีไหม เดิมทีฉันอยากไป ลอสแองเจลิสกับ ฉงชิว เพื่อพบคุณ แต่สองวันที่ผ่านมายุ่งมาก และ ฉันไม่ได้ไป เปิดเถอะ ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย!”
ชายชรามองไปที่ หลี่ ย่าหลิน และถามด้วยความประหลาดใจ “คุณคือ ย่าหลิน หรือไม่”
หลี่ ย่าหลินตะลึงไปครู่หนึ่ง มองไปที่คนอื่นๆ จากนั้นมองไปที่ชายชรา และพยักหน้าอย่างรวดเร็ว: “ฉัน ลุงอัน ฉันชื่อ ยาลิน หลี่ ย่าหลิน”
ชายชราอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “คุณ ทำไมคุณถึงชอบทิ้งพ่อกับแม่มาสองปีแล้ว ป้าของคุณบอกฉันว่าคุณอายุเกินห้าสิบปีในปีนี้ และฉันคิดว่าคุณจะอายุเกินหกสิบ ถ้าพูดน้อย เป็นอะไร ทำแบบนี้กับตัวเองได้ยังไง”
หลี่ ย่าหลิน กล่าวอย่างเขินอาย: “เฮ้ ฉันยุ่งกับงานมาหลายปีแล้ว ทำงานหนักเกินไป และฉันไม่สนใจเรื่องการบำรุงรักษา แต่ฉันแก่กว่าเพื่อนทั่วไป”
หลังจากพูดแล้ว หลี่ ย่าลินก็พูดอีกครั้งว่า “อ้อ อ้อ อ้อ อ้อ เปล่าหรอก ลุงหลี่ อย่าคิดว่าฉันเพิ่งอายุห้าสิบและเกษียณเร็วแล้ว”
ชายชรายิ่งงง ขมวดคิ้วถาม “ทำไมเกษียณเร็วจัง”
หลี่ ย่าหลิน กล่าวด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว: “ฉันวางแผนที่จะเกษียณในปีหน้า ฉันละเลยภรรยาและลูกมาหลายปีแล้ว พวกเขาโกรธฉันและย้ายไปอยู่ที่เมืองฮุสตันเมื่อสองปีก่อน ถ้าฉันไม่เกษียณเร็วกว่านี้ ฉันเกรงว่าฉันจะต้องไปกับพวกเขาในอนาคต ฉันตัดสัมพันธ์”
ชายชราอดไม่ได้ที่จะถาม “ฉันวางแผนที่จะเกษียณในปีหน้า ทำไมฉันถึงเกษียณเร็วตอนนี้?”
หลี่ ย่าหลิน ยักไหล่อย่างเขินอาย: “ลุงอัน นี่เป็นเพียงเพราะเด็กไม่มีแม่ เรื่องมันยาว”