ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4327 กลายเป็นอัศวินในสายตาประชาชน

ถ้าเป็นเช่นนั้น ผมเชื่อว่าทุกคนจะไม่พอใจอย่างมาก และตอนนี้ ผู้ลักพาตัวลึกลับได้ฆ่าคนเลวสองคนนี้แล้ว อะไรจะน่าพอใจไปกว่านี้อีก?
เป็นผลให้ผู้คนหยุดเรียกคนลึกลับเหล่านี้ว่าลักพาตัว แต่เริ่มเรียกพวกเขาว่าโจรและยกย่องโจรเหล่านี้ ในสายตาของชาวเน็ตส่วนใหญ่ ถ้าไม่ใช่เพราะกลุ่มโจรลึกลับกลุ่มนี้ที่ลักพาตัวเฟย ห่าวหยาง และเปิดโปงความผิดของเขา เฟย ห่าวหยาง จะไม่ถูกลงโทษ แต่จะยังคงทำร้ายผู้หญิงไร้เดียงสาต่อไป
ดังนั้นโจรเหล่านี้จึงไม่เพียงแต่หยุดยั้งความโหดร้าย แต่ยังส่งคนร้ายลงนรกอีกด้วย กล่าวได้ว่า บุญไม่มีขอบเขต เนื่องจากวิดีโอดังกล่าวได้รับความนิยมทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต จึงมีอักขระภาษาจีนเจ็ดตัวสำหรับความดีและความชั่วในท้ายที่สุด ชาวอเมริกันจำนวนนับไม่ถ้วนที่ไม่เข้าใจภาษาจีน ต้องตกใจหลังจากค้นพบความหมายของอักขระทั้งเจ็ดนี้บนอินเทอร์เน็ต และใส่อักขระทั้งเจ็ดนี้ลงในลายเซ็นโซเชียลมีเดียของพวกเขา มีผู้ชื่นชอบการสักหลายคนที่โทรหาช่างสักตั้งแต่เช้าตรู่ และแทบรอไม่ไหวที่จะสักอักขระทั้งเจ็ดนี้บนร่างกายของพวกเขา ในเวลานี้ หลี่ ย่าหลิน ที่ไม่ได้นอนทั้งคืนเพียงแค่ชงกาแฟให้ตัวเองสดชื่น
เขากระตือรือร้นที่จะไขคดีนี้ จนไม่ได้ออกจากที่ทำงานทั้งคืน
เขากำลังรอผลการสอบสวนด้วยความคาดหวังอย่างสูง จู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตู และลูกน้องคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก และโพล่งออกมาว่า “นักสืบ มีบางอย่างเกิดขึ้น!”
หลี่ ย่าหลิน ผู้ซึ่งไม่ได้นอนทั้งคืนได้ยินเรื่องนี้และรู้สึกปวดหัวในทันที เขารีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้นอีก?”

อีกฝ่ายรีบพูดว่า: “เฟย ห้าวหยางตายแล้ว! และเฉียวเฟยหยุน พวกเขาตายกันหมดแล้ว!”
“อะไรนะ!” หลี่ ย่าลิน ถามด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้: “มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่?”
“เมื่อกี้นี้!” อีกฝ่ายอธิบายว่า: “วิดีโอเพิ่งปรากฏบนอินเทอร์เน็ต ในวิดีโอ เฟย ห่าวหยาง และเฉียว เฟยหยุน ถูกเผา!”
สมองของ หลี่ ย่าหลิน เวียนหัวอยู่ครู่หนึ่ง และเขาพูดอย่างรวดเร็ว: “เร็ว ให้ฉันดู!”
ผู้ใต้บังคับบัญชายื่นโทรศัพท์มือถืออย่างรวดเร็ว และบนหน้าจอมีวิดีโอเพิ่งเปิดเผย หลังจากที่หลี่ ย่าหลิน เปิดมัน เขาเห็นร่างของทั้งสองถูกผลักเข้าไปในเตาเผาขยะ และดุด่าอย่างโกรธเคืองในทันที: “คนกลุ่มนี้น่าทึ่งมาก! เราได้ปิดกั้นเส้นทางหลบหนีทั้งหมดสำหรับเราแล้ว!”
สำหรับ หลี่ ย่าหลิน แล้ว เฟย ห่าวหยาง ถูกลักพาตัวไป และเขาไม่ได้จับใครเลย เฟย ห่าวหยาง ถูกตัดหู แต่เขาไม่ได้จับใครเลย จนกระทั่งความชั่วร้ายของ เฟย ห่าวหยาง ถูกเปิดเผย เขาไม่เพียงแต่ไม่ได้สังเกตมาก่อน แต่ก็ไม่ได้เช่นกัน การจับใครไม่ได้ทำให้เขา และตำรวจนิวยอร์กทุกคนต้องเผชิญหน้ากันและวิธีเดียวที่จะเผชิญหน้าคือการหาวิธีค้นหาบุคคลที่ลักพาตัวเฟย ห่าวหยาง แล้วนำเฟย ห่าวหยาง กลับมาเพื่อการพิจารณาคดีในที่สาธารณะ
ด้วยวิธีนี้ตำรวจนิวยอร์กจะพบใบหน้าสุดท้ายของพวกเขาได้ด้วยวิธีนี้เท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คาดหวังว่าผู้ลักพาตัวเหล่านี้จะโหดเหี้ยม พวกเขาฆ่า เฟย ห่าวหยาง และ เฉียว เฟยหยุน โดยตรง!
เท่ากับปิดกั้นมากกว่าครึ่งของการล่าถอยครั้งสุดท้ายของตำรวจนิวยอร์ก!
ตั้งแต่ต้นจนจบตำรวจนิวยอร์กล้มเหลวในการฉวยโอกาสและเผชิญหน้าอีกครั้ง ตอนนี้ เฟย ห่าวหยาง ตายแล้ว หลี่ ย่าหลิน รู้สึกว่าสิ่งเดียวที่เขาทำได้คือจับคนลักพาตัว เฉพาะการจับผู้ลักพาตัวเหล่านั้นเท่านั้นที่ ตำรวจนิวยอร์ก สามารถใช้งานได้
อย่างไรก็ตาม หลี่ ย่าหลิน ยังคงมีความกังวลอยู่ในใจ ถ้าเขาพบเบาะแสจริงๆ เขาควรจับกุมใครซักคนหรือไม่?
ถ้าไม่จับ ตำรวจจะเสียหน้าและศาลจะเคือง
แต่ถ้าจับได้จะอธิบายให้สาธารณชนฟังได้อย่างไร?
โจรลักพาตัวพวกนี้ กลายเป็นอัศวินในสายตาประชาชน ตำรวจไม่ได้จับคนร้าย แต่สุดท้ายก็จับอัศวินพวกนี้ ประชาชนจะด่าให้ตายแน่
ในขณะนี้ หลี่ ย่าหลิน รู้สึกปวดหัวแบบแยกไม่ออกและไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ถูกส่งไปสอบสวนได้โทรมาในเวลานี้และพูดว่า “เจ้านาย มีเบาะแส!”