ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4313 ทำผิดพลาดร้ายแรง

ในเวลานี้ ลูกน้องพูดอย่างเศร้าใจเล็กน้อย “เจ้านาย ฉันไม่เข้าใจจริงๆ พวกเขาฆ่าคนไปมากมาย ทำไมเราไม่ได้รับเบาะแสเกี่ยวกับการหายตัวไปของเด็กสาวเมื่อเร็วๆ นี้ รายงานเรื่องหญิงสาวที่หายตัวไป”
หลี่ ย่าหลิน กล่าวอย่างเย็นชา: “พวกเขาคงไม่โง่นักที่จะหาเหยื่อจากนิวยอร์ก ในความคิดของฉัน เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ถูกฆ่าโดยพวกเขาน่าจะถูกส่งมาอย่างลับๆ จากชายฝั่งตะวันตก หรือแม้แต่หลังจากถูกลักพาตัวจากต่างประเทศ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลี่ ย่าหลิน ก็จำบางสิ่งได้และโพล่งออกมา: “ฉันเข้าใจแล้ว เหตุผลที่พวกเขาสามารถไปตรวจไม่พบเป็นเวลานาน และก่ออาชญากรรมหลายครั้งเพราะพวกเขาไม่เคยเริ่มต้นจากด้านข้าง แต่คราวนี้ เฟย ห่าวหยาง ทำผิดพลาดร้ายแรง”
ลูกน้องรีบถาม “เจ้านาย ความผิดพลาดร้ายแรงคืออะไร?”
หลี่ ย่าหลินโพล่งออกมา: “นั่นคือกู่ชิวอี้!”
“กู่ชิวอี้?!”
“ถูกต้อง!” หลี่ ย่าหลินพยักหน้าและกล่าวว่า “ฉันมักจะรู้สึกว่าการลักพาตัวของเฟย ห้าวหยางมีบางอย่างผิดปกติตั้งแต่ต้นจนจบ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นเพราะเขาเล็งไปที่ กู่ซิวอี้ นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขา พบกับภัยพิบัติของเขาเอง!”
ผู้ใต้บังคับบัญชาอดไม่ได้ที่จะถาม: “เจ้านาย คุณหมายความว่าอย่างไร? สิ่งนี้ถูกทำโดยผู้คนรอบๆ กู่ซิวอี้?”
หลี่ ย่าหลิน ขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่าวว่า “ในคืนที่ เฟย ห่าวหยาง หายตัวไป ฉันได้พบกับ กู่ซิวอี้ ที่โรงแรม หว่างฟู ฉันรู้สึกว่าเธอเป็นเด็กสาว และเธอดูไม่เหมือนคนที่มีความสามารถเช่นนั้นเลย”
หลี่ ย่าหลิน กล่าวอีกครั้งว่า “นั่น กู่ซิวอี้ แม้ว่าสภาพครอบครัวจะดีมาก แต่เมื่อเทียบกับครอบครัวเฟย ก็ไม่ได้เลวร้ายไปสักหน่อย ”
ผู้ใต้บังคับบัญชาพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดว่า “ถ้าเจ้าพูดอย่างนั้นก็ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับเธอ เพราะเธอเป็นน้องใหม่ แม้ว่านางจะมีกำลังในจีนอยู่บ้าง นางจะไม่แสดงสิ่งใดเมื่อมาถึงนิวยอร์ก ไม่เพียงพอต่อหน้าตระกูลเฟย อย่างแน่นอน”
หลี่ ย่าหลิน พยักหน้าเล็กน้อย แต่เขาก็นึกถึงคนไม่กี่คนที่อยู่รอบๆ กู่ซิวอี้ โดยไม่รู้ตัวเมื่อเขาเห็น กู่ซิวอี้ ในวันนั้น รวมทั้งชายหนุ่มที่กล้าท้าทาย เฟย เสวี่ยปิน ทำให้เขาประทับใจอย่างสุดซึ้ง
เขาอดคิดไม่ได้ว่า “ชายหนุ่มคนนั้นมีนิสัยอย่างไร ถ้าเขารู้ตัวตนของเฟย เสวี่ยปิน ทำไมเขาถึงกล้าหยาบคายกับเฟย เสวี่ยปิน เรื่องนี้จะเกี่ยวอะไรกับเขา?”
แต่หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้ว ฉันมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ: “เป็นแค่ชายหนุ่ม ถึงแม้ว่าเขาจะกล้าหาญเป็นพิเศษ แต่เขาอาจไม่มีความแข็งแกร่งขนาดนั้น ถ้าเขาต้องการลักพาตัวเฟย ห้าวหยาง ภายใต้สายตาของครอบครัวเฟย เขาจะยังทำได้อยู่ แค่กล้าที่จะรักษาทุกอย่างไว้ตามแผนยังไม่พอ ยิ่งกว่านั้น ชายชราและหญิงคนโตของตระกูลเฟย ก็กลับมาโดยสวัสดิภาพอย่างกะทันหัน ไม่ใช่แค่เฟยไม่ได้ฆ่า คนของซานไห่ แต่เฟย เค็กซิน กลับมาเป็นเจ้าของบ้านใหม่อย่างกะทันหัน นี่ก็แปลกมาก”
หลี่ ย่าหลิน รู้สึกว่าสมองของเขาไม่เพียงพอ เขารู้ว่าสิ่งเหล่านี้ผิดปกติมาก และเมื่อสิ่งผิดปกติต้องมีปีศาจ แต่เขายังไม่จับปีศาจนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่สามารถจับเบาะแสที่เป็นประโยชน์ใดๆ ได้ชั่วขณะหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงหันกลับมาจ้องที่ เฟย ซานไห่ ขมวดคิ้วและถามว่า: “เฟย ซานไห่ เรื่องใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้นในตระกูลเฟย ฉันไม่แปลกใจกับการแสดงออกของคุณบอกฉันว่าคุณเร็วสำหรับสิ่งเหล่านี้แล้ว รู้?!”
เฟยซานไห่กลับมารู้สึกตัว โบกมืออย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “สารวัตรหลี่ฉันไม่เข้าใจที่คุณกำลังพูดถึงหลานชายของฉันเขาไม่ใช่คนแบบนั้น อะไร”
หลี่ ย่าหลิน จ้องไปที่ เฟย ซานไห่ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ใช่! ตอนนี้มันยังคงแสดงอยู่! ไม่มีคดีที่เลวร้ายในสหรัฐอเมริกามานานหลายทศวรรษแล้ว เมื่อคดีนี้ได้รับการยืนยัน ชื่อเสียงของตระกูลเฟย ของคุณจะลดลง เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา!”
เฟย เค็กซิน ก้าวไปข้างหน้าในเวลานี้และพูดอย่างจริงจัง: “สารวัตรหลี่เนื่องจากอาชญากรรมเหล่านี้เกิดขึ้นโดยครอบครัวเฟยจริง ๆ แล้วครอบครัวเฟยได้เตรียมการที่จะรับผิดชอบแล้ว!”
หลี่ ย่าลิน พยักหน้าและพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันหวังว่านายจะทนได้!”
หลังจากนั้นเขาก็พูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจรอบตัวเขาทันที: “ปิดทีมทันที! เรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งหมดเพื่อกลับไปที่สถานีทันทีเพื่อประชุม!”