ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4305 ครั้งต่อไปฉันจะไม่ให้โอกาสคุณอีกครั้ง

เย่เฉิน เพิกเฉยต่อคำพูดของ หยวน ซิกซู อย่างเฉยเมย โบกมือและกล่าวว่า “มันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดมากเกินไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถ้าคุณอยากให้ฉันปล่อยพวกเขาไปจริงๆ มันไม่ได้เป็นไปไม่ได้ แต่คุณต้องยอมรับเงื่อนไขของฉัน”
หยวน ซิกซู ได้ยิน เรื่องนี้มีประตูและพูดทันทีว่า: “คุณเย่บอกฉันด้วยไม่ว่าจะมีเงื่อนไขอะไร เราจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้เกียรติ!”
เย่เฉินพูดเบา ๆ : “มันง่ายเหมือนกันปล่อยให้ พวกเขาสองคนรับใช้ในวังว่านหลงเป็นเวลาสามปี และหลังจากนั้นสามปี ฉันจะคืนอิสรภาพให้พวกเขา!”
จางชวนซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นกล่าวโดยไม่ลังเลว่า “ฉันยินดี! ฉันเต็มใจ! ตราบใดที่คุณเย่สามารถฟื้นฟูการเพาะปลูกของฉันได้ ฉันยินดีที่จะรับใช้วังว่านหลงเป็นเวลาสามปี!”
เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “ในกรณีนี้ ฉันจะให้เวลาคุณหนึ่งคืนในการทำความสะอาด และให้วันโพจุนจัดการ ให้เจ้าไปซีเรียในวันพรุ่งนี้”
จางชวนถามอย่างเร่งรีบ “คุณเย่ ระดับการฝึกฝนต่อไป คุณต้องการช่วยให้เขาฟื้นตัวก่อนหรือรอให้เขาทำงานที่วังว่านหลงเป็นเวลาสามปีก่อนที่จะฟื้นตัว?”
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “ถ้าคุณไม่มีฐานการเพาะปลูก คุณจะทำงานให้วังว่านหลงทำไม”
จางชวนเข้าใจในทันทีว่าเย่เฉินพูดอะไร เขาหมายถึงอะไร เขารีบโคลงแล้วพูดว่า “ขอบคุณ คุณเย่ ขอบคุณ คุณเย่ โปรดวางใจ คุณเย่ และฉันจะทำให้ดีที่สุดเพื่อให้บริการวังว่านหลงในอนาคต และฉันจะไม่ทำให้ความคาดหวังของคุณผิดหวัง!”
เย่เฉินพยักหน้าและยื่นมือออกไปให้เขาโบกมือเล็กน้อยและกล่าวว่า “จำไว้ว่าฉันสามารถฟื้นฟูการฝึกฝนของคุณวันนี้ และถ้าคุณตกอยู่ในมือของฉันอีกในอนาคต ฉันยังสามารถทำลายการฝึกฝนของคุณ และครั้งต่อไปฉันจะ ฉันจะไม่ให้โอกาสคุณอีกครั้ง”
จางชวน กล่าวโดยไม่ลังเล: “นายเย่ วางใจได้เลย ฉันจะไม่ทำอีกในครั้งหน้า?”
พูดถึงเรื่องนี้ เขาก็ตกตะลึงทันที แล้วมองไปที่มือของเขา และหลับตาลงครู่หนึ่ง เขาก็โพล่งออกมาว่า “การฝึกฝนของฉันการบ่มเพาะของฉันฟื้นแล้ว! ทำไมทำไมจู่ๆ มันถึงฟื้นขึ้นมาล่ะ!”
หลังจากนั้น เขามองขึ้นไปที่ เย่เฉิน และกล่าวอย่างซาบซึ้ง: “ขอบคุณ คุณเย่ ขอบคุณ คุณเย่!”
หยวน ซิกซู ตกใจเมื่อได้ยิน และหลังจากมองใกล้ ๆ เขาพบร่องรอยของการฝึกฝนของเขาบน จางชวน
ในขณะนี้ มีคลื่นพายุอยู่ในหัวใจของเขาแล้ว: “เย่เฉินไม่ได้แตะต้อง จางชวน ในตอนนี้ เขาแค่โบกมือของเขา และการฝึกฝนของ จางชวน ก็กลับคืนมาเช่นนี้! ความแข็งแกร่งแบบนี้คืออะไร? บรรลุถึงระดับความปีติยินดีเช่นนี้หรือไม่!”
เย่เฉินขี้เกียจเกินกว่าจะซ่อนความแข็งแกร่งของเขาต่อหน้าครอบครัวเฟยและพี่ชายของเขา หยวน ซิกซู ดังนั้นเขาพูดในลักษณะบังคับ: “หลังจากที่ฉันกลับไปที่ จินหลิง ฉันจะฟื้นฟู จิตสำนึกและการฝึกฝนของ หลัว เจียเฉิง และให้เขาไปซีเรียเพื่อไปรายงานตัวที่วังว่านหลง หลังจากสิ้นระยะเวลาสามปีวังว่านหลง จะปล่อยให้พวกเขาจากไป แต่ถ้าทั้งสองตั้งใจจะหนีในช่วงสามปีนี้ฉันจะ ฆ่าพวกเขาอย่างแน่นอน”
จางชวน พยักหน้าและสัญญาแม้ หยวน ซิกซู ที่อยู่ข้างๆยังคงให้ความมั่นใจ: “นายเย่ วางใจได้เลยทั้งสองคนจะออกไปรับใช้ วังว่านหลง และจะไม่หนีไปไหน ครึ่งทาง!”
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดอีกครั้ง: “มีอีกอย่างหนึ่งต่อจากนี้ไป ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเฟย หรือปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเฟย หากปราศจากคำสั่งจากข้า พวกเขาจะไม่มีวันเข้าสู่ฮัวเซี่ย โดยไม่ได้รับอนุญาต มิฉะนั้น ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใคร ฉันจะไม่สุภาพ!”