ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4303 พี่น้องอย่าทำต่อหน้าฉัน!

เขาแปลกใจในทันทีที่พบว่าจางชวนในเวลานี้ ไม่มีร่องรอยของฐานการเพาะปลูกของเขา และดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนธรรมดาซึ่งทำให้เขาสะดุ้งและโพล่งออกมา: “น้องชายจาง เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?!”
ความสนใจของ จางชวน อยู่ที่ เย่เฉิน และทันใดนั้นเขาก็ได้ยิน หยวน ซิกซู พูด และจากนั้นเขาก็รู้ว่าพี่ชายของเขากลับมาแล้ว ดังนั้นเขาจึงร้องไห้ทันทีราวกับเด็กที่ทำผิด เมื่อเห็นพ่อแม่ของเขา “พี่ชาย หยวน ในที่สุดท่านก็กลับมา ผู้อาวุโสหยวน”
หยวน ซิกซู ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และในขณะที่สนับสนุนเขา เขาพูดอย่างเศร้า: “น้องชาย จาง ทำไมฐานการเพาะปลูกของคุณถึงหายไป!
จางชวนกล่าวด้วยความสำนึกผิด: “รุ่นพี่ไม่รู้อะไรเลย วันนี้ตอนเที่ยง คุณเย่มาที่คฤหาสน์เพื่อจัดเลี้ยง ฉันไม่มีตาและไม่รู้จักภูเขาไท่ ฉันเกรงใจต่อหน้านายเย่ และฉันคุกเข่าอยู่ในร้านอาหารจนบัดนี้”
หลังจากนั้น เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ และโพล่งออกมา: “ศิษย์พี่ คุณเย่บอกว่าจะมีคนมาสอนบทเรียนให้ข้า น่าจะเป็นท่านพี่?”
หยวน ซิกซู ตกตะลึง เขารู้ว่าเย่เฉินแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งมากจนคาดเดาไม่ได้ แต่เขาไม่คาดคิดว่าเย่เฉินจะล้มเลิกการฝึกฝนทั้งหมดของ จางชวน โดยตรง สิ่งที่ทำให้เขาน่าเหลือเชื่อยิ่งขึ้นไปอีกคือแม้ว่าจางชวนจะสูญเสียการฝึกฝน แต่เส้นลมปราณของเขายังคงไม่บุบสลาย และไม่มีร่องรอยของการถูกทำลายหรือยกเลิก ซึ่งหมายความว่าการเพาะปลูกของจางชวนไม่ได้ถูกทำลายด้วยความรุนแรง เพียงอย่างเดียวนี้ทำให้การแสดงออกของ หยวน ซิกซู ตกตะลึง การทำลายการฝึกฝนของบุคคลอย่างรุนแรงนั้นไม่ยาก จริง ๆ แล้ว ตราบใดที่เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณคุณสามารถทำให้เขาล้มลงในขณะที่ทำลายเส้นเมอริเดียนทั้งหมดของเขาอย่างรุนแรง
นี่เท่ากับการทำลายเอ็นร้อยหวายและเอ็นร้อยหวายของคนๆ หนึ่ง ซึ่งเรียบง่ายและหยาบคาย อย่างไรก็ตาม วิธีการของ เย่เฉิน นั้นแปลกประหลาดยิ่งกว่า เส้นเมอริเดียนไม่บุบสลาย แต่ฐานการเพาะปลูกถูกยกเลิกโดยสิ้นเชิง ทำให้ หยวน ซิกซู รู้สึกว่า เย่เฉิน ใช้พลังบางอย่างเพื่อปิดผนึกฐานการเพาะปลูกของ จางชวน อย่างสมบูรณ์ หากเย่เฉินมีความแข็งแกร่งเช่นนี้จริง ๆ แล้วเขาและนักรบในโลกจะไม่อยู่ในระดับเดียวกันอีกต่อไป เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็ตกใจอย่างยิ่ง ในเวลาเดียวกัน เขาก็อยากจะขอร้องให้น้องชายที่น่าสงสารของเขาโดยไม่รู้ตัว อย่างไรก็ตาม เมื่อเขานึกถึงสิ่งที่จางฉวนเพิ่งพูด เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าตั้งแต่เย่เฉินขอให้ตัวเองสอนบทเรียนน้องชายจางให้เขา เขาก็ไม่สามารถอ้อนวอนต่อเย่เฉินได้โดยตรง ดังนั้นเขาจึงมองไปที่จางชวน ตบหน้าเขาและตะโกนอย่างโกรธเคือง “จาง ชวน เจ้ากล้ามาก! เจ้ายังกล้าขัดเคืองนายเย่ด้วยซ้ำ! เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้าหนักเท่าไหร่?!”
จางชวน ตกตะลึงจากการตบของพี่ชายคนโตของเขา แต่เขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าเขากำลังยุ่งกับ เย่เฉิน และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะออกไปอย่างปลอดภัย ตอนนี้เขาทำได้เพียงทำทุกอย่างเพื่อให้ เย่เฉิน พึงพอใจ และพี่ชายก็ตบตัวเองเพื่อให้ เย่เฉิน พอใจ
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รีบกล่าวด้วยความสำนึกผิดว่า “พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าฉันคิดผิด? ฉันทำให้นายเย่ขุ่นเคืองด้วยตาที่บอด โปรดลงโทษฉันด้วย?”
หยวน ซิกซู ตบหน้าของเขาอีกครั้งและพูดอย่างเย็นชาว่า “แน่นอน ฉันจะลงโทษคุณ! หลังจากพูดแล้ว หยูกวง ก็เหลือบมอง เย่เฉิน อย่างเงียบ ๆ และเห็นการแสดงออกของ เย่เฉิน ที่เย็นชาและไม่ขยับเขยื้อน เขาอดไม่ได้ที่จะกัดฟัน วิ่งไปข้างหน้า เตะ จางชวน ลงกับพื้นและสาปแช่งด้วยความโกรธ: “วันนี้ฉันจะสอนบทเรียนแทนนายเย่ เจ้าคนตาบอด!”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็คว้า จางชวน และตบหน้า จางชวน ทีละคน ชั่วขณะหนึ่ง จางชวน ซึ่งถูกตบด้วยเสียงปรบมืออย่างต่อเนื่องก็ช้ำและช้ำ จางชวนถูกตบหน้าทีละคน ไม่เพียงแต่เขาไม่กล้าแสดงความโกรธใดๆ แต่กลับสำลักด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน: “พี่ชายพูดถูก มีความผิดพลาดมากมาย มันเป็นความผิดของฉัน มันเป็นลูกครึ่งของฉันเอง ข้าผู้สมควรตาย?”
เย่เฉินมองไม่เห็นความขมขื่นของคนสองคนนี้ ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเย็นชาว่า: “เอาล่ะ! พี่น้องอย่าทำต่อหน้าฉัน! คุณ หยวน ซิกซู นักรบเจ็ดดาวผู้สง่างาม ตบเข้ามามากมาย ใบหน้าที่เจ้ามีแม้แต่ชิ้นเดียว ฟันไม่หลุด เจ้าคิดว่าเย่เฉินโง่เขลาจริงหรือที่เล่นข้าที่นี่?”