ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4166 - 4170

หญิงชรารู้สึกซาบซึ้งมาก
เมื่ออันฉีซานกล่าวเช่นนี้ เขาก็เต็มไปด้วยอารมณ์ ทันทีหลังจากนั้น เขาถอดหน้ากากออกซิเจนออกโดยตรง จากนั้นใช้สองมือประสานหมัด โค้งคำนับให้ กู่ซิวอี้ เล็กน้อย และกล่าวอย่างขอบคุณ: “คุณกู่ คุณช่วยชีวิตฉันไว้ เนื่องจากความเมตตาอันยิ่งใหญ่นี้ ขอขอบคุณ คุณ ฉันอันฉีซาน ไม่ชอบพูดเกี่ยวกับคำพูดที่ว่างเปล่าและความคิดโบราณ ฉันแค่รับรองกับคุณว่าไม่ว่าเมื่อไรในอนาคต ตราบใดที่คุณต้องการมัน อย่ากล้าปฏิเสธ!”
ทันทีที่ อันฉงซิว ได้ยินเรื่องนี้ ในฐานะลูกชายของครอบครัว อัน เขาก็โค้งคำนับ กู่ซิวอี้ ทันทีและกล่าวด้วยความเคารพว่า “คุณกู่ หากมีความต้องการใดๆ สำหรับครอบครัว อัน ในอนาคต คุณบอกฉันได้โดยตรง!”
กู่ซิวอี้ ไม่ได้คาดหวังว่าผู้อาวุโสของ เย่เฉิน ทั้งสองจะทักทายเธอ และเธอก็ตื่นตระหนกเล็กน้อยในทันใดและพูดอย่างรวดเร็ว: “คุณสองคนเป็นพี่ของพี่ชาย เย่เฉิน และพวกคุณก็เป็นผู้อาวุโสของฉันด้วย อย่าสุภาพมาก สิ่งเหล่านี้นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ”
หญิงชรากล่าวอย่างซาบซึ้ง: “เด็กดี ยาอายุวัฒนะที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้เป็นสมบัติล้ำค่าในมือของใครก็ตาม คุณสามารถมอบให้เราอย่างไม่เห็นแก่ตัว เป็นผู้มีพระคุณที่ดีของเรา”
ขณะที่เธอพูด เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: “ในตอนแรก เฉิงจี้กล่าวว่าครอบครัวของคุณห่วงใยในมิตรภาพและความชอบธรรม ฉันไม่ได้คาดหวังจริงๆ ว่าครอบครัวของคุณจะไม่เลิกตามหา เฉินเอ๋อ มากมายขนาดนี้ ปีคือความรักและความชอบธรรมจริงๆ”
กู่ซิวอี้ ยิ้มเล็กน้อยและพูดด้วยความเขินอายเล็กน้อย: “พ่อแม่ของฉันบอกฉันตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กว่าเมื่อฉันโตขึ้นฉันต้องแต่งงานกับพี่ชาย เย่เฉิน ดังนั้นในใจของฉันเขาเป็นคู่หมั้นของฉันเสมอ และการแต่งงานกับเขาคือความเชื่อของฉันที่ฉันยืนกรานมา 20 ปีแล้ว”
ทันทีที่ กู่ซิวอี้ กล่าวคำเหล่านี้ สมาชิกครอบครัว อัน ทุกคนก็ถอนหายใจและถอนหายใจ ตาของหญิงชราเปียกโชก และเธอก็สำลักไม่ได้ “หลายปีผ่านไป ฉันไม่รู้ว่าเฉินเอ๋ออยู่ที่ไหนแล้ว?”
เมื่อพูดอย่างนั้น หญิงชราก็มองไปที่ กู่ซิวอี้ และถามอีกครั้งว่า “เด็กดี คุณกำลังรอ เฉินเอ๋อ อย่างโง่เขลา พ่อแม่ของคุณมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง”
กู่ซิวอี้ แลบลิ้นของเธอและพูดอย่างจริงจังว่า: “คุณย่า ถ้าฉันไม่รอพี่ชาย เย่เฉิน พ่อแม่ของฉันจะมีความคิดเห็นจริงๆ พวกเขาทั้งหมดคิดว่าพี่ชาย เย่เฉิน เป็นจุดหมายปลายทางเดียวของฉัน และพวกเขาก็เชื่อในเรื่องนี้ เป็นเวลาหลายปี พี่ชาย เย่เฉิน จะถูกค้นพบ”
หญิงชรารู้สึกซาบซึ้งมากจึงจับมือกู่ชิวอี๋และพูดอย่างจริงจังว่า: “เด็กดี ไม่ว่าเฉินเอ๋อจะพบหรือไม่ก็ตาม เจ้าคือหลานสะใภ้ในใจของยาย! เมื่อปู่ของคุณฟื้น เราจะไปที่บ้านของคุณ ไปเยี่ยมพ่อแม่ของคุณ และต้องขอบคุณพวกเขาด้วยตนเอง สำหรับการทำงานหนักในการหา เฉินเอ๋อ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาและขอบคุณพวกเขาสำหรับการปลูกฝังเด็กที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้!
ขณะที่เธอพูด เธอถอดสร้อยข้อมือหยกสีเขียวของจักรวรรดิคุณภาพสูงออกจากข้อมือโดยไม่ลังเล ยื่นให้กู่ชิวอี้ และพูดอย่างจริงจังว่า “เด็กดี สร้อยข้อมือนี้ถูกสืบทอดมาจากบรรพบุรุษของพ่อแม่ของฉัน คุณวางมันไว้ เป็นของขวัญจากคุณยาย!”
สร้อยข้อมือหยกนี้ ในสายตาของคนที่ไม่เข้าใจหยก ไม่มีอะไรมากไปกว่าสร้อยข้อมือ ต่อให้แพงแค่ไหนก็ไม่แพง อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้ที่เข้าใจหยกจริงๆ สร้อยข้อมือนี้เป็นเพดานของทุ่งหยกทั้งหมดแล้ว มรกตมีหลายชนิด หลายสี และความใส่ใจในรายละเอียดมากขึ้น แต่ทุกคนที่เล่นมรกตจะทราบดีว่าสีเขียวของจักรพรรดิคือราชาแห่งพันธุ์หยก และไม่มีวัสดุใดที่สามารถไปถึงระดับสีเขียวของจักรพรรดิได้ และมีเพียงไม่กี่อย่างที่สามารถทำเป็นกำไลได้ หยกเป็นวัสดุที่แตกต่างจากโลหะ เนื่องจากเป็นหินที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มีหลายสี สีภายในวัสดุส่วนใหญ่จะแตกต่างกันอย่างมาก และภายในมักเกิดรอยแตก รอยด่าง และเหมือนฝ้ายได้ง่าย
 

บทที่: 4167 อย่ารังแกเขาหลังแต่งงาน
โดยทั่วไปแล้วไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสีเขียวจักรพรรดิ และในสีเขียวจักรพรรดิเกิดเป็นชิ้นที่สามารถใช้เป็นสร้อยข้อมือและจะต้องเป็นสีเขียวเต็มไม่มีรอยแตกไม่มีผ้าฝ้ายไม่มี ปุย, อัตราต่อรองต่ำเพียงหนึ่งในพันล้าน สร้อยข้อมือของหญิงชราเป็นแก้วหยกแท้ของจักรวรรดิสีเขียวสมัยนั้น และมันถูกสืบทอดมาจากวังในราชวงศ์ชิง ในบรรดาผู้เล่นหยก สร้อยข้อมือที่มีอยู่เพียงในตำนานและมีมูลค่าห้าพันล้านหยวนคือสร้อยข้อมือนี้ แม้ว่า กู่ซิวอี้ จะไม่เข้าใจหินหยก แต่เพียงแค่ดูสีของสร้อยข้อมือนี้ เธอก็เดาได้ว่ามันคุ้มค่ามาก ดังนั้นเธอจึงรีบเบือนหน้าหนี: “คุณยาย ฉันจะรับอะไรจากคุณได้อย่างไร”
หญิงชราพูดอย่างจริงจัง: “เด็กน้อย เจ้าเป็นคู่หมั้นของ เฉินเอ๋อ และนี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ามาที่ประตูบ้าน ตามกฎของเรา งานประชุมต้องไม่พลาด! นี่คือของฉัน มอบสำหรับคุณหลานสะใภ้ในอนาคต ที่มาพบและทักทาย!”
อัน ฉีซาน ที่อยู่ข้างๆ เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า: “ต้องให้ของขวัญการประชุม! ฉงชิว คุณสามารถหาใบรับรองทรัพย์สินของลานบ้านของเราใน ยาเอ๋อ หูทง, หยานจิง และโอนบ้านไปยังชื่อ นางสาวกู่ !”
อันฉงชิวพยักหน้าอย่างรวดเร็ว อันฉีซานพูดกับกู่ชิวอี้ ในเวลานี้: “คุณกู ฉันมีทางเข้าสามทางและทางออกสามทางในบ้านลานบ้านในยาเออร์หูถง ทับหลังและเสาของบ้านทุกหลังทำด้วย หนานมู่ สีทอง และบ้านหลังนั้น เป็นคฤหาสน์ที่ยิ่งใหญ่ในราชวงศ์ชิง คฤหาสน์ของเจ้าชายถูกซื้อโดยผู้อื่นในช่วงสาธารณรัฐจีนและกลายเป็นทรัพย์สินส่วนตัว เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ฉันใช้เงิน 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อซื้อจากชาวจีนโพ้นทะเลที่เก่าแก่ ตอนนี้ หนานมู่ สีทอง ในนั้นมีมูลค่าหลายสิบล้านเหรียญ!”
หญิงชราที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างช่วยไม่ได้: “ฉีซาน นั่นเมื่อสี่สิบปีก่อน?”
เนื่องจากขนาดประสิทธิภาพของยา ซานเซว่จิ่วซินดัน จึงช่วยชีวิต อันฉีซาน แต่อาการของโรคอัลไซเมอร์ไม่บรรเทาลง ดังนั้นความรู้ความเข้าใจเรื่องเวลาของเขาจึงคงอยู่ในสถานะเดิมเมื่อ 20 ปีที่แล้ว กู่ซิวอี้ โบกมือของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความตกใจ และพูดด้วยความตื่นตระหนก “คุณปู่ฉันไม่สามารถมีสิ่งล้ำค่าเช่นนี้ได้?”
“คุณทำอะไรไม่ได้” อันฉีซานโพล่งออกมา: “แต่เดิมบ้านหลังนี้ตั้งใจจะสงวนไว้สำหรับเฉินเอ๋อ แต่ตอนนี้ไม่พบเฉินเอ๋อ หากแต่เราพบคู่หมั้นของเฉินเอ๋อก่อน บ้านจะมีครึ่งหนึ่งของคุณตามธรรมชาติ คุณต้องเอามันก่อน มาเถอะ เมื่อคุณพบ เฉินเอ๋อ คุณจะถือว่ามันเป็นบ้านใหม่!”
หลังจากพูดจบ เขาก็ลูบหัวอย่างอดไม่ได้ว่า “เฉินเอ๋ออายุแค่แปดขวบเองนะ? ฉันเกรงว่าจะใช้เวลาอีกสองสามปีในการแต่งงาน และเธอก็แก่กว่ามาก กว่าเฉินเอ๋อ แต่อย่ารังแกเขา”
ทันทีที่หญิงชราได้ยินเรื่องนี้ เธอก็รีบพูดขึ้นว่า “ฉีซาน ฉันบอกคุณแล้วเหรอ ยี่สิบปีต่อมาแล้ว ถ้าเฉินเอ๋อยังมีชีวิตอยู่ ปีนี้ก็จะยี่สิบแปด!”
“เอ๋?” อันฉีซานตะลึงและโพล่งออกมา “เฉินเอ๋ออายุยี่สิบแปดแล้วหรือ เขาเพิ่งผ่านวันเกิดปีที่แปดของเขาไปเมื่อไร?”
หลังจากพูดจบ การแสดงออกของ อันฉีซาน ก็ตกใจ และดวงตาของเขาเป็นสีแดงในขณะที่เขาพูดว่า: “เฉิงซี เฉิงซี พ่อเองขอโทษสำหรับเธอ ไม่ต้องกังวล พ่อขอแค่ทำ นี่ ถ้าเจ้าไม่ตาย เจ้าจะพบเฉินเอ๋อด้วย”
หญิงชราเห็นว่าท่าทางของ อันฉีซาน เจ็บปวดอย่างมาก และหัวใจของเธอก็ถูกตัดเหมือนมีด เธอรีบพูดกับทุกคนว่า “จิตใจของเขาเริ่มสับสนอีกแล้ว ออกไปก่อนเถอะ อย่ามารบกวนเขาที่นี่”
 

บทที่: 4168 คุณยายจะไปกับคุณ!
สำหรับครอบครัวอัน พวกเขาคุ้นเคยกับอาการของ อันฉีซาน มานานแล้ว
เมื่อรู้ว่าการสูญเสียความทรงจำของเขาเป็นเรื่องร้ายแรง ทุกคนจึงพยายามอย่างหนักในตอนแรกเพื่อช่วยเขาฟื้นความทรงจำในสมองของเขา แต่กลับกลายเป็นว่าสถานการณ์นี้เป็นเพียงความคิดที่ปรารถนา
อันที่จริงแล้ว อันฉีซาน ได้สูญเสียความทรงจำทั้งหมดของเขาในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะช่วยให้เขาจำได้มากแค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะจำสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ดังนั้น ในตอนแรก ครอบครัวอัน พยายามอธิบายให้ อันฉีซาน ฟังทุกวัน โดยบอกเวลาจริงตามความเป็นจริงและสิ่งที่เขาลืมไป แต่เมื่อเวลาผ่านไปพบว่าสิ่งนี้ไม่มีผลใดๆ
บางครั้งครอบครัวก็คุยกันรอบๆ ตัวเขาทั้งวันก่อนที่เขาจะยอมรับความจริง
แต่อีกไม่นานเขาจะลืมทุกอย่างที่ทุกคนบอกเขา และกลับสู่สภาพเดิมอีกครั้ง ดังนั้น สถานะปัจจุบันของ อันฉีซาน จึงย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีที่แล้ว และได้กลับสู่สภาพเดิมหลังจากที่ครอบครัว เย่เฉิน ถือกำเนิดขึ้น
ในกรณีนี้ มันไม่มีประโยชน์ที่จะอธิบายให้ อัน ฉีซาน ฟังต่อไป และหญิงชราไม่ต้องการให้สมองของเขาถูกบังคับให้ยอมรับหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้เขาตกใจ ในเวลานี้ อันฉีซานกล่าวด้วยใบหน้าเศร้าๆ: “พวกคุณทุกคนออกไปและปล่อยผมไว้คนเดียว”
ทุกคนมองไปที่หญิงชรา หญิงชราถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และพูดกับทุกคนว่า “ไปกันเถอะ”
ด้วยคำสั่งของหญิงชราทุกคนจึงถอนตัวออกจากหอผู้ป่วยไอซียู
หญิงชรายังคงจับมือกู่ชิวอี๋ และพูดด้วยแววตาแห่งความรัก: “เด็กดี วันนี้คุณอยู่ที่นี่เป็นครั้งแรก คุณต้องอยู่บ้านเป็นเวลาสองวัน!”
กู่ชิวยี่รีบพูด: “คุณยาย คราวนี้ฉันไม่สามารถอยู่บ้านได้นาน เพราะคอนเสิร์ตของฉันกำลังจะเริ่ม และฉันต้องบินกลับไปนิวยอร์กข้ามคืนเพื่อเตรียมตัวสำหรับคอนเสิร์ต”
เมื่อพูดอย่างนั้น เธอมองดูเวลาแล้วพูดว่า “คุณยาย นี่มันดึกแล้ว และใกล้จะถึงเวลาที่ฉันจะต้องกลับไปนิวยอร์กแล้ว”
หญิงชราพูดอย่างไม่เต็มใจนัก: “คุณมาไกลขนาดนี้ คุณจะรีบกลับในตอนกลางคืนได้อย่างไร คุณไม่มีอะไรทำเมื่อคุณรีบกลับตอนกลางคืน อย่างน้อยก็อยู่บ้านหนึ่งวัน แล้วกลับพรุ่งนี้เช้า!”
กู่ซิวอี้ กล่าวขอโทษ: “ฉันขอโทษคุณยายฉันมีสิ่งที่ต้องทำมากเกินไปฉันต้องซ้อมครั้งสุดท้ายในตอนเช้า ถ้าฉันกลับไปพรุ่งนี้เช้า เวลาในเช้าวันนั้นจะล่าช้า”
สำหรับ กู่ซิวอี้ การกลับไปหา เย่เฉิน โดยเร็วที่สุดคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้ ทันทีที่หญิงชราได้ยินสิ่งที่เธอพูดเธอก็พูดทันที: “ถ้าอย่างนั้นคุณยายจะไปกับคุณ! ถ้าปู่ของคุณสามารถรอดจากความตายได้ฉันก็โล่งใจ ฉันแค่บังเอิญไปกับคุณที่นิวยอร์กและเฝ้าดูคุณร้องเพลง ในคอนเสิร์ต”
กู่ซิวอี้ รู้สึกประหม่าเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เธอรู้ว่าเย่เฉินยังไม่ต้องการพบกับครอบครัวอัน และเย่เฉินสัญญากับเธอว่าเขาจะไปคอนเสิร์ตเพื่อสนับสนุนเธอ ถ้าครอบครัวอันไปด้วย พวกเขาคงจะจำ เย่เฉิน ได้เพราะใบหน้าที่คล้ายคลึงกันกับ เย่ฉางอิง ดังนั้นเธอจึงจับมือหญิงชราและพูดอย่างร่าเริงว่า “โอ้ คุณยาย ฉันไม่อยากให้คุณตามฉันจากฝั่งตะวันตกไปยังชายฝั่งตะวันออกในตอนกลางคืน อันที่จริง ฉันจะไปทัวร์คอนเสิร์ตที่อเมริกาหลายครั้ง หลังจากนั้น จุดหมายแรกบนชายฝั่งตะวันตกคือลอสแองเจลิส และฉันจะมาเยี่ยมบ้านอีก และฉันจะให้ตั๋ว วีไอพี แก่คุณ โปรดไปที่คอนเสิร์ตของฉัน ตกลงไหม”
หญิงชราตัวสั่นเล็กน้อยในทันใด
 

บทที่: 4169 ไม่ได้อยู่ในมือของฉันอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอคิดว่า กู่ซิวอี้ กำลังจะจากไปในชั่วข้ามคืน เธอก็รู้สึกไม่เต็มใจอย่างยิ่ง และเธอก็สำลักไม่ได้: “เด็กดี คุณยายไม่เต็มใจที่จะปล่อยคุณไปจริงๆ บอกเลย รอเฉินเอ๋อ” ถูกพบแล้วบอกเฉินเอ๋อด้วยตนเอง”
พูดแล้ว หญิงชราปาดน้ำตาและถอนหายใจเบา ๆ : “แต่เฉินเอ๋อยังคงหายไป ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ได้จนถึงวันที่เขากลับมา คำพูดนี้ ฉันบอกได้เพียงว่าถ้า ฉันไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อกลับมาหาเฉินเอ๋อในอนาคต อย่างน้อยคุณก็สามารถช่วยคุณยายบอกเขาได้!”
กู่ซิวอี้ กล่าวทันทีอย่างหนักแน่น: “คุณย่า อย่ามองโลกในแง่ร้ายนัก ฉันเชื่อว่าจะใช้เวลาไม่นานในการหาพี่ชาย เย่เฉิน จากนั้นเราสองคนจะมาหาคุณด้วยกัน!”
หญิงชราไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพยักหน้า จับมือ กู่ซิวอี้ ไว้แน่น และพูดอย่างจริงจังว่า: “เด็กดี เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้โกหกยาย เมื่อเจ้ามาที่ลอสแองเจลิส ครั้งหน้าอย่าไปไหน บินมาหายายก่อนได้ไหม?”
“ตกลง!” กู่ชิวอี้เห็นด้วยอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล คุณยาย ฉันจะลงจอดบนรันเวย์ตรงหน้าบ้านของคุณเหมือนวันนี้!”
หญิงชรารู้สึกดีขึ้นแล้วดึงเธอแล้วพูดว่า “ต่อให้คืนนี้เธอต้องการไป แต่คราวนี้ออกไปไม่ได้ ลุงกับป้าของคุณเจอคุณครั้งแรก เลยต้องหาเวลาไป พูดอะไรก็ได้ ได้เวลานั่งคุยกันดีๆ แล้ว พวกผู้ใหญ่ยังไม่ได้เตรียมของขวัญให้ เจ้าต้องรอรับของขวัญก่อนจะจากไป!”
หลังจากนั้นหญิงชราก็พูดว่า “ไปกันเถอะ ไปที่ห้องประชุมชั้นบนแล้วนั่งพักซักครู่!”
กู่ซิวอี้ โบกมืออย่างรวดเร็ว: “คุณยาย ฉันไม่ต้องการแค่คำทักทายจริงๆ”
หญิงชราส่ายหัวและพูดว่า “ไปกับคุณยาย ที่นี่ทุกอย่างถูกจัดการโดยคุณยาย”
เมื่อเห็นสิ่งนี้ กู่ซิวอี้ ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตกลงชั่วคราว ในเวลานี้ แพทย์ที่เข้าร่วมได้ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและถามด้วยความเคารพว่า “คุณกู่ ฉันขอใช้เสรีภาพถามคุณได้ไหมว่าคุณให้ยาอะไรกับอาจารย์”
กู่ซิวอี้ กล่าวว่า: “ฉันไม่ได้พูดหรือว่ามันเป็นยารักษาเลือด”
“ซานซิ่ว จิ่วซิน ตัน?!” แพทย์ที่เข้าร่วมถามด้วยความประหลาดใจ “มันเป็นยาจีนหรือเปล่า”
กู่ซิวอี้ กล่าวอย่างภาคภูมิใจ: “แน่นอน”
แพทย์ผู้รับผิดชอบถามอย่างประหม่าว่า “คุณกู่ไม่รู้ว่ามือยังมีเลือดไหลอยู่หรือเปล่า หัวใจจึงเบา หากมี ก็รู้สึกไร้ความปรานี กล่าวคือ ขอหน่อยได้มั้ยคะ” เลือดเพื่อรักษาหัวใจของฉัน ยาของแดน ฉันต้องการทดสอบเพื่อดูว่ายามหัศจรรย์ทำมาจากส่วนผสมอะไร
กู่ซิวอี้ ส่ายหัวและพูดว่า “ฉันขอโทษ ฉันมีเพียงแค่ยาเม็ดที่กระจายเลือดเท่านั้น”
หมอที่รักษายังไม่เลิกราถามว่า “ช่วยคิดให้ดีๆ ว่ายังมีสต๊อกอยู่หรือเปล่า หรือว่าพ่อยังมีเลือดสำรองเหลือไว้รักษาเม็ดยาหัวใจอยู่หรือเปล่า ถ้าอย่างนั้น ขอร่วมมือด้วย” คุณ , พยายามกู้คืน ซานซิ่ว จิ่วซิน ตัน!
สำหรับแพทย์ที่เข้ารับการรักษาคนนี้ มุมมองทั้งสามของเขาในวันนี้ได้ถูกทำลายล้างโดยผลการรักษาที่หาตัวจับยากของ ซานซิ่ว จิ่วซิน ตัน
ตอนนี้ ในใจเขามีเพียงสิ่งเดียว ถ้ายานี้สามารถแตกและนำไปผลิตเป็นจำนวนมากได้ เขาอาจจะอ่อนไหวต่อรางวัลโนเบลทั้งหมด และเขาอาจจะมีชื่อเสียงในเรื่องนั้นด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม กู่ซิวอี้ ไม่ได้ให้โอกาสเขาเลยและกล่าวขอโทษว่า “ยารักษาเลือดเป็นเพียงช่วงเวลานั้นจริงๆ อาจยังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ แต่มันไม่ได้อยู่ในมือของฉันอย่างแน่นอน”
หมออยากจะถามมากกว่านี้ แต่หญิงชรารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย และพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าท่านดูแลอาจารย์ไม่ดีนัก จะไล่ถามนางกูไปทำไม”
หญิงชราถามหมอถึงกับพูดไม่ออก และรีบกล่าวด้วยความเคารพว่า “อย่ากังวลไป ท่านหญิง ฉันจะกลับไปดูแลท่านอาจารย์ หญิงชราไม่พูดอะไรอีก และหมอก็ไม่กล้าเข้าไปพัวพันต่อ จึงหันกลับมาที่ห้องไอซียูอย่างรวดเร็ว
เมื่อหญิงชราพา กู่ซิวอี้ ออกจากประตู หง เทียนชิ ซึ่งไม่ได้พูดก็รีบวิ่งไล่ตามเขา และพูดด้วยความเคารพและความขยันหมั่นเพียร “คุณกู่ ฉันอยากรู้ด้วยว่าเลือดที่กระจัดกระจายและหัวใจ เม็ดยานี้มาจากไหน”
 

บทที่: 4170 กบที่ก้นบ่อ
อันที่จริง หัวใจของ หง เทียนชิ นั้นพันกันมากชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่เชื่อในยารักษาเลือดนี้จริงๆ เขารู้สึกเสมอว่ายาเม็ดค้ำจุนชีวิตที่เขามองว่าเป็นสมบัตินั้นไร้ประโยชน์ และแน่นอนว่าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่สามารถช่วยอันฉีซานได้ โดยไม่คาดคิด ดาราสาวคนหนึ่งจะมียาอายุวัฒนะที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ และแม้แต่คนที่เกือบตายก็ได้รับการช่วยเหลือในทันที!
ประเด็นสำคัญคือ อัน ฉีซาน กำลังจะตาย และยา เม็ดเลือดกู้ภัย นี้ไม่เพียงแต่ดึงเขากลับมาจากประตูนรก แต่ยังทำให้เขาฟื้นตัวทันทีราวกับว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ผลของการรักษานี้ทำให้ฮ่องกงล่มสลายไปอย่างสิ้นเชิง . ความเข้าใจของอาจารย์สวรรค์เกี่ยวกับน้ำอมฤตคำ แม้ว่าชาวลัทธิเต๋าจะให้ความสำคัญกับความสามัคคีของมนุษย์และธรรมชาติและการฝึกฝนตนเอง อันที่จริง สิ่งที่สำคัญที่สุดที่พวกเขาให้ความสนใจคือวิถีแห่งการเล่นแร่แปรธาตุ ในยุคศักดินา พวกเต๋าที่ปรุงยาด้วยปรอทและชาดแล้วกินจักรพรรดิจนตายโดยพื้นฐานแล้วเป็นบรรพบุรุษของพวกเขา เมื่อ หง เทียนชิ เริ่มฝึกลัทธิเต๋าครั้งแรก เขายังต้องการศึกษาเทคนิคการเล่นแร่แปรธาตุแบบโบราณ แต่มีหนังสือน้ำอมฤตโบราณอยู่น้อยเกินไปในปัจจุบัน หนึ่งชิ้น นั้นยากต่อการพัฒนา เป็นเวลาหลายปีที่เขาพยายามรวบรวมวัสดุต่างๆ และสูตรยาต่างๆ จากนั้นจึงพยายามปรับแต่งเม็ดยาหลายชนิด แต่โดยพื้นฐานแล้วไม่ได้ผลิตยาที่มีประโยชน์ใดๆ เลย
ความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้ทำให้เขาเลิกไล่ตามการเล่นแร่แปรธาตุ ตรงกันข้าม เมื่ออายุมากขึ้น สำนึกในภาวะวิกฤตของเขากลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้น เพื่อที่จะกลั่นน้ำอมฤตเพื่ออายุยืนและอายุยืนอย่างแท้จริง เขาจึงเริ่มล่าถอย เป็นเวลานาน กักขังตัวเองในโดโจของตัวเองทุกวัน และศึกษาศิลปะแห่งการเล่นแร่แปรธาตุ แต่จนถึงขณะนี้ยังไม่ได้ผล
เนื่องจากความพ่ายแพ้นับไม่ถ้วน เขาเคยคิดว่า ในโลกนี้ อาจไม่มียาใด ๆ ที่สามารถทำให้คนตายและอายุยืนยาวขึ้นได้ ทุกๆ อย่างเป็นเพียงการสุ่มประดิษฐ์โดยบรรพบุรุษของลัทธิเต๋า อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเม็ดยากู้ภัย ซานเซว่ ทันใดนั้นเขาก็เริ่มตั้งตารอเทคนิคการเล่นแร่แปรธาตุอีกครั้ง
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันวิ่งออกไปอย่างกล้าหาญและต้องการถาม กู่ซิวอี้ เกี่ยวกับข้อมูลเกี่ยวกับ ซานเซว่ จิ่วซิน ตาน กู่ซิวอี้ ไม่มีอคติใดๆ กับเขา ดังนั้นเขาจึงตอบโดยตรงว่า: “พ่อของฉันได้รับยานี้โดยบังเอิญ แต่เขาไม่ได้บอกฉันว่าเขาได้ยามาอย่างไร”
เมื่อ หง เทียนชิ ได้ยินเรื่องนี้ เขาก็พูดขึ้นอย่างกังวลทันทีว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณช่วย ขอรบกวนคุณกู่ ให้ข้อมูลติดต่อของ พ่อของคุณ แก่ฉันได้ไหม ฉันอยากรู้จริงๆ ว่ายาวิเศษนี้มาจากไหน?”
กู่ซิวอี้ ไม่ได้คาดหวังว่า หง เทียนชิ นี้ยังคงต้องการทำลายหม้อปรุงอาหารและขอให้จบ ดังนั้นเธอจึงพูดได้เพียงว่า: “ฉันขอโทษ พ่อของฉันยุ่งในวันธรรมดา โปรดเข้าใจ”
หง เทียนชิ พูดด้วยความตื่นตระหนก: “ไม่เป็นไร ตราบใดที่คุณสามารถสละเวลาสักสองสามนาทีเพื่อบอกฉันเกี่ยวกับกระบวนการรับยา ฉันสามารถบินไปประเทศจีนเพื่อพบเขาและขอคำแนะนำจากเขา?”
ฉงชิวที่กลับมาพร้อมเอกสารโฉนด เห็น หง เทียนชิ รบเล้า กู่ซิวอี้ ด้วยท่าทางที่น่าเกลียดและกล่าวว่า “หง เทียนชิ คุณเยาะเย้ยที่ยา ซานเซว่ซิน นี้ แต่ตอนนี้คุณมาถามคำถามด้วยความสงบ หน้านี้ไม่เหมาะสมหรือไม่ บรรดาผู้ปลูกฝังคุณไม่ได้บอกว่าคุณมีจิตใจที่บริสุทธิ์และมีความปรารถนาน้อย?
หง เทียนชิ ได้ยินการเยาะเย้ยของ อัน ฉงซิว และถึงแม้เขาจะไม่สามารถจับหน้าได้ เขาก็พูดอย่างจริงใจและตรงไปตรงมามาก: “อาจารย์อัน ขอบอกความจริงแก่คุณ จริงๆ แล้ว ฉันค่อนข้างจะเอาแต่นั่งหาเมื่อ นางสาวกู่เอายารักษาเลือด เพื่อรักษาหัวใจของเธอ ก่อนเม็ดยา ฉันคิดอย่างไร้เดียงสาว่าเม็ดยาที่ดีที่สุดในโลกคือเม็ดยาอายุยืนที่ฉันรัก แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันเป็นเพียงกบที่อยู่ก้นบ่อ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขาพูดอย่างรวดเร็ว: “เป็นเพราะว่าฉันตระหนักถึงปัญหาของฉันที่ฉันอยากจะเห็นโลกภายนอกจริงๆ ดังนั้นฉันจึงเชิญอาจารย์อันและนางสาวกู่ มาทำให้เสร็จ”
เมื่อ อันฉงซิว เห็นว่า หง เทียนชิ มีทัศนคติที่ดีในการยอมรับความผิดพลาดของเขา เขาก็กลืนการเสียดสีที่เขาเตรียมไว้ในใจ