ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4144 มารินถ้วยที่สามให้เขา

เฟยซานไห่ดื่มไวน์ขาวหนึ่งแก้ว ดวงตาของเขาเริ่มมีภาพซ้อนเมื่อเขาเห็นสิ่งต่าง ๆ และศีรษะของเขาก็เวียนหัวและบวมราวกับว่าเขาถูกต่อย
เฟยเสวี่ยปินไม่กล้านอกใจพ่อ ดังนั้นเขาทำได้เพียงรอให้เฟยซานไห่ดื่มท้องสักถ้วยก่อนที่จะรีบดื่มสุราที่เหลืออยู่ในถ้วยของเขา ในเวลานี้ นาฬิกาจับเวลาของ เย่เฉิน ยังไม่ถึงนาที เมื่อเห็นว่าพ่อและลูกชายหายใจหอบเหมือนสุนัข และใบหน้าของพวกเขาก็แดงระเรื่อ เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย โบกมือแล้วพูดว่า “มาเถอะ ดื่มอีกแก้ว ช่วยเติมไวน์ให้นายเฟย!”
ขาของ เฟยเสวี่ยปิน โยกเยกอยู่แล้ว แต่เมื่อเผชิญกับคำสั่งของ เย่เฉิน เขาไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟัง ดังนั้นเขาจึงต้องหยิบแก้วไวน์ขึ้นอย่างสั่น และเทไวน์ลงแก้วอีกสองแก้วสำหรับตัวเขาเองและพ่อของเขา ทันทีหลังจากนั้น เย่เฉินมองไปที่นาฬิกาจับเวลาอีกครั้งและกล่าวว่า “มาทำตามกฎเก่ากันเถอะ ให้เวลาคุณหนึ่งนาทีเพื่อดื่มไวน์ทั้งหมดของคุณ และถ้าใครเกินเวลาที่กำหนด คุณจะได้รับรางวัลเป็นไวน์อีกแก้ว .”
เฟยซานไห่คร่ำครวญ “น้องเซี่ย ถ้าฉันดื่มแบบนี้ ฉันจะตาย”
เย่เฉินโบกมือของเขา: “ไม่ต้องกังวล คุณไม่สามารถตายได้ ถ้าคุณตายจริงๆ คุณสามารถมาหาฉันได้”
“นี่?” เฟยซานไห่อยากจะร้องไห้โดยไม่เสียน้ำตา และคิดกับตัวเองว่า “ฉันตายแล้ว ฉันจะมาหาคุณได้อย่างไร”
ในเวลานี้ เย่เฉินพูดอย่างเป็นกันเอง: “บอกตามตรง พ่อกับลูกควรหาที่สนุกกันจริง ๆ ฉันแค่ให้คุณสองคนดื่มกัน พ่อกับลูกเคยทำให้ฉันขุ่นเคือง และพวกเขาก็เปลี่ยนไปโดย ฉัน. มีพ่อลูกอีกคนหนึ่งที่ทำให้ฉันขุ่นเคืองและฉันได้สลักมีดไว้ที่หน้าผากของลูกชายของเขาด้วยคำว่า “ยากจน Poor Hanged” และบนหน้าผากของพ่อของเขาด้วยคำว่า “พ่อที่แขวนคอผู้น่าสงสาร” เพื่อเปรียบเทียบกับพวกเขา ลุกขึ้นเถอะ เธอไม่รู้ว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน”
หลังจากพูดแล้ว เย่เฉินก็พูดอีกครั้ง: “หากคุณสนใจ ฉันสามารถโทรหาลูกน้องของฉันที่เก่งด้านการประดิษฐ์ตัวอักษรและขอให้เขาทิ้งการประดิษฐ์ตัวอักษรให้คุณ”
เฟยซานไห่ สั่นไหวกับคำพูดของ เย่เฉิน ในขณะที่ เฟยเสวี่ยปิน รู้สึกเจ็บปวดจากหน้าผากของเขาเมื่อเขานึกถึงใครบางคนที่แกะสลักไว้บนหน้าผากของเขา ในขณะที่กังวลใจ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองดูเฟยซานไห่ผู้เป็นพ่อของเขาและกระซิบว่า “พ่อ! ฉันกินแก้วเดียวเสร็จ กัดฟัน และดื่มอีกสองแก้วที่เหลือ ไม่เป็นไร”
เย่เฉินเหยียดนิ้วออกแล้วเขย่าและพูดอย่างจริงจังว่า “นายน้อยเฟย คุณยังเหลืออีกสามถ้วย!”
เฟยเสวี่ยปิน พยักหน้าอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ใช่ใช่ คุณเย่ กล่าวว่า ฉันเหลืออีกสามถ้วย”
เฟยซานไห่รู้สึกว่าแอลกอฮอล์กำลังมาอย่างรวดเร็วในเวลานี้ เขาถูขมับของเขาอย่างแรงและพูดว่า “โอเคฉันจะดื่มมัน!”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบแก้วไวน์ขึ้น ลังเลอยู่สามวินาทีแล้วดื่มเข้าไปในท้องของเขา เฟยเสวี่ยปิน ไม่กล้าที่จะล่าช้าและรีบดื่มถ้วยที่สอง
เมื่อเฟย ซานไห่ดื่มไวน์แก้วที่สองเสร็จ เขาก็สูญเสียการควบคุมร่างกาย เขานั่งลงบนเก้าอี้ รู้สึกปวดหัวเป็นชิ้นๆ แต่เขาไม่สามารถลืมตาได้เลย
ทันทีหลังจากนั้น ฉันได้ยินเขาพูดพึมพำ: “หนุ่ม วีรบุรุษหนุ่มฉันฉันฉันทำไม่ได้”
ทันทีที่เสียงลดลง คนทั้งร่างก็หมดสติไปในทันใด เย่เฉินใช้พลังงานจิตวิญญาณของเขาเพื่อตรวจสอบและพบว่าชายชรานั้นอยู่ในอาการโคม่าจริงๆ ดังนั้นเขาจึงพูดกับจางชวนที่คุกเข่าอยู่ข้างๆเขาว่า “มาเถอะ มารินถ้วยที่สามให้เขา”
จางชวนไม่กล้าปฏิเสธ เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินไปที่เฟยซานไห่ ดื่มไวน์จนสั่น บีบฟันของเฟยซานไห่ และรินเหล้าเข้าปากเฟยซานไห่อย่างระมัดระวัง เฟยซานไห่หมดสติในเวลานี้และอยู่ในความเมตตาของจางชวน ดังนั้นหลังจากสำลักหลายครั้ง เขาก็กลืนไวน์แก้วที่สามลงไปด้วย
ในเวลานี้ เย่เฉิน มองไปที่ เฟยเสวี่ยปิน ที่กำลังหวาดกลัวและกล่าวว่า “อาจารย์เฟย คุณคิดว่าคุณจะดื่มด้วยตัวเอง หรือคุณควรจะขอให้เขาช่วยคุณ?”