ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4125 ดูเหมือนฉันจะไม่ได้ทำให้คุณขุ่นเคือง

ตอนเก้าโมงเช้า เย่เฉิน ขึ้นเฮลิคอปเตอร์และมาถึง ลองบีช นิวยอร์ก
เครื่องบินบินตรงไปยังวิลล่าหรูที่วันโพจุนเช่า และวันโพจุน, ฮันโซ ฮัตโตริ และพ่อและลูกชายออกมาต้อนรับเขา เมื่อฮัตโตริ ฮันโซเห็นเย่เฉิน ทุกคนรู้สึกประหม่ามาก เขารีบก้าวไปข้างหน้าและโค้งคำนับ “อาจารย์เย่ ต่อไปคือฮัตโตริ ฮันโซ หัวหน้ารุ่นนินจาอิงะ ฉันรู้จักคุณ เคยอยู่ในนิวยอร์กมาก่อน คุณมีคนในนิวยอร์กกี่คน การชนกัน ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย!”
เย่เฉินพยักหน้าและพูดเบา ๆ : “เพื่อเห็นแก่คุณและคุณอิโต้ที่เคยไปที่ภูเขาเย่หลิงเพื่อช่วยฉัน ฉันจะปล่อยสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่ต่อจากนี้ไป คุณนินจาอิงะ ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องเชื่อฟังฉันโดยเด็ดขาด คำสั่ง ฉันจะหาบ้านที่ดีให้คุณในสหรัฐอเมริกา และคุณไม่ควรคิดที่จะกลับไปญี่ปุ่น”
“ใช่ ใช่ ใช่” ฮัตโตริ ฮันโซพยักหน้าด้วยความเคารพ และเนื่องจากเขาบันทึกวิดีโอที่เขายอมรับว่าเขาก่อเหตุโจมตีของผู้ก่อการร้าย เขาจึงเข้าใจดีว่าโดยพื้นฐานแล้วญี่ปุ่นไม่มีทางกลับไปได้ ยกเว้นหัวใจเหล็ก เขาติดตาม เย่เฉิน และเขาไม่รู้ว่าจะมีทางออกอื่นสำหรับ นินจาอิงะ อย่างไร ท้ายที่สุด ในคฤหาสน์อีกหลังที่อยู่ห่างจากวิลล่าแห่งนี้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร ทั้งครอบครัวเฟย กำลังระดมสมองเพื่อค้นหาที่อยู่ของ นิจาอิงะ แต่พวกเขาไม่เคยคิดฝันว่า นิจาอิงะ จะกล้าเดินทางจากญี่ปุ่นไปตลอดทาง ใต้เปลือกตาของคุณ เย่เฉินพอใจมากกับทัศนคติของฮัตโตริ ฮันโซ พยักหน้าและพูดกับวันโพจุนว่า “โพจุน สองคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง”
วันโพจันกล่าวว่า “คุณเย่ สองคนนั้นถูกแขวนคออยู่ที่ห้องใต้ดินทั้งคืน”
เย่เฉินพยักหน้าและพูดเบา ๆ “ไป ไปดูกันเถอะ”
เมื่อทั้งสี่มาถึงห้องใต้ดิน เฟย ห้าวหยาง และเฉียว เฟยหยุน เกือบจะหมดแรง ทั้งสองถูกแขวนอยู่ในอากาศ และพวกเขาไม่เคยกินหรือดื่มเลย ความแข็งแกร่งทางกายภาพ ความแข็งแกร่ง และพลังงานของพวกเขาหมดลงแล้ว โดยเฉพาะเฟย ห้าวหยาง เพราะเขามาแต่เช้าและแขวนคอเป็นเวลานาน ข้อมือของเขาเคล็ด และความเจ็บปวดก็ทะลุทะลวง เมื่อเห็น เย่เฉิน กำลังมา ทั้งสองคนก็ตัวสั่นด้วยความตกใจ เฟย ห่าวหยาง รู้ว่า เย่เฉิน ไม่สามารถปล่อยเขาไปได้ แต่เขายังคงร้องไห้และพูดว่า “คุณ เย่ โปรดเมตตาและปล่อยฉันไป ไม่ ขอเงินเท่าไหร่ก็จะให้ครอบครัวให้เท่าที่จะมากได้”
เย่เฉินโบกมือของเขา: “โอเค เฟย ห้าวหยาง ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนี้ ช่วยตัวเองให้มีความแข็งแกร่งทางร่างกายบ้าง”
เฟย ห่าวหยางยังคงร้องไห้และอ้อนวอน: “คุณเย่ฉันขอร้องคุณบอกได้ไหมว่าตระกูลเฟยจะทำให้คุณพึงพอใจอย่างแน่นอน !”
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา: “เฟย ห่าวหยาง ต่อจากนี้ไป ถ้าฉันได้ยินคำขอร้องจากปากของคุณอีก ฉันจะให้ใครซักคนตัดส่วนหนึ่งของร่างกายคุณ จนกว่าฉันจะตัดคุณเข้าไปในคนที่ถูกขับไล่และหัวของคุณ เหลือเท่านี้แล้ว!”
เฟย ห่าวหยางตกใจมากจนทำได้เพียงหุบปาก ในขณะนี้ เย่เฉิน มองไปที่ เฉียวเฟยหยุน ข้างๆเขาอีกครั้งและถามอย่างเย็นชาว่า “คุณคือ เฉียว เฟยหยุน คุณรู้ไหมว่าฉันกำลังมองหาคุณมานานแล้ว”
เฉียวเฟยหยุนสั่นเทาด้วยความตกใจและถามอย่างประหม่า “คุณ คุณเป็นใคร? ดูเหมือนฉันจะไม่ได้ทำให้คุณขุ่นเคือง?”
เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “เจ้าอาจไม่ได้ทำให้ข้าขุ่นเคือง แต่ข้าทำให้เจ้าขุ่นเคือง”
เฉียวเฟยหยุนถามอย่างสับสน: “ฉันขอโทษฉันฉันไม่เข้าใจ”
เย่เฉินมองดูเขา ยิ้มและพูดว่า “น้องชายของคุณ เฉียวเฟยหยู ฉันฆ่ามันแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเฉียวเฟยหยุนก็ตกตะลึงในทันที!
เขารู้ว่าสิ่งที่เขากลัวที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว!