สำรับมนตราของชายาอ๋อง [戏精王妃的魔力美食屋] - บทที่ 200 อยากได้ลูกสาวน่ารัก

บทที่ 200 อยากได้ลูกสาวน่ารัก
บทที่ 200 อยากได้ลูกสาวน่ารัก

“เจ้าพูดแล้วนะ ห้ามกลับคำล่ะ!” เหยาอี๋ฮวนยกมือขึ้นตบหน้าอกของตน “เจ้าเตรียมเงินไว้ได้เลย ข้าไปแล้ว!”

พูดจบนางก็เดินออกจากตำหนัก

ซวงหวนยืนตะลึงงันและพูดอย่างสับสน “นายหญิง นี่คือท่านหญิงอี๋ฮวนรึเปล่า? เป็นท่านหญิงอี๋ฮวนที่ขับไล่สตรีในตำหนักทุกคนออกไปและต้องการแย่งชิงตำแหน่งพระสนมจริงหรือ? นางเปลี่ยนไปมากเกินไป”

“ใครจะไปรู้ สตรีล้วนอารมณ์แปรปรวน” ฉินปู้เข่อปลอบประโลม

นางแหงนหน้ามองท้องฟ้าแล้วพึมพำ “กลับห้องกันเถอะ ดูจากตอนนี้ก็คาดว่าท่านอ๋องคงจะกลับมายามค่ำคืน”

เขารีบออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ ช่างไม่น่าสนใจจริง ๆ

“เพคะ”

ซวงหวนช่วยประคองนางเข้ามาในห้องอย่างช้า ๆ หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว อู๋หัวก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากด้านนอก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “พระชายา โปรดเสด็จไปที่สวนเฉินอวี้ ท่านอ๋องกำลังรอท่านอยู่ที่นั่นเพคะ”

ฉินปู้เข่อมองซวงหวนและอู๋หัวอย่างสับสน คนหลังพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและกวักมือให้นางรีบไป

“ท่านไม่จำเป็นต้องมาที่นี่หลังจากออกไปข้างนอกครึ่งวัน และยังไม่ได้เสวยอาหารเย็น” ฉินปู้เข่อเดินโซเซเข้าไปในสวนเฉินอวี้

หมี่โม่หรู่เดินเข้ามาหานางด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและจับมือนาง หลังจากเดินไปสองก้าว เขาก็เดินไปข้างหลังนางและปิดตาของนาง “อีกสักพักภรรยาจะได้รู้”

“ลึกลับมากเลยหรือเพคะ?” เมื่อตาของนางถูกปิด ฝ่าเท้าของฉินปู้เข่อก็ขยับช้าลงและค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า

“ภรรยาเดินเข้าไปเลย”

ด้วยประโยคนี้ ฉินปู้เข่อจึงยอมเดินไปสองก้าวแล้วหยุด “เปิดออกได้หรือยังเพคะ?”

“อืม… ก็ได้” หมี่โม่หรู่ค่อย ๆ เอามือที่ปิดตาของนางออก และห้องเด็กทารกใหม่เอี่ยมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้านาง

สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาคือผ้าม่านและผนังสีชมพู ผนังที่เดิมเป็นสีขาวล้วนถูกทาด้วยสีชมพูอ่อน มีลายดอกไม้สีแดงสดและเมฆขาวอยู่บนนั้น รวมไปถึงกระต่ายน้อยน่ารักและลิงน้อยด้วย

บนโต๊ะใกล้เก้าอี้ยาวเต็มไปด้วยตุ๊กตาตัวน้อยทุกชนิด รวมถึงของเล่นเด็กทุกชนิดที่มีขายในตลาด และมีเปลตั้งอยู่กลางห้อง

เปลขนาดเล็กได้รับการจัดเตรียมอย่างระมัดระวัง เสาไม้แต่ละอันห่อด้วยผ้าฝ้ายอย่างประณีตเพื่อไม่ให้กระทบศีรษะของทารก ที่นอนอ่อนนุ่มและมีลายแกะสลักที่สวยงามบนหัวเตียง

ในตู้เสื้อผ้าที่ตอนแรกใช้เก็บเสื้อผ้าของนางไว้เต็มไปด้วยเสื้อผ้าเด็ก ตั้งแต่ผ้าอ้อมที่ต้องใช้ตั้งแต่แรกเกิด กระเป๋าเล็ก ๆ และกระโปรงน่ารักสำหรับให้เด็กน้อยสวมใส่เมื่อเดินได้แล้วจนถึงห้าขวบ ซึ่งมีอยู่เต็มตู้

ของบนตู้เสื้อผ้าคือเครื่องประดับสุดอลังการ ทั้งไข่มุกและมรกตสุดตระการตา ดอกไม้ผ้าไหมหลากสี ที่คาดผมและผ้าคาดผมเกือบยี่สิบหรือสามสิบสี โดยเฉพาะดอกไม้ผ้าไหมนับไม่ถ้วนที่ใส่ทั้งปีก็ไม่ครบ

ขณะขยับตัว ฉินปู้เข่อเหลือบมองชายที่ยืนภูมิใจอยู่ข้างนางและพูดอย่างหงุดหงิด “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าจะเป็นลูกสาว หากเป็นลูกชายล่ะ”

หมี่โม่หรู่อึ้งไปครู่หนึ่ง “น่าจะเป็นลูกสาวแน่ ๆ ข้าคิดไว้นานแล้วว่าต้องเป็นลูกสาวที่สวยและน่ารักเหมือนเจ้า เมื่อนางโตขึ้นจนไปสำนักศึกษาได้แล้ว เราก็จะพยายามมีลูกชายกันอีกคน”

“เอ่อ… ถึงลูกคนแรกจะเป็นลูกชายก็ไม่เป็นอะไรนะ เมื่อลูกชายอายุได้หนึ่งขวบ เราก็จะพยายามอย่างหนักเพื่อให้มีลูกสาวน่ารักอีกคนหนึ่ง”

ฉินปู้เข่อกะพริบตา “ท่านตกแต่งตำหนักด้วยสีชมพูหวานสำหรับลูกสาว หากท่านได้ลูกชายแล้วท่านจะให้เขาไปอาศัยอยู่ที่ใด?”

………………………………………………………………………….