สำรับมนตราของชายาอ๋อง [戏精王妃的魔力美食屋] - บทที่ 164 สหายนักชิม

ฉินปู้เข่อเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ และเหลือบมองชายหนุ่มที่หญิงสาวตัวเล็กพามาตรงหน้า นางมองกลับไปกลับมาและชี้ไปที่ตัวเองแล้วถามว่า “คุณชายกำลังพูดกับข้าอยู่หรือ?”

ผู้มาเยือนหยุดชะงักครู่หนึ่ง กำมือแน่นแล้วขอโทษ “ข้าจำคนผิด หวังว่าแม่นางจะยกโทษให้”

ฉินปู้เข่อตอบอย่างสุภาพ “ไม่มีปัญหา”

หญิงสาวตัวเล็กในร้านยกยิ้มแล้วพูดว่า “เนื่องจากตอนนี้ท่านได้รู้จักกันแล้ว ข้าขอให้สุภาพบุรุษท่านนี้นั่งร่วมโต๊ะกับท่านได้หรือไม่เจ้าคะ ร้านเล็กเกินไปและข้าไม่อาจหาที่ที่เหมาะสมได้จริง ๆ”

ฉินปู้เข่อกะพริบตา ร้านขายเนื้อนี้ซ่อนอยู่ลึกและมีโต๊ะและเก้าอี้อยู่ในสนามหลังบ้านที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ แม้ไม่มีที่นั่งเพียงพอ แต่ก็มีลูกค้าเข้ามาอีกเรื่อย ๆ

คิดว่าเป็นเพราะรสชาติที่ดีจริง ๆ ถึงได้ดึงดูดลูกค้าได้มากมาย

เมื่อมองดูชายที่สวมชุดคลุมสีเขียวอ่อนตรงหน้า เขาก็ดูเป็นคนสุภาพและอารมณ์ดี นอกจากนี้เขายังเป็นนักชิมที่ชอบหาของอร่อย ๆ อีกด้วย ดังนั้นนางจึงพยักหน้ายอมรับคำขอของหญิงสาวตัวเล็ก

“ขอบคุณแม่นาง คราวนี้จ้าวมู่เหยียนจะจ่ายค่าอาหารให้แม่นางด้วย” ชายผู้นั้นขยับเก้าอี้และนั่งลงตรงหน้าฉินปู้เข่อ

“ไม่ต้องหรอก แค่บังเอิญได้พบกัน”

ฉินปู้เข่อเลิกมองเขาแล้วจดจ่อกับเนื้อตรงหน้าพลางถอนหายใจขณะกิน เสื้อผ้าผู้หญิงไม่สะดวกเพราะเวลากินต้องใส่ใจ เนื้อวัวแบบนี้ควรกินแบบใจถึงและกินด้วยมือเปล่าเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

ขณะที่คิดเช่นนั้น จ้าวมู่เหยียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็โยนตะเกียบทิ้ง พับแขนเสื้อขึ้นแล้วหยิบเนื้อที่มีเส้นเอ็นชิ้นบางด้วยมือเปล่า จุ่มลงในน้ำจิ้มแล้วกินเข้าไป

“มันต้องอย่างนั้น!”

เมื่อฉินปู้เข่อเห็นเช่นนั้น นางก็ไม่สนใจซวงหวนที่พยายามห้าม นางวางตะเกียบในมือลงแล้วม้วนแขนเสื้อขึ้น ก่อนจะหยิบเนื้อวัวที่อยู่ตรงหน้านางขึ้นมาแทะ

ซวงหวน “…”

เหตุใดนายหญิงผู้งดงามของนางถึงไม่รักษาภาพลักษณ์เลยเมื่อต้องทานอาหาร และนางก็ไม่รู้ว่าวันนี้นางจะกินจนมีจานเปล่ากี่จานอีก

สำหรับนักชิม อาหารอร่อยก็คือส่วนหนึ่งและยังเป็นพรที่ได้พบสหายนักชิมที่ชอบกินแบบเดียวกัน การกระทำนี้เพียงอย่างเดียวก็ช่วยลดความไม่คุ้นเคยระหว่างฉินปู้เข่อและจ้าวมู่เหยียนลงได้

“ร้านขายเนื้อแห่งนี้เป็นร้านขายเนื้อที่มีอายุยี่สิบปี และเนื้อทั้งหมดที่ใช้ก็เป็นเนื้อวัวที่เลี้ยงในเขตชานเมือง ภรรยาและลูกชายของเจ้าของร้านต้องพาวัวไปวิ่งไปในป่าเพื่อหาอาหารทั้งวัน ดังนั้นเส้นเอ็นในเนื้อร้านนี้จึงแข็งแรงเป็นพิเศษ”

จ้าวมู่เหยียนแนะนำเสียงดัง “แม่นางควรสั่งซุปเนื้อของเขาอีกชาม มันรสชาติดีที่สุดในเขตหลินเป่ยและไม่มีร้านอาหารอื่นสามารถเทียบได้”

ฉินปู้เข่อพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ซวงหวนไปถามเถ้าแก่ว่ามีเนื้อที่ข้าต้องการอีกกี่จาน และขอซุปเนื้ออีกสี่ชามด้วย”

“แม่นางไม่จำเป็นต้องสั่งมาเลี้ยงผู้มาเยือนหรอก มู่เหยียนไม่มีเหตุผลใดที่จะขอแม่นางกิน”

ด้วยจำนวนเนื้อที่มากถึงเพียงนี้ ไม่ว่าใครก็ต้องรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะชวนให้กินด้วย จ้าวมู่เหยียนไม่แปลกใจเลยที่นางเป็นมิตร เพราะเรื่องเช่นนี้พบได้บ่อยในกลุ่มนักชิม

ฉินปู้เข่อเหลือบมองเขา “ใครบอกว่าข้าจะเชิญเจ้า นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการจะกิน”

เนื้อวัวมากกว่าสามสิบจานมาพร้อมน้ำจิ้ม และมีแป้งทอดสีทองสองสามชิ้นวางอยู่ข้างชามซุปเนื้อ

ฉินปู้เข่อยื่นขนมแป้งทอดให้ชายที่นั่งตรงข้ามแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แต่เนื่องจากพวกเราเป็นสหายนักชิม จึงสามารถแบ่งแป้งทอดให้คุณชายได้”

ซวงหวน “…”

เมื่อพูดถึงอาหาร นายหญิงมักจะตระหนี่อยู่เสมอ แต่คราวนี้นางได้มาถึงระดับใหม่ของความตระหนี่แล้ว เมื่อนางชวนคนอื่นกินสิ่งที่ตอนแรกตัวเองจะกินเอง นายหญิงช่าง… หน้าหนาจริงๆ

โชคดีที่จ้าวมู่เหยียนไม่ได้ถือสา เขาหยิบขนมแป้งทอดแล้วกัดกินอย่างดูน่าอร่อยมาก

“ขอถามแม่นางว่าคุ้นหน้าข้าบ้างหรือไม่” หลังจากที่จ้าวมู่เหยียนกลืนขนมแป้งทอดไปแล้ว เขาก็เอนกายบนเก้าอี้อย่างพึงพอใจและเอ่ยเตือนนางด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

……………………………………………………………………….