สำรับมนตราของชายาอ๋อง [戏精王妃的魔力美食屋] - บทที่ 158 คิดหาวิธีทำลายระบบ

ในเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ฉินปู้เข่อลูบศีรษะเพราะอาการปวดศีรษะ และใช้เวลาอยู่นานในการปรับให้ชินกับแสงสว่างที่อยู่ตรงหน้านาง

ชายที่อยู่ข้างนางตื่นขึ้นอย่างกะทันหันเพราะการเคลื่อนไหวเบา ๆ ของนาง เสียงหายใจของเขาค่อนข้างแรง หลังจากเห็นว่าคนตรงหน้าเขามีตัวตนอยู่จริง เขาก็กลับฟื้นคืนมาเป็นปกติทันที

ฉินปู้เข่อมองสายตาที่ดูลึกลับของเขา และไม่พลาดความกังวลใจและความกลัวที่แวบเข้ามาในดวงตาของเขา

“เมื่อคืนหม่อมฉันมีปัญหาอะไรหรือไม่?” เสียงที่แผ่วเบาและแหบแห้งดังออกมาจากลำคอของนาง ฉินปู้เข่ออดไม่ได้ที่จะไอสองสามครั้งเพื่อฟื้นฟูเสียงของนางหลังจากพูดเช่นนั้น

นางจำได้ว่าเมื่อคืนนี้นางมึนเมา และดูเหมือนนางจะล้มตกบันไดและนั่งทับอะไรบางอย่าง และที่เหลือก็ไม่ค่อยน่าประทับใจนัก

นางทุบข้าวของในร้านอาหารของคนอื่น แล้วให้คนอื่นจ่ายค่าเสียหายหรือ?!

“เปล่า” เสียงผู้ชายที่อ่อนโยนกระซิบแล้วกอดนางไว้ในอ้อมแขนของเขาในต่อมา “ก็แค่รบกวนสาวสวยหลายคนเท่านั้น และร้านอาหารจะไม่ให้เราเข้าไปอีก”

อุณหภูมิร่างกายที่อบอุ่นในอ้อมแขนของเขา ทำให้หัวใจที่ตึงเครียดตลอดทั้งคืนของหมี่โม่หรู่ผ่อนคลายลง และความตื่นตระหนกก็แทนที่ด้วยสติ

เมื่อคืนนางบอกไม่รู้ว่าจะกลับอย่างไร ซึ่งหมายความว่า ‘ระบบ’ ยังไม่พบวิธีที่จะดึงนางกลับไป เพราะฉะนั้นนางจึงไม่น่าจะหายไปกับอากาศ

เขาลูบผมยาวสลวยของฉินปู้เข่อ “คราวหน้าข้าจะไม่ให้เจ้าดื่มสุราอีกแล้ว รินสุราสามจอกมันแย่ และไม่ดีเลย”

“เมื่อคืนใครขอให้สตรีคนอื่นมายืนข้างท่านเล่า” ฉินปู้เข่อเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าดุร้าย

หมี่โม่หรู่มองดูดวงตาที่สดใสราวกับแสงดาว และรู้สึกได้เพียงว่าความรักในหัวใจของเขากำลังพลุ่งพล่าน การค้นพบที่น่าอัศจรรย์เมื่อคืนนี้ทำให้เขารู้สึกว่าเขาโชคดีที่ได้กอดนางไว้ในตอนนี้

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ของเขาจ้องไปที่ฉินปู้เข่อ “จะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว”

ในขณะเดียวกัน ความคิดอันดำมืดก็ผุดขึ้นในหัวใจของเขา หากเขาสามารถทำลาย ‘ระบบ’ ที่มองไม่เห็นนั้นได้ เสี่ยวเข่อก็จะไม่สามารถกลับบ้านได้และไม่มีวันทิ้งเขาไป

ทำอย่างไรถึงจะสามารถทำลาย ‘ระบบ’ ที่มองไม่เห็นนั้นได้…

“หม่อมฉันยังปวดหัวอยู่” นางพยายามลุกขึ้นนั่งและหน้าซีดเผือดเล็กน้อย

“เดี๋ยวข้านวดให้” หมี่โม่หรู่นำน้ำอุ่นหนึ่งถ้วยมาให้นางกลั้วคอ จากนั้นก็เดินไปข้างหลังนางเพื่อช่วยนวดขมับของนางเบา ๆ

ฉินปู้เข่อขมวดคิ้วและรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับหมี่โม่หรู่ วันนี้ดูเหมือนว่าเขาจะอ่อนโยนกว่าเมื่อก่อน “วันนี้ท่านแปลกไปและอ่อนโยนนัก”

“ฮ่า~” หมี่โม่หรู่หัวเราะเบา ๆ “ข้ากลัวว่าเจ้าจะข่วนข้าอีก เพราะข้ายังต้องออกไปเจอคนข้างนอก”

ฉินปู้เข่อค่อย ๆ ลุกขึ้นไปอาบน้ำ และมองไปยังชายที่วางอาหารเช้าไว้ตรงหน้านาง และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เหตุใดท่านถึงยังอยู่ที่นี่ ท่านจะไม่ไปสำนักงานเขตหรือเพคะ”

“ไปเดินเล่นกันเถิด ข้าจะพักผ่อนที่นี่และเจียวหย่งจะจัดการที่เหลือเอง” หมี่โม่หรู่เหลือบมองนางด้วยรอยยิ้ม “ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวสักสองสามวันเมื่อข้ามีเวลาว่าง”

นอกจากนี้เขาก็คาดว่าเจียวหย่งจะไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะจัดการกับเขาในวันนี้ได้

ในฐานะข้าหลวงที่ทุจริต เจียวหย่งจึงไม่มีงานอดิเรกอื่น ๆ นอกจากการสัมผัสทอง เงิน เครื่องประดับและโฉนดบ้านที่เขาเก็บไว้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

ตั้งแต่ปีแรกที่เขาดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเขตหลินเป่ย เขาได้ซื้อบ้านส่วนตัวในนามของภรรยาตัวเองในหมู่บ้านเล็ก ๆ นอกเขต และขุดห้องใต้ดินเพื่อเก็บเงินที่เขาได้ยักยอกและติดสินบนทุกปี

แน่นอนว่าสำหรับโลกภายนอก เขาเรียกตัวเองว่าคนรักสุรา และซื้อบ้านส่วนตัวไว้เพื่อเก็บสุราชั้นดีที่เขาเก็บรวบรวมมาได้

เมื่อวานซ่งกูฉวยโอกาสใช้ประโยชน์จากงานเลี้ยงคุยกับคนจากราชวงศ์ เจียวหย่งจึงรู้สึกคันในใจอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเขาไปบ้านส่วนตัวที่เขาซื้อไว้นอกเขตอีกครั้งเพื่อสัมผัสความสุขแห่งเงิน เขาก็พบว่าทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินของเขาถูกแทนที่ด้วยสุราชั้นดีและสุราชั้นเลว

ด้วยความโกรธจัด เจียวหย่งจึงทุบไหสุราทั้งหมดในห้องใต้ดินออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยตัวเอง กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฉุนจัดจึงกระจายจากห้องใต้ดินขึ้นสู่พื้น

แม่บ้านและคนรับใช้ที่เฝ้าประตูต่างมองหน้ากันอย่างตื่นตระหนก ปรากฏว่าสุราที่ผู้ว่าการเขตเก็บไว้เป็นส่วนตัวตลอดหลายปีที่ผ่านมาล้วนเป็นสุราชั้นเลว แล้วเหตุใดเขาจึงซื้อบ้านเพื่อเก็บมันไว้?!

ก่อนที่พวกเขาจะหัวเราะกันเสร็จ เจียวหย่งก็เรียกกลุ่มคนจากสำนักงานเขตมาจับกุมคนรับใช้ทั้งหมดในบ้านที่เฝ้าประตูให้เขามาหลายปี

ความจริงแล้วเจียวหย่งเองก็รู้ดีอยู่ในใจว่าการจับพวกเขาไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่เขาก็แค่อดไม่ได้ที่จะระบายความโกรธอย่างสิ้นหวัง เมื่อคนพูดกันว่าที่บ้านของเขามีแต่สุราตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตอนนี้เขาก็ทำได้แค่กัดฟันและกลืนเลือดเข้าไปเท่านั้น

เดิมทีเขามีข้อสงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับซ่งกู ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาได้แบ่งปันเงินที่ยักยอกมากับซ่งกูในอัตราเจ็ดต่อสาม แม้ว่าเขาจะไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้ว่าเขาซ่อนเงินไว้รวมไปถึงซ่งกู แต่ซ่งกูก็เป็นคนชั่ว หากเขาคิดจะทำจริง ๆ เขาก็ย่อมสามารถหามันเจอจนได้

เมื่อเขากำลังจะเรียกซ่งกูมาถาม ซ่งกูก็ถูกหามกลับมาบนเปลและคลุมด้วยผ้าพันแผล

บัดนี้เจียวหย่งไม่มีความหวังเลย เขาเฝ้าสังเกตบ้านหลังเล็กเงียบ ๆ อยู่สองสามวัน แต่ก็รู้สึกว่าอ๋องหลี่ชินก็ออกไปเดินเล่นทุกวัน นอกเหนือจากการมาเยี่ยมเขาเพื่อพบปะทุกวันแล้ว เขาก็ไม่มีเจตนาที่จะกำกับดูแลการบรรเทาสาธารณภัยเลย และวิธีการของเขาก็ไม่ต่างจากราชทูตในปีก่อน ๆ

หลังจากครุ่นคิดแล้ว เจียวหย่งก็นึกไปถึงกองทุนบรรเทาสาธารณภัยในปีนี้อีกครั้ง

เขาไม่อาจต้านทานสิ่งล่อใจที่อยู่ตรงหน้าได้จริง ๆ ขุมสมบัติหลังบ้านถูกขโมยไปจนว่างเปล่า ทำให้เขาใจสลายและนอนไม่หลับในตอนกลางคืน ปีนี้เงินจากกองทุนบรรเทาสาธารณภัยก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อเทียบกับปีก่อน ๆ ว่ากันว่าเป็นไปตามคำขอของอ๋องหลี่ชิน ทำให้ได้รับการจัดสรรเป็นพิเศษเพื่อวัตถุประสงค์ในการแก้ปัญหาน้ำท่วมฤดูใบไม้ผลิอย่างทั่วถึง

เนื้อติดมันชิ้นใหญ่ถูกวางไว้ตรงหน้าเขา หากเขาไม่ทำ เขาจะเสียใจสำหรับความประพฤติและนิสัยทุจริตตลอดหลายปีที่ผ่านมาของตัวเอง!

ที่บ้านหลังเล็ก ฉินปู้เข่อที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าผู้ชายแบบบางเอนกายลงบนเก้าอี้ “วันนี้ท่านวางแผนจะออกไปข้างนอกหรือไม่”

“อืม อู๋เหินได้เตรียมรถม้าไว้แล้ว แต่เราจะไม่สามารถไปเล่นได้สองสามวัน เมื่อวานนี้เจียวหย่งเริ่มทุจริตกับอาหารสำหรับบรรเทาภัยพิบัติที่ราชสำนักจัดสรรให้ ด้วยการใช้ข้าวด้อยคุณภาพผสมกับรำข้าว ในอีกไม่กี่วันเขาจะถูกจับได้เมื่อเขาเริ่มทำงานเกี่ยวกับหินที่ซ่อมแซมเขื่อน”

หมี่โม่หรู่ขีดเขียนอยู่ที่โต๊ะอย่างผ่อนคลาย จากนั้นเขาก็หยุดและมองฉินปู้เข่อ “เสี่ยวเข่อ เจ้าเชี่ยวชาญด้านดนตรี แต่ไม่ได้เล่นกู่ฉินหรือกู่เจิงเลยใช่หรือไม่”

“ไม่เพคะ หม่อมฉันเรียนกลองใหญ่พวกนั้นตอนที่หม่อมฉันยังเป็นเด็ก และกู่เจิงก็แพงเกินกว่าจะซื้อได้” นี่คือความจริง เมื่อนางยังเป็นเด็กมีกระแสเล่นกู่เจิงในหมู่เด็ก ๆ ซึ่งทำให้ราคาของกู่เจิงเพิ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า กู่เจิงระดับเริ่มต้นมีราคาหนึ่งหมื่นถึงสองหมื่น ซึ่งครอบครัวชนชั้นแรงงานไม่สามารถจ่ายได้

“วันนี้ข้าจะสอนวิธีซ้อมกู่เจิงให้เจ้า” หมี่โม่หรู่ยกยิ้มแล้วดึงนางขึ้นจากเก้าอี้นวม “ไปกันเถิด”

“เอ๊ะ… หม่อมฉันไม่อยากไป…” ชายคนนี้ ท่านต้องการจะสอน แต่ข้าไม่ได้ต้องการจะเรียน

เพียงแต่ว่าฝีเท้าของเขาไม่ยอมหยุด และนางก็ถูกเขาผลักเข้าไปในรถม้า

………………………………………………………………………….