สำรับมนตราของชายาอ๋อง [戏精王妃的魔力美食屋] - บทที่ 136 การลงโทษที่สมเหตุสมผล

“นี่อู๋เหิน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วยามต่อวันในการฝึกให้ซวงหวน และในหนึ่งเดือนให้เจ้าสองคนต่อสู้กันเอง แล้วเจ้าก็ดูด้วยว่านางมีความก้าวหน้าขึ้นหรือไม่ หากไม่ก็ให้ฝึกต่อไป”

“ซวงหวน เจ้าจำเป็นต้องปรับปรุงความสามารถของเจ้าไม่ใช่หรือ ฝึกฝนกับเขาจนกว่าเจ้าจะสามารถเอาชนะเขาได้”

หลังจากที่ฉินปู้เข่อจัดมาตรการลงโทษสำหรับทั้งสองคนแล้ว นางก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “อย่ามัวแต่คุกเข่าอย่างโง่เขลา รีบไปเร็ว”

“เอ๊ะ เอ๊ะ” ทั้งสองคนสับสนและออกจากสวนเฉินอวี้พร้อมกับดาบในมือ

เมื่อฉินปู้เข่อหายจากอาการบาดเจ็บที่เท้าแล้ว และสามารถลุกจากเตียงกระโดดไปมาได้ หมี่ฉงก็มาถึงประตูอีกครั้งพร้อมกับข่าวดี

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาได้พบกับลูกชายของต๋งชวนจริง ๆ ลูกชายที่เกิดกับภรรยาคนเดิมของต๋งชวนอย่างไม่ต้องสงสัย และเป็นลูกแม่เดียวกันกับต๋งเหม่ยจิง

ปรากฏว่าเมื่อต๋งชวนถูกม้าเตะอย่างรุนแรง นิสัยของเขาก็เริ่มผิดแผกไปและเขาเพิ่งเริ่มมีแนวโน้มใช้ความรุนแรง ตอนนั้นไม่ได้วิปลาสเท่าตอนนี้

ในขณะนั้น แม่นางเฉิงเหยียน แม่ของต๋งเหม่ยจิงทนการเฆี่ยนตีไม่ไหว ดังนั้นนางจึงทิ้งต๋งเหม่ยจิงไว้และรับเงินบางส่วนแล้วแอบหลบหนีไป ไม่นานหลังจากที่นางหนีออกมา นางก็พบว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์

เดิมทีนางคิดว่าจะพาเด็กกลับไปหาต๋งชวน แต่ระหว่างทางกลับนางก็ได้ยินเรื่องเกี่ยวกับงานอดิเรกใหม่ของต๋งชวน

แม่นางเฉิงเหยียนจึงกังวลว่าเมื่อกลับไปแล้ว นางจะโดนทำร้ายยิ่งกว่าเดิมและคงไม่อาจเก็บเด็กในท้องไว้ได้เสียด้วยซ้ำ นางจึงซื้อบ้านเล็ก ๆ และที่ดินสองสามไร่ในชนบทอันห่างไกลจากเมืองหลวง โดยอ้างว่าเป็นแม่ม่ายที่มีลูกเสียชีวิต ครอบครัวของสามีทนไม่ได้และครอบครัวของนางก็ไม่ยอมรับ ดังนั้นนางจึงรับมรดกของสามีและออกมาใช้ชีวิตเอง

หมี่ฉงส่งคนไปแสร้งทำเป็นว่ามาจากตำหนักบูรพา และบอกแม่นางเฉิงเหยียนว่าต๋งเหม่ยจิงตกจากรถม้าจนพิการ ตลอดหลายปีที่ผ่านมานางรู้สึกผิดต่อลูกสาวของตัวเอง ทำให้นางปวดใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อขายบ้านเล็ก ๆ และที่ดินแล้ว นางก็กลับไปยังเมืองหลวงพร้อมกับเฉินต่งต้ง ลูกชายของนาง

“สองสามวันนี้ แม่และลูกชายปรากฏตัวอยู่ในตำหนักบูรพาและแสดงความสัมพันธ์แบบแม่กับลูกสาว พี่สาวและน้องชายต่างก็จำกันได้” หมี่ฉงดีดดิ้นอย่างตื่นเต้นขณะนั่งบนเก้าอี้ “ข้าได้ยินมาว่าในอนาคตหมี่เซวียนจะพาแม่นางเฉิงเหยียนและลูกชายของนางไปจวนอัครมหาเสนาบดีเป็นการส่วนตัว และพ่อลูกก็จะได้เจอกัน”

“เฉินต่งต้งผู้นี้น่าจะอายุสิบสี่หรือสิบห้าปี” หมี่โม่หรู่ค่อย ๆ เหลือบมองหมี่ฉง “พี่ชายสามต้องอดทนมากขึ้นในอนาคต ข้าเกรงว่าท่านจะไม่มีความสุขนัก”

หมี่ฉงไขว้ขาอย่างไม่ใส่ใจและพูดเสียงดังว่า “ต๋งชวนจะได้พบกับลูกชายของเขา หลังจากนั้นเขาก็จะก้าวลงจากตำแหน่งเร็ว ๆ นี้ แล้วจะมีอะไรที่ทำให้ข้าไม่มีความสุขได้”

“ไม่ได้เร็วถึงเพียงนั้น ต๋งชวนจะพาลูกชายสุดที่รักของเขาไปที่ราชสำนักในครั้งหน้า แล้วเสด็จพ่อก็จะประทานตำแหน่งว่างให้เขา ซึ่งต๋งชวนก็จะไม่สามารถแตะต้องเขาได้ในอีกหนึ่งหรือสองปี”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ต้องการให้ข้าช่วยเข้าหาลูกชายของเขา!” หมี่ฉงจ้องด้วยความหงุดหงิด “ข้าใช้เวลานานมากในการปิดกั้นตัวเอง”

ฉินปู้เข่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเบา ๆ “การกลับมาของเฉินต่งต้งในครั้งนี้ เป็นเพียงงานรื่นเริงสำหรับความสำเร็จของอัครมหาเสนาบดีในการค้นหาลูกชายของเขา จากฮ่องเต้ลงไปถึงเหล่าข้าหลวงจะยินดีกับต๋งชวน และด้วยความซาบซึ้งของฮ่องเต้ที่ต๋งชวนมีส่วนร่วมมากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พระองค์ก็จะทรงประทานรางวัลให้เฉินต่งต้งด้วยตำแหน่งที่เป็นทางการอย่างแน่นอน”

“ท้ายที่สุดแล้วต๋งชวนก็จะไม่เสียใจในขณะนี้ ฮ่องเต้ไม่สามารถฆ่าลาเมื่อเสร็จงานแล้วได้อย่างชัดเจนนัก มิฉะนั้นใครจะทำงานให้กับท่านในอนาคตเล่า? ดังนั้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา พระองค์จึงทรงเลี้ยงดูต๋งชวนให้อยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้ หากต๋งชวนยังคงเชื่อฟังในอนาคต เขาก็จะยังคงเป็นอัครมหาเสนาบดี และหากเขามีความคิดอื่นขึ้นมาก็จะขึ้นอยู่กับพระราชดำรัสของฮ่องเต้แล้วเพคะ”

หมี่ฉงเงยหน้าขึ้นคร่ำครวญแล้วตะโกนอย่างเศร้าโศก และหลังจากระบายอารมณ์แล้ว เขาก็พูดด้วยความประหลาดใจ “น้องสะใภ้ เจ้ารู้จักเสด็จพ่อมากเพียงใด เจ้าพูดราวกับว่าเจ้าเป็นลูกสาวของท่าน”

…………………………………………………………………………