ไหปีศาจ - บทที่ 721 สัตว์ร้ายกระหายเลือด

บทที่ 721 สัตว์ร้ายกระหายเลือด

บทที่ 721

สัตว์ร้ายกระหายเลือด

ลั่วอู๋ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เพราะเขายังคงพยายามหาทางกลับบ้าน

เขาหลงทาง

ไม่มีทางเลย นรกมนตรามันกว้างใหญ่เกินไป

หากพื้นที่มหาสมุทรในมิติหลักถูกลบออกมา มันก็จะเหมือนกับนรกมนตราเลย

ตอนเขามาที่นี่ครั้งแรก เขาก็ไม่ได้มีพลังวิญญาณที่สูงมาก เขาจึงกลัวว่าจะรบกวนปีศาจที่ทรงพลังบางตัวเข้า ดังนั้นเขาจึงใช้ทางอ้อมไปมากมาย

ยิ่งไปกว่านั้นนรกมนตรายังมืดมิดตลอดทั้งปีและยังมีเหวภูเขาหินอยู่ทุกหนทุกแห่งและกำลังที่เริ่มเหี่ยวเฉา สิ่งนี้นำไปสู่ปัญหา แต่ลั่วอู๋รู้สึกคุ้นเคย

ทุก ๆ ที่ในตอนนั้นมีหินนำทาง แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว

“ข้าเคยมาที่นี่หรือเปล่า”

ช่วงนี้ลั่วอู๋พูดมาก และน่าจะโดยเฉพาะประโยคนี้ โชคดีที่จื่อซวนก็คุยเป็นเพื่อนเขา ไม่เช่นนั้นเขาจะรู้สึกหดหู่และกลายเป็นบ้า

อย่างไรก็ตามลั่วอู๋สามารถเลือกเส้นทางได้เท่านั้น

ทว่าสิ่งมีชีวิตในนรกมนตรามักไม่ค่อยมีนิสัยดี ดังนั้นลั่วอู๋จึงทำได้เพียงเลือกที่ใช้ความรุนแรงกับความรุนแรงเพื่อถามข้อมูลที่เขาต้องการ

ตอนนี้เขาเจอตะขาบยาวสิบฟุต มีขนแหลมคมที่เท้าซึ่งสามารถฉีกหินได้อย่างง่ายดาย

ตะขาบตัวใหญ่ตัวนี้มีสีดำทั้งตัว เปลือกของมันแข็งราวกับเหล็ก มันฝังตัวเองลงบนพื้นและซ่อนลมปราณของมัน มันหาตัวได้ยากหากปราศจากทักษะการรับรู้

มันล่าอาหารด้วยวิธีนี้

โชคไม่ดีที่มันได้พบกับลั่วอู๋

แม้ว่ามันจะมีความแข็งแกร่งระดับทองขั้นสูง 4 แต่ก็ไม่สามารถทำลายม่านดาบของดาบแห่งการป้องกันได้เลยและต้องตกใจกับพลังที่โต้กลับมา

เมื่อดาบเทพพิทักษ์ได้รับการเลื่อนระดับทำให้กลายเป็นอาวุธที่มีจิตวิญญาณ ดาบแห่งการป้องกันได้รับการพัฒนาให้สูงขึ้น ลั่วอู๋คาดว่ามันเป็นเรื่องยากมากที่ใครก็ตามที่มีมิติวิญญาณต่ำกว่าระดับเพชรจะทำลายดาบแห่งการป้องกันของเขาได้

ตะขาบตัวใหญ่ไม่สามารถทำร้ายลั่วอู๋ได้ แต่ดาบเทพพิทักษ์สามารถผ่าเปลือกแข็งของตะขาบได้อย่างง่ายดาย ผลแพ้ชนะจึงเห็นได้อย่างชัดเจน

ลั่วอู๋เหยียบหัวตะขาบตัวใหญ่ ดาบเทพพิทักษ์ก็ส่องแสงเหมือนหมึกมันวาวลอยอยู่บนหัวของตะขาบตัวใหญ่ในขณะที่ตะขาบตัวใหญ่นอนอยู่บนพื้นอย่างแน่นิ่งไม่กล้าขยับ

“มีภูเขาสูงมากอยู่ใกล้ ๆ ไหม? แบบที่สูงเสียดฟ้าเลยน่ะ” ลั่วอู๋ถาม

แน่นอนนี่คือการสื่อสารทางจิต

ตะขาบตัวใหญ่ตัวสั่นและพูดว่า

“เจ้ากำลังรนหาที่ตายรึไง! กลุ่มภูเขาที่แตกสลายนี้ก็สูงเสียดฟ้าด้วยกันทั้งนั้นแหละ”

ลั่วอู๋พูดอย่างโกรธเคือง “ข้าต้องการภูเขาที่สูงที่สุด!”

เมื่อเผชิญหน้ากับดาบที่สร้างแรงบันดาลใจตะขาบก็ทรุดตัวลง “ข้าไม่เคยปีนมัน ข้าไม่รู้ว่าภูเขาลูกใดสูงที่สุด”

แต่ลั่วอู๋ตอบสนองอย่างรวดเร็วว่ามันตอบได้ไม่แม่นยำพอ จากนั้นจึงกล่าวเสริม “ลมสีดำพัดบนภูเขาตลอดทั้งปี พวกเจ้าเหล่าปีศาจน่าจะกลัวมันมากดังนั้นเจ้าจึงไม่กล้าเข้าใกล้”

“ข้า… ข้าดูเหมือนจะรู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึงอะไร”

“จริงเหรอ?” ลั่วอู๋ดีใจมาก “พูดออกมาเร็ว ๆ”

“เจ้าน่าจะหมายถึงภูเขาปีศาจที่แตกสลาย ที่นั่นไม่ว่าสิ่งมีชีวิตจะทรงพลังแค่ไหนก็ตาม พวกมันจะไม่ยอมเข้าใกล้เพราะมันจะทำให้รู้สึกอึดอัดมาก” ตะขาบตัวใหญ่พูดอย่างตรงไปตรงมา

ลั่วอู๋รู้สึกยินดีเล็กน้อยเมื่อได้ฟัง

แต่แล้วตะขาบตัวใหญ่ก็พูดขึ้นอีกครั้ง “แต่หนึ่งเดือนที่ผ่านมาลมปีศาจบนภูเขาอ่อนกำลังลงและผู้ส่งสารแห่งปรมาจารย์ปีศาจก็ลงมาที่ภูเขาปีศาจที่แตกสลาย”

ลมชั่วร้ายอ่อนแอลง? ตัวแทนปรมาจารย์ปีศาจ?

ลั่วอู๋ประหลาดใจ

ลมปีศาจเป็นเพียงการรั่วไหลของพลังงานในเสาผนึกนรกมนตราเท่านั้น

และลมปีศาจอ่อนกำลังลงเป็นไปได้หรือไม่ว่าเสาผนึกนรกมนตราจะอ่อนแอลง? นี่ไม่ใช่ข่าวดีแน่

มีปรมาจารย์ปีศาจเก้าตนในนรกมนตราซึ่งสอดคล้องกับดาวสีดำทั้งเก้าในท้องฟ้า พวกเขาคือเจ้าแห่งนรกมนตราที่แท้จริง

“ผู้ส่งสารแห่งปรมาจารย์ปีศาจแข็งแกร่งแค่ไหน” ลั่วอู๋ถาม

“ข้าไม่รู้”

“มันมาเพื่ออะไร”

“ข้าไม่รู้”

“ปรมาจารย์ปีศาจแห่งนรกมนตราทั้งเก้าคืออะไร?” ลั่วอู๋ถาม

ตะขาบตัวใหญ่ยังคงส่ายหัวอย่างตรงไปตรงมา “ข้าไม่รู้”

“ทำไมเจ้าถึงไม่รู้อะไรเลย? เจ้าคิดจะโกหกข้าสินะ?” ลั่วอู๋ถือดาบเทพพิทักษ์ขึ้นมาและจิตสังหารก็พวยพุ่งออกมา

ตะขาบตัวใหญ่ตื่นตระหนกตกใจ “ข้าไม่รู้จริง ๆ ปรมาจารย์ปีศาจแข็งแกร่งที่สุด ข้ารู้แค่นี้ ข้าจะไปรู้นอกจากนี้ได้ที่ไหน?”

ลั่วคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และมันก็เป็นเรื่องยากสำหรับตะขาบตัวใหญ่นี้จริง ๆ

เพราะท้ายที่สุดแล้วในสถานที่ที่สับสนวุ่นวายอย่างนรกมนตรา ปรมาจารย์ปีศาจไม่จำเป็นต้องใช้วิธีอะไรเพื่ออวดเบ่งความแข็งแกร่งของตน และมันไม่มีใครยั่วโมโหจึงไม่จำเป็นต้องต่อสู้ นอกเหนือจากอสูรเก่าแก่ที่ถือกำเนิดมาหลายพันปีใครจะไปรู้อีกว่าปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าในนรกมนตราคืออะไร

“ไปจากที่นี่ซะ” ลั่วอู๋ปล่อยตะขาบตัวใหญ่

ตะขาบตัวใหญ่รีบมุดลงดินและหายไป

ลั่วอู๋กังวลเล็กน้อย เขารู้ว่าผนึกมนตราตั้งอยู่ที่ไหนแล้ว แต่สถานการณ์แตกต่างกันเล็กน้อยทำไมจู่ ๆปรมาจารย์ปีศาจถึงมาที่นี่?

“ปรมาจารย์ปีศาจโจมตีผนึกมนตรางั้นหรือ?” หัวใจของลั่วอู๋จมลง

นั่นมันไม่ได้ผล

ไม่ มันไม่ถูกต้อง เสาผนึกมนตราจะสะกดนรกมนตราไว้ ถ้ามันต้องการทำลายผนึกมนตราจริง ทำไมปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าถึงไม่มาด้วยตัวเองล่ะ?

“มีอะไรผิดปกติ ข้าจะต้องไปดู”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็บินไปตามทิศทางที่ตะขาบบอกเป็นเวลาประมาณหนึ่งวันและสภาพแวดล้อมโดยรอบก็คุ้นเคยมากขึ้น

นั่นไง

ลั่วอู๋มองเห็นภูเขาที่คุ้นเคยอยู่ไกล ๆ ภูเขาถูกลมดำปกคลุม มันหยาบ ยอดเขาที่สูงเสียดฟ้าไร้ขอบเขตราวกับว่ามันไม่มีจุดสิ้นสุด

ไม่มีปีศาจตนใดกล้าเข้าใกล้เลย

ดังที่ตะขาบตัวใหญ่กล่าว

เมื่อปีศาจอยู่ใกล้ภูเขาลูกนี้มันจะรู้สึกอึดอัดและเจ็บปวดมากจนจิตใต้สำนึกมันบอกให้อยู่ห่าง ๆ ไว้ จึงไม่มีสัตว์ประหลาดอยู่บนภูเขา

ลั่วอู๋กำลังจะเข้าใกล้ แต่พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

มีความรู้สึกที่ไม่สบายใจอยู่ตรงหน้า

เขาซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบ ๆ และเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง ตามที่คาดไว้เขาเห็นชายสองคนสวมเสื้อคลุมสีดำยืนอยู่หน้าภูเขา

ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาสองคนถึงนิ่งเหมือนรูปปั้นที่กลายเป็นหิน

“มนุษย์!” ลั่วอู๋แทบจะตะโกน

แต่เขาก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

นี่คือนรกมนตรา

นอกเหนือจากเผ่าแซคและตัวเขาแล้วจะมีมนุษย์คนอื่น ๆ อีกได้ที่ไหน?

ลั่วอู๋เดินไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง หัวใจของเขาเต้นแรงและแน่นอนว่าถึงมองจากด้านหลังจะเป็นรูปร่างคน แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน

พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีดำ แต่ลั่วอู๋ก็สามารถมองเห็นใบหน้าของพวกเขาได้อย่างชัดเจน

ตัวหนึ่งมีใบหน้าเป็นเสือดาวและมีรูปร่างกำยำในขณะที่อีกตัวหนึ่งมีใบหน้าเหมือนแมว ตัวค่อนข้างเล็กและมีสีแดง แต่ทั้งคู่มีเขาแหลมคมแท่งหนึ่งอยู่บนศีรษะ

ลั่วอู๋ยังเห็นว่าพวกเขามีหางห้าหางอยู่ข้างหลังและหางทั้งห้าก็สะบัดอย่างยืดหยุ่นราวกับว่าพวกมันมีชีวิต

“สัตว์ร้ายกระหายเลือด…”

เสียงทุบหินดังแว่วมาจากร่างของพวกเขา

เป็นอะไรที่แปลกมาก

พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาสามารถเข้าใกล้ภูเขานี้ได้ แต่เมื่อพวกเขามาที่นี่พวกเขาหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวราวกับว่าวิญญาณของพวกเขาออกจากร่างของพวกเขา

ลั่วอู๋จ้องมองพวกเขา

ข้าจำสัตว์ประหลาดที่เคยอ่านในหนังสือได้

“สัตว์ร้ายกระหายเลือด”

นี่คือสัตว์ประหลาดที่ได้รับการบันทึกไว้ในสมัยโบราณมันมีห้าหางและหนึ่งเขา, มีปราณหยิน, มีรูปร่างของดวงอาทิตย์, มีขนนกที่หาง, มีปีกที่เอว, ตามันวาว, ผิวสีแดงและเลือดสีดำ, เสียงของมันเหมือนกับการทุบก้อนหิน และชื่อของมันก็คือสัตว์ร้ายกระหายเลือด

นอกจากนี้ยังมีคำกล่าวว่าสัตว์ร้ายกระหายเลือดเป็นเผ่าพันธุ์

มีสัตว์ร้ายกระหายเลือดตัวผู้และตัวเมีย

คำว่า “สัตว์ร้ายกระหายเลือด” มาจากสัตว์ร้ายชนิดนี้