ไหปีศาจ - บทที่ 690 ฟื้นคืนชีพ

บทที่ 690 ฟื้นคืนชีพ

บทที่ 690

ฟื้นคืนชีพ

ในหุบเขามรณะ

มันเป็นที่ราบกว้างใหญ่ แห้งเหี่ยวและไม่มีชีวิตเลย

และปราสาทมืดมิดตั้งตระหง่านอยู่บนที่ราบ ปราสาทเต็มไปด้วยผี บนแท่นด้านบนของปราสาทมีชายคนหนึ่งคลุมผ้าสีดำ

ไม่มีความมีชีวิตชีวาในตัวเขา เปลวไฟสีเขียวเข้มทั้งสองดูเหมือนจะเป็นดวงตาของเขาและควันผีที่หนาแน่นก็เหมือนเป็นผีจริง ๆ

ชายชุดดำยื่นมือออกมาซึ่งเป็นกรงเล็บกระดูกที่ไม่มีเนื้อและเลือด ดูเหมือนจะมีร่องรอยของความนิ่งบริสุทธิ์บนกรงเล็บกระดูก

ความตายที่รุนแรงคือชีวิต

ข้าเห็นชายเสื้อคลุมสีดำคายลูกปัดสีเขียวซึ่งมีสีเขียวเข้มราวกับเปี่ยมไปด้วยพลังลึกลับ

มีกล่องสีดำขนาดเล็กอยู่ด้านหน้าของชายชุดดำ

“ออกมาเถอะ”

ชายชุดดำเปิดกล่องดำ

ทันใดนั้นแสงสีเขียวก็พุ่งขึ้นเหมือนกระแสน้ำ ย้อมท้องฟ้าที่มืดมิดให้กลายเป็นทะเลสีเขียวและเทลงมาอย่างบ้าคลั่ง

ภายใต้ปราสาทสามารถได้ยินคำสาปแช่งเล็กน้อย

อย่างเช่น “ไอ้แก่ฉิงชา ทำอะไรอยู่ มันหนวกหู” “เสียงดังไปแล้วไอ้ขยะแก่ เจ้าอยากตายรึไง?” “ถ้าเจ้าส่งเสียงดังอีกเราจะแยกกระดูกแก่ ๆ ของเจ้าออก” อะไรแบบนี้

แต่ฉิงชาไม่สนใจ

เขาเฝ้ามองไฟเขียวตรงหน้า

หลังจากนั้นไม่นานแสงสีเขียวก็สลายหายไปและร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

ทันใดนั้นลั่วอู๋ก็ลืมตาขึ้นก่อนจะสับสนเล็กน้อยจากนั้นก็คิดว่ามีอะไรบางอย่างน่าตกใจและพูดว่า “ข้ายังไม่ตาย?”

“แน่นอน เจ้ายังไม่ตาย” ฉิงชาพูดเบา ๆ “เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าข้าเคยให้ทิ้งเศษวิญญาณของเจ้าไว้ที่นี่เจ้าถึงสามารถฟื้นขึ้นมาได้หนึ่งครั้งด้วยพลังของหยินมู่ชูแต่ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น”

ลั่วอู๋นึกออก

หยีเทียนเฉินก็ฟื้นขึ้นมาด้วยวิธีดังกล่าว

เขาลืมไปแล้วจริง ๆ

ขอบคุณตัวช่วยดี ๆ แบบนี้

“ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทำให้ข้าฟื้นขึ้นมา ถ้าข้าตายไปเจ้าก็ไม่ต้องรักษาคำสาบานนั่นแล้ว” ลั่วอู๋พูด

ในตอนแรกผู้บัญชาการหลิงหลงบังคับให้สัตว์ประหลาดแห่งหุบเขามรณะเหล่านี้ทำพิธีสาบานตนว่าจะภักดีต่อลั่วอู๋เป็นเวลาสิบปี

แต่ถ้าลั่วอู๋ตายคำสาบานของวิญญาณก็จะไม่มีอีกต่อไป

ฉิงชาพูดเบา ๆ “ข้าไม่ห่วงว่าเจ้าจะตายหรอก แต่มังกรกระดูกผีสองตัวที่เจ้าให้มาล่าสุดเพิ่งจะตายไป”

ลั่วอู๋พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เจ้าใช้เวลาแค่ไหนในการฆ่ามังกรกระดูกผีสองตัว?

ไม่น่าแปลกใจที่ข้าถูกชุบชีวิตขึ้นมา

แต่ก็โชคดีแล้ว

ลั่วอู๋อยากจะลุกขึ้น แต่เขารู้สึกปวดหัวแทบแตกราวกับว่ามีคนเอามีดมาตัดหัวของเขาเป็นสองท่อน

“ข้าเป็นอะไรไป?” ลั่วอู๋กล่าวด้วยความเจ็บปวด

ฉิงชาตอบว่า “นี่เป็นเรื่องปกติ วิญญาณของเจ้าถูกสร้างขึ้นจากชิ้นส่วนวิญญาณ มันก็จะอ่อนแอเป็นธรรมดาและร่างกายของเจ้าก็ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยความช่วยเหลือของหยินมู่ชูแต่มันก็ไม่สมบูรณ์แบบมันจำเป็นต้องหล่อเลี้ยงด้วยพลังวิญญาณอีก หากจิตวิญญาณและร่างกายไม่เข้ากันอย่างสมบูรณ์จะมีความรู้สึกไม่สบายเป็นธรรมดา”

ลั่วอู๋ตรวจสอบตัวเองสัญญายังอยู่ ไหปีศาจก็ยังอยู่ในทะเลแก่นวิญญาณไม่ได้หายไปเขาก็โล่งใจทันที

“ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะหาย” ลั่วอู๋ถาม

ฉิงชาตอบว่า “อย่างน้อยก็ครึ่งปี ในครึ่งปีนี้ความแข็งแกร่งของเจ้าจะลดลงอย่างมาก เจ้าอย่าต่อสู้จะดีกว่า การใช้พลังอย่างประมาทจะทำให้เกิดความไม่มั่นคงของจิตวิญญาณได้ง่าย”

ลั่วอู๋พยักหน้า

ดูเหมือนว่าข้าจะต้องฝึกตนเป็นเวลานาน

เขาตามฉิงชาไปที่ปราสาท แม้ว่าเขาจะไม่อยู่ในสภาพที่ดี แต่เขาก็สามารถมอบมังกรกระดูกผีให้พวกเขาได้สองตัว

ห้องโถงเป็นเหมือนปกติ

ภาษาที่ไม่เหมาะสมและการละเมิดทุกประเภท

“ไอ้ลูกหมาตัวไหนเอาปีกของมังกรกระดูกผีไป”

“ข้าเคยพูดมาหลายร้อยครั้งแล้วว่าต้นกำเนิดของมังกรกระดูกผีไม่เข้ากับมังกรเกล็ดสีแดง เจ้าทำเสียของที่หลอมรวมมันเข้าด้วยกัน!”

“การทดลองของเจ้าหยาบคายมากจนกลายเป็นว่ามันไร้ประโยชน์”

“เจ้ากำลังพูดอะไร? ข้าอายุมากกว่าเจ้าสามพันปีเจ้าควรเคารพข้าสักหน่อยดีกว่านะ”

“โห ไอ้แก่”

“……”

ลั่วอู๋ถอนหายใจเช่นเคย

เมื่อฉิงชาลงมาสัตว์ประหลาดทั้งหมดก็หันหอกเข้าหากันและเริ่มทักทายฉิงชาด้วยคำพูดที่ชั่วร้าย เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้นำของหุบเขามรณะ แต่เขาก็เหมือนกับเป็นศัตรูของทุกคน

ฉิงชาคำราม “เสียงดังอะไรกัน? เจ้าฆ่ามังกรกระดูกผีอีกแล้วและยังมีหน้ามาส่งเสียงดังอีก”

“มันไม่ใช่ธุระของเจ้า”

“ไอ้แก่ขี้โกหก”

“ไอ้แก่”

เห็นได้ชัดว่าสัตว์ประหลาดไม่มีความละอายใจและยังคงพ่นวิญญาณชั่วร้ายสีเขียวต่อไป

จนกระทั่งลั่วอู๋ออกมาจากด้านหลังฉิงชาสัตว์ประหลาดก็หยุดชะงัก

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ลั่วอู๋ยิ้ม

สัตว์ประหลาดทุกตัวหันมามองลั่วอู๋ ตาของพวกเขาเป็นสีเขียว ถึงตาของพวกเขาจะเป็นสีเขียวอยู่แล้วก็ตาม

“เจ้ามาที่นี่สักที เรารอเจ้ามานานแล้ว”

“มีมังกรกระดูกผีไหม?”

“อย่าโทษพวกเราเลย ข้าคิดว่ามังกรกระดูกผีสองตัวที่เจ้าให้มาเมื่อครั้งที่แล้ว พวกมันอ่อนแอนิดหน่อยและทนกับปัญหาไม่ได้”

ลั่วอู๋หัวเราะและส่ายหัว

นั่นเป็นข้อตกลงที่ดี

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ดุใส่เขา

“ได้ ๆ ข้าจะนำมาให้เจ้าอีกในภายหลัง” ลั่วอู๋กล่าว

ตอนนี้สัตว์ประหลาดโล่งใจ

ในเวลานี้ลั่วอู๋รู้สึกถึงความเกลียดชังหันหน้าไปและเห็นหยีเทียนเฉินอยู่ในกลุ่มสัตว์ประหลาดซึ่งเป็นสัตว์ประหลาดในหุบเขามรณะในมือของลั่วอู๋

เพียงแต่ว่าหยีเทียนเฉินดูแตกต่างไปเล็กน้อย ใบหน้าของเขาแข็งเล็กน้อยและร่างกายของเขานั้นดูตายไปแล้วมากกว่าดูโกรธ แต่เขายังไม่ตายด้านเหมือนผีดิบ

“ลั่วอู๋!” ดวงตาของหยีเทียนเฉินปะทุเปลวไฟแห่งความเกลียดชัง

ความแข็งแกร่งของเขาไม่สูงเลย ระดับทอง 4 นั้นอ่อนแอกว่าตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ครั้งที่แล้วด้วยซ้ำ

แม้ว่าความแข็งแกร่งของลั่วอู๋จะได้รับความเสียหายอย่างมากแต่เขาก็ไม่กลัวเลย

“โอ้ เจ้ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง” ลั่วอู๋กล่าวเบา ๆ

ฉิงชาเคยกล่าวไว้ว่าเขาจะชุบชีวิตหยีเทียนเฉินซึ่งดูเหมือนว่าเขาทำสำเร็จแล้ว

“ช่างมันเถอะ สัตว์ประหลาดตัวน้อย เจ้าไม่สามารถเอาชนะเขาได้หรอก”

“ตอนนี้เรายังต้องการเขาอยู่”

“ภายใต้คำสาบานวิญญาณถ้าเจ้าทำเราจะต้องหยุดเจ้า” สัตว์ประหลาดทั้งหมดห้ามปรามเขา

หยีเทียนเฉินรู้ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจ้องมองที่ลั่วอู๋และพูดว่า “สิบปีต่อจากนี้ เมื่อข้าสร้างศพมรณะได้จริง ๆ ข้าจะฆ่าเจ้า”

ศพมรณะ

ลั่วอู๋เคยได้ยินคำนี้

ในตอนแรกหยีเทียนเฉินนำสัตว์ประหลาดที่ทำจากเนื้อและเลือดมาเพื่อหาเรื่องเขา ความแข็งแกร่งของเขาไม่เลว แต่ร่างกายของเขาไม่มั่นคง เขาจึงถูกลั่วอู๋กลืนกิน

การวิจัยครั้งใหม่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับว่าคนเหล่านี้สามารถทำลาย “คำสาป” ของตัวเองได้หรือไม่

“โฮก”

หยีเทียนเฉินมีสัตว์ร้ายตัวเล็ก ๆ อยู่ที่เท้าของเขา มันดูลึกลับมาก มีแต่หัวเสือ ร่างของมันเต็มไปด้วยหมอก ลมปราณของมันสูงระดับทองขั้นสูง 8

สัตว์ร้ายตัวน้อยแสยะยิ้มให้กับลั่วอู๋ซึ่งเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ลั่วอู๋ตรวจสอบด้วยไหปีศาจ แต่เขาไม่เห็นข้อมูลของสัตว์ร้ายตัวน้อยนี้ เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตของจริง

ไม่น่าแปลกใจที่สัตว์ประหลาดเหล่านี้ยังคงยืนหยัดในการทำให้หยีเทียนเฉินฟื้นขึ้นมา

“สัตว์ประหลาดตัวน้อย” ตัวนี้มีพรสวรรค์ที่น่ากลัวสำหรับสิ่งนี้

สัตว์ประหลาดตัวอื่น ๆ ที่ไม่ถูกวิจัยมาเป็นเวลาหลายพันปีได้ก็ถูกสร้างขึ้นมาโดยเขา

สร้างสิ่งมีชีวิตใหม่

มันผิดกับธรรมชาติ

“อย่างนั้นรึ” ลั่วอู๋กล่าวอย่างเงียบ ๆ