ไหปีศาจ - บทที่ 664 โปรดปรากฏตัว

บทที่ 664 โปรดปรากฏตัว

บทที่ 664

โปรดปรากฏตัว

อู่หลง

ทั้งตัวของมันเป็นสีเข้ม มีผิวแข็งหนา มีเส้นที่เหมือนเกล็ดบนตัวของมัน แต่จริงๆแล้วอู่หลงไม่มีเกล็ด

มีความสูงประมาณสิบฟุตสูงเกือบเท่าช้างผู้ใหญ่ มันยาวกว่าเล็กน้อย มันมีหางที่แข็งแกร่ง แต่ทรงพลังซึ่งสามารถทุบพื้นได้ในพริบตา

รูปร่างของอู่หลงค่อนข้างคล้ายกิ้งก่า ดวงตาของมันเป็นสีเขียวที่เย็นชาและมีลิ้นสีแดงเข้ม

ความจริงแล้วอู่หลงไม่ใช่มังกร ไม่มีแม้แต่เลือดของมังกรด้วยซ้ำ แต่หัวของมันค่อนข้างคล้ายกับมังกรในตำนาน ยิ่งไปกว่านั้นอู่หลงก็ชอบฝังร่างของมันไว้ในดินโดยโผล่หัวเพื่อซุ่มโจมตีเหยื่อ ในอดีตผู้คนเห็นแต่หัวที่เหมือนมังกรและคิดว่าเป็นเพราะมันคือสัตว์วิญญาณมังกรชนิดหนึ่ง

คนจึงเรียกว่าอู่หลงหรือมังกรมุดดิน

ต่อมามีคนค้นพบว่าอู่หลงไม่มีทักษะของมังกรเลยและพวกเขาก็ได้รู้ว่าพวกเขาคิดผิด อย่างไรก็ตามชื่อของอู่หลงก็แพร่กระจายออกไปแล้วและเปลี่ยนแปลงไม่ได้

ส่งผลให้ในเวลาต่อมามีคนใช้คำว่า “อู่หลงเทียม” เพื่ออธิบายถึงความผิดพลาดและแก้ความเข้าใจผิด

แม้ว่าอู่หลงจะไม่ใช่มังกร แต่ก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ

เจ้าลักษณะของดินมีความแข็งแกร่งที่น่าเกรงขามและพลังป้องกันที่โดดเด่น ความสามารถในการกระแทกนั้นแข็งแกร่งมาก อาจเรียกว่าเป็นเครื่องบดเนื้อในสนามรบ แม้แต่ม้าช้างเผือกของเผ่าช้างเผือกก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของทหารขี่อู่หลง

อู่หลงหนึ่งหรือสองตัวนั้นไม่น่ากลัว

แต่หากมีอู่หลงนับร้อยพวกมันจะสามารถใช้ทักษะระดับ S [แผ่นดินไหว] ได้และยังเปลี่ยนทั้งสนามรบให้กลายเป็นซากปรักหักพังโดยสิ้นเชิง

กองทัพนี้สามารถสกัดสิงโตนับล้านได้ก็ไม่เกินจริงไปเลย

ใบหน้าของหยู่เฮาจมลง “มันมาจากเผ่าเทพผืนดิน”

“เผ่าเทพผืนดิน? พวกเขาเก่งรึ?” ลั่วอู๋ถาม

หยู่เฮาพยักหน้า “ทรงพลังเลยล่ะ กว่าพันปีที่แล้วเผ่าเทพผืนดินได้เอาชนะเผ่าเทียนหวู่ของเราและเกือบจะกลายเป็น เผ่าผู้นำ ในเวลานั้นท่านหม่าเฉินยังไม่ได้เป็นจักรพรรดิ แต่เขามีศักยภาพพอที่จะกลืนกินภูเขาและแม่น้ำ เขาฉีกการป้องกันของกองทัพอู่หลงไปทีละนิด และพุ่งเข้าไปในค่ายศัตรูเพื่อกำจัดหัวหน้าเผ่าของเผ่าเทพผืนดิน ซึ่งทำให้เผ่าเทียนหวู่กลายเป็นเผ่าผู้นำ”

ทุกคนรู้สึกทึ่ง

ช่างเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณที่ไร้เทียนทานอะไรขนาดนี้ ถึงขั้นไปเด็ดหัวนายพลของศัตรูจากกลางกองทัพได้

“เผ่าเทพผืนดินเป็นศัตรูกับเผ่าเทียนหวู่มาโดยตลอด แม้ว่าพวกเขาจะนับถือท่านหม่าเฉิน แต่พวกเขาก็ยังคงบาดหมางกับเราเสมอ” หยู่เฮากล่าว

ทุกคนเข้าใจจุดนี้

ที่นับถือท่านหม่าเฉินก็เพราะนับถือผู้แข็งแกร่ง

อย่างไรก็ตามเผ่าเทียนหวู่ของหยู่เฮานั้นแพ้อย่างเห็นได้ชัด แต่กลับกลายเป็นเผ่าผู้นำ เป็นใครก็คงไม่ชอบ

ลั่วอู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เผ่าเทพผืนดิน? โทเทมของพวกเขาเป็นเทพเจ้าแห่งดินในตำนานใช่ไหม?”

“ใช่” หยู่เฮาพยักหน้า

ชนเผ่าในภูเขาที่แห้งแล้งมักมีโทเทมเป็นของตัวเอง ซึ่งเป็นความเชื่อทางจิตวิญญาณของพวกเขา

บทบาทของโทเทมส่วนใหญ่เพื่อกระตุ้นการอยู่ร่วมกันของชนเผ่า เป็นสัญลักษณ์ที่ไม่ค่อยเลือกสิ่งมีชีวิตที่เฉพาะเจาะจงมาเป็นโทเทม

เนื่องจากผู้คนในภูเขาที่แห้งแล้งไม่เชื่อในสิ่งที่เรียกว่าการคุ้มครองจากพระเจ้า

แม้ว่าเผ่าเทียนหวู่จะเลือกขวานนภาในตำนานเป็น โทเทม แต่มันก็แค่เพราะบรรพบุรุษของพวกเขาก็ใช้ขวานได้ดีเท่านั้น

แต่เผ่าเทพผืนดินจะแปลกออกไปเล็กน้อย เทพแห่งดินเป็นสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิในตำนาน ซึ่งมีแก่นแท้แห่งดินขั้นสมบูรณ์และเป็นสัตว์วิญญาณที่แท้จริง

พวกเขาจึงเอาเทพแห่งดินเป็นโทเทมและบูชามันในฐานะเทพพระเจ้าด้วยความศรัทธาอย่างยิ่ง

มันก็ดูแปลก ๆ

“ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าพื้นที่ที่เผ่าเทพผืนดินตั้งอยู่นั้นสามารถสร้างสัตว์วิญญาณแปลก ๆ ที่ทรงพลังได้เสมอ ยิ่งไปกว่านั้นคนในเผ่าจะเข้าใจแก่นแท้แห่งดินได้ง่ายมาก แม้แต่ระดับเงินบางคนก็สามารถเรียนรู้แก่นแท้ล่วงหน้าได้ แม้ว่ามันจะยังไม่มีประโยชน์ก็ตาม” หยู่เฮากล่าว

ลั่วอู๋ลูบคางของเขา

มันช่างน่าทึ่ง

มีบันทึกเกี่ยวกับเทพแห่งดินในหนังสือโบราณไม่กี่เล่ม ดูเหมือนว่าเทพแห่งดินจะไม่มีส่วนร่วมในเหตุหายนะเมื่อ 80,000 กว่าปีก่อนซึ่งอาจกล่าวได้ว่ามันค่อนข้างเก็บตัว

ถ้าไม่ใช่เพราะรูปสลักของเทพแห่งดินในห้องโถง หลิงหยานที่สำนักเฉียนหลง ลั่วอู๋ก็คงไม่แน่ใจว่าเทพแห่งดินนั้นมีจริงหรือไม่

บางทีเผ่านี้อาจมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับเทพแห่งดินในตำนานก็ได้

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาศึกษาสิ่งเหล่านี้ เพราะเนื่องจากเผ่าเทพผืนดินได้ส่งกองทัพอู่หลงมาจึงเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเขาแน่

เขาเห็นอู่หลงตัวที่ใหญ่ที่สุดตัวหนึ่งออกมาจากแถวอย่างช้า ๆ

ลมปราณของอู่หลงตัวนี้ก็ทรงพลังที่สุดเช่นกัน ซึ่งสูงถึงระดับทองขั้นสูงขั้น 9 และคนที่กำลังนั่งอยู่บนหลังของมันคือชายวัยกลางคนที่ถือค้อนอยู่

“อลาชานจากเผ่าเทพแห่งผืนดินมาพบท่านหม่าเฉิน” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม

เผ่าเทียนหวู่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

อลาชาน เป็นรองหัวหน้าเผ่าเทพแห่งผืนดิน เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งและกล้าหาญที่สุดที่มีตราสัญลักษณ์เจ็ดสี ความแข็งแกร่งอันทรงพลังของเขายากที่จะหาคู่ต่อสู้ได้

เขาคนเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้นักรบในส่วนนอกของเผ่าเทียนหวู่เหล่านั้นรู้สึกสั่นสะท้านราวกับหายนะของวันโลกาวินาศมาเยือน

“เจ้าอยากจะพบท่านหม่าเฉินงั้นรึ?” เสียงทุ้มดังออกมา

เมื่อได้ยินเช่นนี้คนเผ่าเทียนหวู่ทั้งหมดก็โห่ร้อง

ชายคนหนึ่งบินออกมาจากเผ่าเทียนหวู่

เป็นผู้ชายเหมือนสัตว์ประหลาด ตัวเขาเปลือยเปล่า กล้ามเนื้อปูดและลมปราณของเขาก็รุนแรงจนพื้นสั่น

ฉีเต๋ายอดนักรบแห่งเผ่าเทียนหวู่

ทันทีที่ชายผู้แข็งแกร่งอันดับต้น ๆ ของทั้งสองเผ่าปรากฏตัวขึ้น ลมปราณของทั้งสองก็เริ่มต่อสู้กัน ท้องฟ้ามืดลงและฟ้าร้องก็ดังออกมาทั้งที่เป็นเวลากลางวัน

อลาชานหัวเราะเยาะและกล่าวว่า “ท่านหม่าเฉินไม่ใช่ผู้ปกครองเฉพาะเผ่าเทียนหวู่ของเจ้า แต่เป็นผู้ปกครองอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งทั้งหมด ทำไมข้าถึงมาเยี่ยมเขาไม่ได้? หรือเจ้าคิดว่าเผ่าเทพผืนดินของเราไม่คู่ควรที่จะได้เข้าพบท่านหม่าเฉิน”

“อย่าทำเป็นพูดดีไป” ฉีเต๋าพูดด้วยเสียงต่ำ “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้จริง ๆ รึว่าเผ่าเทพผืนดินของเจ้าต้องการทำอะไร ถ้าเจ้าแค่จะมาพบท่านหม่าเฉิน เจ้าจะส่งกองทัพอู่หลงออกมาด้วยทำไม?”

เรื่องท่านหม่าเฉินกำลังจะตายไม่ใช่ความลับอะไร

เคารพก็เคารพ แต่หลายเผ่าก็เริ่มคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากการตายของท่านหม่าเฉิน

เห็นได้ชัดว่าหลายเผ่าคิดว่าเผ่าเทียนหวู่ที่สูญเสียท่านหม่าเฉินไปและความแข็งแกร่งของเผ่าก็จะไม่เพียงพอที่จะเป็นเผ่าผู้นำที่คุมอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งได้

เผ่าเทพผืนดินก็ได้รับการสนับสนุนจากความภักดีของหลายเผ่า

ความทะเยอทะยานจึงเริ่มท่วมท้น

ท่านหม่าเฉินก็ติดต่อไม่ได้มานานแล้ว หลายคนคิดว่าบางทีท่านหม่าเฉินอาจตายไปแล้ว แต่ถูกเผ่าเทียนหวู่ปกปิดข่าวไว้

นั่นเป็นเหตุผลที่เผ่าเทพผืนดินมาขอพบท่านหม่าเฉิน

อลาชานไม่ได้ซ่อนความทะเยอทะยานในสายตาของเขา “อะไรกัน? กฎของภูเขาอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งคือเคารพผู้แข็งแกร่งไม่ใช่รึ? เจ้าควรสละตำแหน่งเผ่าผู้นำเสีย”

พันปีแห่งการอยู่เฉย ๆ

เผ่าเทพผืนดินรอมานานเกินไปแล้ว

“ฮึ่ม” ฉีเต๋าพ่นลมแต่ยังไม่จู่โจม “ท่านหม่าเฉินมีสุขภาพดี ตำแหน่งเผ่าผู้นำยังไม่ใช่ของเผ่าเทพผืนดินของเจ้า ออกไปได้แล้ว!”

“งั้นก็ให้เราเห็นหน้าเขาสิ” อลาชานเงยหน้าของเขาขึ้นและกองทัพมังกรดำที่อยู่ข้างหลังเขาก็ทรงพลังราวกับสายรุ้งที่ราวกับจะทำลายทุกสิ่ง

“ช่างกล้า!” ฉีเต๋าคำราม

ในขณะนั้นชนเผ่าเทียนหวู่ทั้งหมดก็ส่งเสียงร้องดังขึ้นและผู้กล้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็คำรามออกมา เสียงของพวกเขาทำท้องฟ้าและโลกสั่นสะเทือน

“ช่างกล้า!”

“ช่างกล้า!”

“ช่างกล้า!”

ไม่มีใครสามารถดูหมิ่นท่านหม่าเฉินต่อหน้าเผ่าเทียนหวู่ได้

ทันใดนั้นลมปราณอันทรงพลังของหลายคนก็ทะยานขึ้น

อย่างน้อยก็เป็นระดับเพชรทั้งหมด

ผู้แข็งแกร่งของเผ่าเทียนหวู่ทั้งหมดหลั่งไหลออกมา และท้องฟ้าดูเหมือนจะถูกบดขยี้ด้วยพลังที่น่ากลัว มันเงียบไปไกลหลายกิโล