ไหปีศาจ - บทที่ 648 สามอสูรและอสูรภูเขาหิน

บทที่ 648 สามอสูรและอสูรภูเขาหิน

บทที่ 648

สามอสูรและอสูรภูเขาหิน

ในหุบเขาอสูร

พื้นที่เหนือหมู่เมฆอันลึกลับ มีพระราชวังเล็ก ๆ ที่ทอจากเถาวัลย์ ตกแต่งด้วยใบไม้หลากสีและกลีบดอกไม้อันสดใสตั้งอยู่

มันเหมือนกับปราสาทดอกไม้ในเทพนิยายอันเต็มไปด้วยความฝัน

มีเมฆลอยปกคลุมพระราชวังอย่างแน่นหนา แต่เมฆเหล่านี้ไม่ใช่เมฆธรรมดา แต่เป็นเมฆที่ให้กำเนิดสัตว์วิญญาณที่มีปัญญา

“อสูรภูเขาหิน หายากที่เจ้าจะตื่น” สิงโตสีเขียวตัวใหญ่น่ากลัวอ้าปากช้าๆราวกับฟ้าร้องในเวลากลางวัน

มันมีดวงตาอันลึกล้ำและออร่าแสงสีฟ้าลึกลับไหลไปทั่วร่างกายของมัน ราวกับอยู่ในความฝันที่อธิบายไม่ได้

มันเป็นหนึ่งในสามอสูรในหุบเขาอสูร

ผู้มีแก่นแท้แห่งดอกบัวสีเขียวบริสุทธิ์

สิงโตเขียวไม่ได้เป็นอะไรนอกจากร่างของมัน

คำพูดของอสูรสีเขียวไม่ได้แฝงความรู้สึกใด ๆ แต่เมื่อมันเข้าไปในหูของอสูรภูเขาหิน มันกลับรู้สึกได้ถึงการประชดประชัน

อสูรภูเขาหิน ผู้มีรูปร่างเหมือนชายในชุดเกราะสีดำโกรธ “อสูรเขียว เจ้าควรเคารพข้าสักหน่อยนะ ข้าเป็นคนที่คอยปกป้องที่นี่ และบ่อน้ำที่เจ้าเกิดเองก็อยู่ที่นี่ด้วย”

“แล้วไง ?” อสูรเขียวดูไม่แยแส “เจ้าใช้เวลาทั้งหมดไปกับการนอน แม้ว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่มาแล้วเป็นล้านปี เจ้าก็ยังไม่คู่ควรกับความเคารพของข้า”

“เจ้า” อสูรภูเขาหินโกรธมาก

“อย่าส่งเสียงดังน่า” ร่างที่ดูเหมือนเป็นของเด็กกำลังถือน้ำเต้ายืนอยู่ด้านหลังของพวกมัน เขาพยายามเกลี้ยกล่อมทั้งสอง “พวกเจ้าทุกคนเป็นเพื่อนกัน จะมาส่งเสียงดังทำไม?”

เด็กคนนี้เป็นหนึ่งในสามอสูร นามว่าอสูรไผ่

ซึ่งสามารถกลายร่างเป็นร่างของเด็กมนุษย์ได้

น้ำเต้านั้นเต็มไปด้วยของเหลวที่เปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณ เก้าแบบจากการถือกำเนิดของสัตว์วิญญาณนับไม่ถ้วน

“ใครอยากเป็นเพื่อนบ้านกับพวกเจ้ากัน” อสูรสีเขียวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทันใดนั้นลมหนาวก็พัดเข้ามา พร้อมปรากฏร่างของหญิงสาวผู้เยือกเย็นและงดงาม ทั่วร่างของนางมีอากาศเย็นที่ทำให้ผู้คนต้องถอยห่าง แต่ก็สวยงามอย่างลึกลับ

นางคืออสูรหิมะ หนึ่งในสามอสูร

อสูรทั้งสามแห่งหุบเขาอสูรได้มารวมตัวกันที่นี่ อีกทั้งยังมีอสูรภูเขาหินที่กลายร่างเป็นมนุษย์อยู่ด้วยอีก กองกำลังนี้แทบจะสามารถกวาดล้างกองกำลังต่าง ๆ ของตระกูลส่วนใหญ่บนแผ่นดินใหญ่ได้สบาย ๆ

“ข้าไม่อยากหายหน้าไปตอนที่เจ้าอยู่!” อสูรหิมะเยาะเย้ย

สิงโตสีเขียวส่งเสียงกร้าวอย่างเย็นชาราวกับแผ่นดินไหว “อสูรหิมะเจ้าอย่าล้อเล่นกับข้าดีกว่านะ มิฉะนั้นข้าจะฆ่าเจ้าจริงๆ!”

“เอาสิ มาลองฆ่าข้าสิ” อสูรหิมะ ไม่กลัว “เจ้าอยากจะลองว่าน้ำแข็งและหิมะของข้าจะสามารถหยุดฆ่าแท่นดอกบัวสีเขียวของเจ้าได้ไหมงั้นเหรอ ?”

แม้ว่าอสูรสีเขียวจะแข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกมัน แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้รับการปฏิบัติและความเคารพอย่างที่ผู้แข็งแกร่งควรจะได้

อสูรเหล่านี้มีนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่

พวกมันมักจะทะเลาะต่อสู้กันเอง

มีเพียงอสูรไผ่เท่านั้นที่มีอารมณ์ขัน และพยายามโน้มน้าวคนอื่น ๆ อยู่ตลอดเวลา“ เรายังต้องใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปด้วยกันในอนาคต อย่ามาทะเลาะกันเลยน่า ไม่งั้นจะต้องอับอายกันสักวันแน่ ๆ ”

อสูรหิมะและอสูรสีเขียวจ้องมองกันและกัน แต่ในที่สุดก็เลือกที่จะหยุดเพื่อไว้หน้าอสูรไผ่หน้าโดยไม่พูดอะไร

อสูรไผ่นั้นอ่อนโยน และมีความสามารถในการเสริมพลังวิญญาณอันแข็งแกร่ง ทำให้อสูรทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีกับมัน และไม่เต็มใจที่จะต่อสู้กันต่อหน้าอสูรไผ่

อสูรไผ่มองไปที่อสูรภูเขาหิน “ถ้าเจ้าไม่มีอะไรทำก็กลับไปซะ”

แม้ว่าจะไม่มีจุดมุ่งหมายชัดเจนในความหมาย แต่ก็เห็นได้ชัดว่านี่คือการไล่แขก

ไม่รู้ว่าทำไม อสูรทั้งสามในหุบเขาอสูรถึงมีทัศนคติที่ไม่ดีต่ออสูรภูเขาหิน แม้แต่อสูรไผ่เองก็ยังเปิดเผยร่องรอยของความเป็นศัตรูในสายตาของมัน

“ไม่ได้หรอกน่า ตอนนี้มีมนุษย์เข้ามาเพื่อจับเครื่องราง ข้าต้องอยู่ที่นี่” อสูรภูเขาหินพูด

“พวกเรารู้มานานแล้ว และพวกเราก็ได้จัดการกับเขาไปแล้ว แม้ว่าพลังของเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะเอาเครื่องรางภูตออกไปได้อยู่ดี” สิงโตเขียวกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม

“จัดการไปแล้วงั้นเหรอ” อสูรภูเขาหินประหลาดใจ “ข้าเพิ่งเจอมันเมื่อวานนี้ พวกเจ้าปล่อยให้มันหนีไปได้งั้นสิ?”

ใบหน้าของอสูรทั้งสามดูน่าเกลียดเล็กน้อย

เนื่องจากความพยายามร่วมกันพวกมันไม่สามารถจัดการกับหลงเซี่ยได้

แน่นอนว่าหลงเซี่ยเองก็ไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้เช่นกัน

แต่การที่พวกมันทำการโจมตีสามรุมหนึ่งก็ทำให้พวกมันเสียหน้ามาก

“มันไม่ใช่ธุระของเจ้า” สิงโตสีเขียวกล่าวอย่างเย็นชา

อสูรภูเขาหินส่ายหัว “มันไม่ใช่เรื่องของข้าเลยมั้ง เครื่องรางภูตเป็นรากฐานของป่าอสูร ซึ่งเกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในป่าอสูร หากมันถูกนำออกไปป่าอสูรก็จะหายไป”

สาเหตุที่ป่าแห่งอสูรสามารถให้กำเนิดสัตว์วิญญาณที่มีรูปร่างแปลกประหลาดมากมายนั้นเป็นเพราะการมีอยู่ของเครื่องรางภูต

หากไม่มีมันความน่าจะเป็นในการถือกำเนิดของสัตว์วิญญาณจะลดลงอย่างมากและทำให้ป่าอสูรรวมถึงหุบเขาอสูรหายสาบสูญไปตามกาลเวลา

“ ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเลยว่าป่าอสูรสำคัญกับเจ้าแค่ไหน เจ้าเป็นเพียงอสูรที่เกิดจากภูเขาที่พังทลายลงมา แล้วไม่อยากเคลื่อนที่ไปไหนก็เท่านั้น” อสูรหิมะกล่าวอย่างประชดประชัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้อสูรภูเขาหินก็โกรธมากราวกับว่าเขาถูกแทงเข้าที่หัวใจ

“แล้วไงล่ะป่าอสูรเองก็เป็นบ้านของข้า ข้าอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายหมื่นปีแล้วตั้งแต่เกิดมา ข้าไม่ยอมให้ใครมาทำลายมันแน่” อสูรภูเขาหินคำราม

มันเกิดขึ้นในอาณาจักรเซียนโบราณหมื่นอมตะ

เต็มไปด้วยภูตจำนวนนับไม่ถ้วนอาศัยอยู่รอบ ๆ

เมื่อตอนที่เหล่าภูตเลือกจะจากไป มันจึงทำให้เจ็บปวดและเสียใจมาก โชคดีที่เหล่าภูตนั้นได้ทิ้งเครื่องรางภูตเอาไว้

และการมีอยู่ของเครื่องรางภูตนั้นก็ได้ทำให้พื้นที่นี้กลายเป็นป่าอสูร

มีสัตว์วิญญาณมากมายได้ถือกำเนิดขึ้นที่นี่ ซึ่งทำให้อสูรภูเขาหินได้รับความสุขสบายทางจิตใจ แม้ว่าจะเป็นในยามที่มันหลับ มันก็ยังรู้สึกมีความสุขอย่างแท้จริง เมื่อได้มาอยู่ในสถานที่ที่มีชีวิตชีวาเช่นนี้

ไม่ต้องพูดถึงว่าเนื่องจากการมีอยู่ของเครื่องรางภูต สัตว์วิญญาณหินจำนวนนับไม่ถ้วนจึงได้ถือกำเนิดขึ้น โดยพวกมันเหล่านั้นเองก็ถือได้ว่าเป็นลูกหลานของมัน

พลังวิญญาณของมันพลุ่งพล่านพร้อมที่จะเริ่มต่อสู้

อสูรหิมะฮัมเพลงด้วยเสียงต่ำ “ฮึ่ม เฝ้ายามที่นี่งั้นหรือ ? ไหนลองบอกข้าทีสิว่าใครเป็นคนทำให้มนุษย์รู้เบาะแสที่อยู่ของเครื่องรางภูต?”

อสูรภูเขาหินหมดคำพูดและรู้สึกละอายมาก

สาเหตุมาจากตอนที่มันหลับ

ถ้าไม่ใช่เพราะมัน พวกมนุษย์คงจะไม่มีทางหาเครื่องรางภูตเจอ

“พวกเราไม่ต้องการเจ้า” อสูรเขียวกล่าวอย่างไม่แยแส

“อย่าเลยน่า อย่าดูถูกมนุษย์คนนั้นจะดีกว่า” อสูรภูเขาหินพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “มนุษย์คนนั้นทรงพลังมาก ข้าเกรงว่าพวกเจ้าอาจจะค่อย ๆ พ่ายแพ้มันไปทีละคน”

แม้ว่ามิติวิญญาณที่อสูรภูเขาหินประเมินได้จะเป็นเพียงแค่ ระดับเพชรมิติสอง

แต่พลังในการต่อสู้จริงของอีกฝ่ายน่าจะแข็งแกร่งเกินกว่านั้นไปมาก

ต่อให้เป็นอสูรเขียวก็คงไม่สามารถเอาชนะได้แน่

อสูรไผ่พึมพำเสียงเบา “ถ้ามันแข็งแกร่งก็ดี”

“เจ้าหมายความว่ายังไง?” อสูรภูเขาหินไม่เข้าใจ

ทำไมการที่อีกฝ่ายแข็งแรงถึงเป็นเรื่องดี?

เมื่อเห็นเช่นนี้อสูรไผ่ก็ปิดปากของมันอย่างรีบร้อน

อสูรหิมะ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อสูรไผ่ จะพูดอะไรก็ได้ มันก็เรื่องของเขา เจ้าสนใจตัวเองก่อนเถอะ พวกเราบอกว่าไม่ต้องการเจ้า ก็คือไม่ต้องการเจ้า”

หลังจากนั้นอสูรทั้งสามก็ร่วมกันขับไล่อสูรภูเขาหินออกจากหุบเขาอสูร

อสูรภูเขาหินดูสับสน

มันยุ่งกับทั้งสามคนมากเกินไปรึเปล่า?

ไม่มีความประทับใจใด ๆ เลยเหรอ

ครั้งล่าสุดที่มันตื่นขึ้นมา มันลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าคือเมื่อไหร่

“ในที่สุดเจ้านั่นก็ยอมออกไป” อสูรไผ่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อไปดี?”

สิงโตสีเขียวนอนอยู่บนพื้นหาว “จะทำอะไรอีกล่ะ ก็แค่รอให้มนุษย์คนนั้นปรากฏตัวขึ้น จากนั้นพวกเราก็ฆ่าเขาซะ”

อสูรหิมะ เงียบลง

แม้ว่ามันจะไม่เห็นด้วยกับอสูรสีเขียว แต่มันก็ไม่ค่อยอยากข้องแวะกับมัน

อสูรไผ่ถอนหายใจด้วยท่าทางที่ซับซ้อน

พวกมันทั้งสามต่างมีบางอย่างที่อยากจะพูด แต่พวกมันก็เลือกที่จะเงียบ