ไหปีศาจ - บทที่ 639 จำนวน

บทที่ 639 จำนวน

บทที่ 639

จำนวน

พวกลั่วอู๋ปรากฏตัวขึ้นในถ้ำมืด

เมื่อพวกเขามาถึงที่นี่ผ่านช่องมิติ ช่องมิติที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาก็พังทลายลง จากนั้นมันก็กลายเป็นพลังงานมิติที่แข็งแกร่งและสลายไป

“เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? หลงเซี่ยยังไม่ได้มาที่นี่เลย” ลั่วอู๋ตกใจมาก

หลี่หยินรีบร้อน มือควบแน่นพลังมิตินางต้องการที่จะรักษาเสถียรภาพของช่องมิติไว้ แต่ท้ายที่สุดนางก็เพิ่งเข้าใจแก่นแท้มิติเท่านั้นและไม่สามารถทำอะไรได้

ช่องมิติยังคงสลายไป

ผู้คนมองหน้ากันว่าเกิดอะไรขึ้น

“ทำยังไงต่อดี?” ฉูจงฉวนถาม

ลั่วอู๋มองไปรอบ ๆ “ตรวจสอบที่นี่ก่อนแล้วกัน”

ผู้คนลาดตระเวนไปในถ้ำ ที่นี่เป็นถ้ำที่ธรรมดามาก มืดและชื้น ไร้ซึ่งแสงไฟ

ดูเหมือนว่ามีกระบวนท่าแปลก ๆ บางอย่างแกะสลักไว้บนผนังหิน ดูเหมือนว่าหลงเซี่ยจะเป็นคนสลักทิ้งไว้ แต่มันลึกซึ้งมากและเราไม่สามารถเข้าใจมันได้เลย

ไม่มีอะไรให้ศึกษาในถ้ำแล้วผู้คนจึงอยากลองออกจากถ้ำ แต่พวกเขาก็พบว่าถ้ำนี้ถูกหุ้มไว้ด้วยพลังลึกลับและพวกเขาก็ไม่สามารถออกไปได้

ผู้คนพยายามทำลายม่านพลัง แต่ก็ล้มเหลว

“เราติดอยู่ที่นี่เหรอ?” ฉู จงฉวนขมวดคิ้ว “นี่ไม่ควรเป็นกับดักสิ”

หลงเซี่ยไม่ปรากฏตัวสักทีซึ่งนั่นทำให้ผู้คนไม่สบายใจ

ท้ายที่สุดพวกเขายังไม่คุ้นเคยกับหลงเซี่ย

และเป็นเรื่องปกติที่จะรู้สึกเช่นนั้นเมื่อต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาดเช่นนี้

ลั่วอู๋ครุ่นคิดสักครู่แล้วส่ายหัว “ไม่น่าจะเป็นแบบนั้น หลงเซี่ยไม่จำเป็นต้องใช้แผนวางกับดักแบบนี้หากเขาต้องการทำร้ายเรา”

นี่ก็เป็นเรื่องจริงเช่นกันเมื่อผู้คนคิดถึงเรื่องนี้

หลังจากรออยู่สักพักก็มีคลื่นในมิติ จากนั้นก็มีช่องมิติก็ปรากฏขึ้นและหลงเซี่ยก็ออกมาจากมัน

ลมปราณของหลงเซี่ยน่าเกรงขามมากในขณะนี้ ร่องรอยของพลังงานที่ล้นออกมาจากมิติทำให้มิติแปรปรวนอย่างรุนแรงซึ่งทำให้ลั่วอู๋ไม่กล้าเข้าใกล้ ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งประสบกับสงครามครั้งใหญ่มา

เมื่อเห็นสภาพว่าพวกลั่วอู๋ไม่กล้าเข้าใกล้ หลงเซี่ยก็รู้สึกตัวและทำให้พลังที่พลุ่งพล่านของเขาสงบลง

“ท่านหลงเซี่ย” ลั่วอู๋แสดงความเคารพ

หลงเซี่ยพยักหน้าและมองไปที่หลาย ๆ คนที่อยู่ตรงหน้าเขา ความประหลาดใจเล็กน้อยปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เจ้าพวกเด็กผีเหล่านี้ยังไม่โตพอที่จะมีความแข็งแกร่งเช่นนี้

“แล้วไร้หน้าล่ะไม่ได้อยู่กับเจ้ารึ?” หลงเซี่ยถาม

ลั่วอู๋แอบคิดในใจ ยังจำได้อีกรึว่าตัวเองมีลูกศิษย์คนนั้นอยู่

แน่นอนว่านี่ไม่สามารถพูดออกไปได้

“ไร้หน้ากำลังจะไปถึงระดับทองขั้นสูงแล้ว แต่มันไม่สามารถสำเร็จได้ในมิติวิญญาณที่เป็นอยู่ตอนนี้” ลั่วอู๋ตอบ “ดังนั้นข้าจึงฝากเขาไว้กับกองทัพสยบมังกรและขอให้เขาฝึกกับผู้บัญชาการหลิงหลง”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ดวงตาของลั่วอู๋ก็จ้องมองไปที่สีหน้าของหลงเซี่ย

ท้ายที่สุดเขาก็รู้ถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างหลงเซี่ยและผู้บัญชาการหลิงหลง

สีหน้าของหลงเซี่ยดูประหลาดใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้คิดอะไร เขาแค่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าลั่วอู๋จะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับหน่วยสยบมังกร

แต่ในไม่ช้าเขาก็กลบสีหน้า พยักหน้าและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ภายใต้คำแนะนำจากผู้บัญชาการหลิงหลงก็ไม่น่ามีปัญหาในการฝึกเขา”

หลังจากพูดแบบนั้นหลงเซี่ยก็ตกอยู่ในความเงียบและดูเหมือนจะมีบางอย่างในใจ

ลั่วอู๋ถามอย่างระมัดระวัง “ท่านไม่อยากกลับไปที่หน่วยสยบมังกรเหรอ?”

“ข้าจะพูดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง” หลงเซี่ยส่ายหัว

เห็นได้ชัดว่าอย่างน้อยตอนนี้หลงเซี่ยยังไม่มีความตั้งใจที่จะกลับไป

เกิดความเงียบขึ้นในถ้ำ

“ข้ากางม่านพลังไว้ที่ปากทางเข้าถ้ำ ข้าจะเอาม่านพลังออกเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าจงรีบกลับไป ที่นี่มันอันตรายเกินไปสำหรับพวกเจ้า” หลงเซี่ยกล่าว

ลั่วอู๋งง “เป็นเพราะหมาป่าจันทราเงินหรือเปล่า?”

ทุกคนไม่ค่อยเข้าใจ

ความแข็งแกร่งนั้นหลงเซี่ยเหนือกว่าเห็น ๆ แต่เขาก็เลือกที่จะถอยหนีจากหมาป่าจันทราเงิน

แม้ว่าหลงเซี่ยจะไม่ปรากฏตัว พวกเขาก็สามารถป้องกันตัวเองได้ ด้วยความช่วยเหลือของนายพลผี ไม่มีเหตุผลใดที่หลงเซี่ยควรหนีเมื่อเขามา

หลงเซี่ยถอนหายใจ “เจ้าแน่ใจว่าหมาป่าจันทราสีเงินมีจำนวนไม่มาก แล้วก็เลยดูถูกเจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวเช่นนั้นหรือ?”

แม้ว่าฝูงชนจะไม่พยักหน้า แต่การแสดงออกบนใบหน้าของพวกเขาได้อธิบายทุกอย่าง

หยู่เฮาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “มันไม่ใช่หมาป่าจันทราอสูร ไม่จำเป็นต้องระมัดระวังขนาดนั้น”

หลงเซียมองไปที่อยู่เฮา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ขวานโกลาหลบนไหล่ของหยู่เฮา และใบหน้าของเขาก็แสดงออกอย่างชัดเจน “เป็นคนของเผ่าเทียนหวู่สินะ ในเมื่อเจ้ารู้จักหมาป่าจันทราเงินแล้ว เจ้าก็น่าจะรู้ว่าตำแหน่งราชาหมาป่าในกลุ่มหมาป่าจันทราเงินนั้น เป็นสิ่งที่อยู่จุดสูงสุดและไม่มีหมาป่าตัวใดต้านทานได้”

ฝูงชนพยักหน้า

เราทุกคนรู้จากหยู่เฮา

หมาป่าจันทราเงินมีความร่วมมือและการเคลื่อนไหวที่สมบูรณ์แบบซึ่งทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะเหตุนี้

“ยิ่งมีหมาป่ามากเท่าไหร่พลังก็จะยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้นเจ้าคิดว่ามีหมาป่าจันทราเงินกี่ตัวกัน?” หลงเซี่ยถาม

ลั่วอู๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง: “ข้าคาดว่าน่าจะมีประมาณ 3000 ตัวที่มีความแข็งแกร่งระดับทองไม่น่าเกิน 1,000”

“มีมากกว่านั้น” หลงเซี่ยส่ายหัวและมองอย่างจริงจัง “นี่คือใจกลางของป่าแห่งอสูร เจ้าสามารถเรียกมันว่าหุบเขาอสูรก็ได้ มีหมาป่าจันทราเงินอย่างน้อย 30,000 ในหุบเขาอสูร

ผู้คนต่างตกตะลึง

30,000

หากมีจำนวนมากขนาดนั้นแม้แต่จักรพรรดิวิญญาณที่แข็งแกร่งเองก็ต้องอยู่ให้ห่างจากพวกมันเช่นกัน

ลั่วอู๋ตกใจ “พวกมันทั้งหมดเป็นกลุ่มเดียวกัน?”

“เดาได้ไม่เลว” หลงเซี่ยพยักหน้า

หนึ่งกลุ่มหมายถึงมีราชาหมาป่าเพียงตัวเดียว

ราชาหมาป่าผู้ควบคุมหมาป่าจันทราเงิน 30,000 ตัว

“พวกเราไม่ได้เห็นมันมากขนาดนั้นเลย” ลั่วอู๋สงสัย

“เพราะภัยคุกคามของเจ้าไม่ใหญ่พอ” หลงเซี่ยอธิบาย “หมาป่าจันทราเงิน 30,000 ตัวไม่ได้อยู่ร่วมกันเสมอไป พวกมันเป็นผู้พิทักษ์ที่นี่ ดังนั้นพวกมันจะกระจัดกระจายไปทั่วหุบเขาอสูร แต่ถ้าราชาหมาป่าตกอยู่ในอันตรายหมาป่าจันทราเงินทั้งหมดจะรวมตัวกันในทันที”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ฝูงชนก็เหงื่อแตก

หมาป่าจันทราเงินสามหมื่นตัว

พวกเขาไม่มีทางต้านทานเลย แม้ว่าจะหลบหนีก็ไม่มีทางหนีพ้น เพราะความสามารถในการไล่ล่าของหมาป่าจันทราเงินนั้นยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน

ต้องขอบคุณที่หลงเซี่ยมาพอดี มิฉะนั้นอาจมีบางอย่างร้ายแรงเกิดขึ้นได้

“ขอบคุณท่านมากสำหรับความช่วยเหลือของท่าน” ลั่วอู๋กล่าวอย่างรวดเร็วและก้มศีรษะของเขา

หลงเซี่ยโบกมือ “มันก็เป็นเรื่องบังเอิญเหมือนกัน ข้ากำลังมองหาวัตถุวิญญาณในหุบเขาอสูรและข้าก็ได้ไปเจอพวกเจ้าพอดี”

เขามาที่นี่เพื่อหาบางสิ่งบางอย่างซึ่งพวกเขาได้รู้เรื่องนี้จากวิญญาณเมเปิ้ล

ลั่วอู๋นึกถึง “เครื่องรางภูต” ของสัตว์ประหลาดภูเขาหินและอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ท่านกำลังตามหาเครื่องรางภูตอยู่ใช่ไหม?”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?” หลงเซี่ยรู้สึกประหลาดใจ

เขาไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง

ลั่วอู๋บอกหลงเซี่ยเกี่ยวกับเรื่องที่พวกเขาได้พบสัตว์ประหลาดภูเขาหิน

“ข้าได้รู้จากเขาจริง ๆ ว่าเครื่องรางภูตอยู่ในหุบเขาอสูร” ทันใดนั้นหลงเซี่ยก็กระซิบอย่างครุ่นคิด “งั้นคนที่หยุดข้าก็ดูเหมือนว่าจะมีลมปราณคล้ายกับสัตว์ประหลาดภูเขาหินมาก นั่นใช่เขารึเปล่า?”

“ชายคนไหน” ลั่วอู๋ถามอย่างสงสัย

หลงเซี่ยพูดอย่างสบาย ๆ “หลังจากที่ส่งพวกเจ้าออกไป ทันใดนั้นก็มีชายแปลกหน้าต้องการหยุดข้า ความแข็งแกร่งของเขานั้นสูงมาก ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นบรรพบุรุษของภูเขานี้”

ผู้คนต่างประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าสัตว์ประหลาดภูเขาหินที่ง่วงนอนจะตื่นขึ้นมา

ด้วยเหตุนี้ลั่วอู๋จึงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “เรื่องนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นเพราะพวกเราไปปลุกเขา”

“ไม่เป็นไร ข้าไม่คิดมากหรอก” หลงเซี่ยส่ายหัว

ผู้คนไม่ค่อยเข้าใจว่าประโยคนี้หมายถึงอะไร

ลั่วอู๋ถามด้วยเสียงต่ำ “ท่านตามหาเครื่องรางภูตเพื่ออะไร?”

หลงเซี่ยไม่ปิดบัง บางทีเขาอาจไม่คิดว่ามันจำเป็น

“เพื่อฟื้นฟูความแข็งแกร่งของข้า” หลงเซี่ยกล่าว

ลั่วอู๋ตกใจและโพล่งออกมา “ร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่น่ะรึ?”