ไหปีศาจ - บทที่ 592 ผู้สืบทอดเอ๋ย ไม่ต้องกลัว

บทที่ 592 ผู้สืบทอดเอ๋ย ไม่ต้องกลัว

บทที่ 592

ผู้สืบทอดเอ๋ย ไม่ต้องกลัว

หลี่หยินไม่เคยเรียกสัตว์วิญญาณออกมา และไม่เคยผสานพลังวิญญาณระหว่างผู้ใช้พลังวิญญาณและสัตว์วิญญาณให้เห็น

แต่อีกฝ่ายกลับรู้ว่าสัตว์วิญญาณของนางคือฝันร้าย ซึ่งก็เป็นเรื่องที่แปลกมาก

ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีใครทำได้

มันไม่เกี่ยวอะไรกับความแข็งแกร่งเลย

“ไม่ต้องกลัวไป” ชายชราพยายามทำตัวเป็นมิตร แต่ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาก็ยากที่จะดูเป็นมิตรได้

“เจ้าจะทำอะไร?” หลี่หยินถามอย่างใจเย็น

“เจ้าต้องตอบคำถามของข้าก่อน” ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยความคาดหวัง “สัตว์วิญญาณตัวที่สามของเจ้าคือฝันร้ายหรือเปล่า?”

หลี่หยินครุ่นคิดสักครู่แล้วพยักหน้า

ไม่มีใครกล้าถามอะไรแบบนี้

ชายชรานั้นดูน่าสงสัย แต่เขาไม่ทำให้หลี่หยินรู้สึกว่าเขาอันตราย ดังนั้นหลี่หยินจึงยอมตอบ

และมันก็ไม่ใช่ความลับอะไร

ชายชราหายใจเข้าลึก ๆ เสียงของเขาสั่น “เจ้าช่วยเรียกฝันร้ายออกมาให้ข้าดูหน่อยได้ไหม”

“ไม่” หลี่หยินส่ายหัว

“ทำไมล่ะ?”

“นายน้อยบอกว่าไม่ควรเผยสัตว์วิญญาณให้ใครเห็น ง่าย ๆ น่ะ” หลี่หยินกล่าวอย่างจริงจัง

สัตว์วิญญาณสำคัญอย่างมากกับพลังวิญญาณ

ไม่ควรให้บุคคลภายนอกเห็นโดยเด็ดขาด เพราะอาจนำไปสู่เจตนาที่ชั่วร้าย อย่าดูถูกความน่าเกลียดของธรรมชาติของมนุษย์ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะฆ่าสัตว์วิญญาณของคนอื่นเพราะความอิจฉา หากสัตว์วิญญาณตายไปความแข็งแกร่งโดยรวมของพลังวิญญาณจะลดลงอย่างมาก

การผสานพลังวิญญาณระหว่างผู้ใช้พลังวิญญาณและสัตว์วิญญาณไม่เพียงแต่จะรวมต้นกำเนิดเข้าด้วยกันและเสริมสร้างความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังช่วยปกป้องวิญญาณจากอันตรายอีกด้วย

ชายชราตกตะลึงและจากนั้นดวงตาของเขาก็แสดงร่องรอยของความผิดหวังและความเศร้า เขาพูดกับตัวเองว่า “ใช่แล้ว เจ้าไม่ควรเผยให้คนนอกได้เห็น เจ้าต้องปกป้องสัตว์วิญญาณของเจ้า”

หลี่หยินมองไปที่ชายชราอย่างสงสัย

ความเศร้าในดวงตาของอีกฝ่ายทำให้นางรู้สึกเห็นใจขึ้นมาบ้าง

แต่ถ้าจะไม่เผยมันออกมา ก็เป็นเรื่องของหลักการ

ในไม่ช้าชายชราก็สงบลงอารมณ์ของเขา เมื่อมองไปที่ หลี่หยินเขาถามเบา ๆ “เจ้าคิดว่าทักษะที่เจ้าฝึกอยู่ตอนนี้เป็นอย่างไร?”

“ก็ดีมาก” หลี่หยินตอบกลับ

“ไม่มีอะไรที่เจ้าไม่เข้าใจหรือมันยากที่จะเข้าใจพลังวิญญาณรึเปล่า?”

“ไม่นะ” หลี่หยินคิด

“เจ้าแสดงทักษะให้ข้าดูหน่อยสิ” ชายชรากล่าวอย่างรีบร้อน

หลี่หยินก็ซื่อและคิดว่ามันไม่สำคัญอะไร ดังนั้นนางจึงใช้ทักษะ พลังวิญญาณไหลไปตามเส้นปราณและไหลเวียนไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นโดยไม่เมื่อยล้า

ครึ่งชั่วโมงต่อมาการแสดงทักษะก็เสร็จสิ้น

ชายชราถามว่า “ปกติแล้วเจ้าไม่ประสบปัญหาในการฝึกใช่ไหม?”

“แน่นอน” หลี่หยินมองชายชราอย่างแปลก ๆ “เมื่อข้าพบปัญหาข้าจะคิดออกได้ด้วยตัวเอง ในเวลาแบบนี้วิธีแก้ปัญหาจะออกมาจากความคิดของข้าเองโดยธรรมชาติ”

ชายชราตื่นเต้นมาก

ราบรื่นขนาดนั้นเลย?

เพราะการฝึกพลังวิญญาณถูกสร้างขึ้นโดยคนอื่น และแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเกิดปัญหาบางอย่างตอนฝึกฝนทักษะ

ยิ่งทักษะสูงมากเท่าไหร่ความต้องการในการฝึกก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

คลื่นพลังวิญญาณของตระกูลลั่วซึ่งสงบและมีพลังวิญญาณที่อ่อนโยน และเกือบจะปรับตัวเข้ากับสัตว์วิญญาณได้ทั้งหมด การสืบทอด “สัมผัสจักรพรรดิมังกร” ของเชื้อพระวงศ์ก็ยังไม่เป็นเช่นนั้น มันเอาแต่ใจมากและมีความต้องการเลือดสูง การเปิดตัวของหยินและหยางแห่งพระราชวังเป่ยหมิงนั้นกว้างใหญ่และโอ่อ่าและมีความต้องการสูงสำหรับจิตใจ

ไม่ใช่เฉพาะระดับเท่านั้นที่สามารถกำหนดความแข็งแกร่งของทักษะได้

ทักษะที่มีระดับต่ำไม่จำเป็นต้องอ่อนแอ และทักษะที่มีระดับสูงก็ไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่ง

เขาไม่คิดว่าจะมีคนที่สามารถจับคู่ทักษะของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เนื่องจากทักษะนี้เขาสร้างขึ้นเพื่อใช้เองและในตอนแรกเขาไม่ได้คิดที่จะสืบทอดมัน

“สาวน้อย เจ้าผ่านการทดสอบแล้วโปรดรับข้าเป็นอาจารย์ของเจ้า” เสียงชายชราสั่นสะท้าน บางทีจิตใจของเขาอาจปั่นป่วนและยากที่จะสงบลง

หลี่หยินมองเขาอย่างแปลก ๆ ขึ้นไปอีก แล้วถอยหลังไปหลายก้าว

“ตาเฒ่าคนนี้พูดอะไรแปลก ๆ อยู่ห่าง ๆ เขาจะดีกว่า” หลี่หยินคิด

ชายชราประหม่าไปชั่วขณะ

เขาถูกเมิน!

“เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร” ชายชราถาม

หลี่หยินพยักหน้า “ยามเฝ้าประตูไง”

“แค่ก ๆ” ชายชราเกือบสติหลุดและพูดด้วยความโกรธ “ข้าเป็นยามเฝ้าประตูก็จริง แต่นี่คือคฤหาสน์สุตรา เจ้าคิดว่าคนธรรมดามีคุณสมบัติพอที่จะเฝ้าประตูรึเปล่าล่ะ?”

หลี่หยินครุ่นคิดสักพักก็ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่รู้”

ชายชราปวดหัว

ต้องอธิบายไปถึงตระกูลของเขาด้วยหรือไม่? นางประเมินเขาต่ำเกินไป

เขาไม่คิดว่าผู้ที่ลิขิตว่าเป็นผู้สืบทอดของเขาจะเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ซื่อบื้อซึ่งแตกต่างจากบุคลิกของเขาเองโดยสิ้นเชิง

ความจริงแล้วหลี่หยินไม่ได้ซื่อบื้อ เพียงแต่นางไม่ค่อยได้ทำความรู้จักกับใคร แล้วก็ค่อย ๆ ไม่เต็มใจที่ทำความรู้จักกับคนแปลกหน้า

นางไม่คิดว่าจะมีอะไรผิดปกติในเรื่องนี้เลย

ชายชราครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และตัดสินใจที่จะตรงประเด็นขึ้นเล็กน้อย

เขายืดหลังของเขาให้ตรงและภาพลักษณ์ที่ดูอ่อนแอและเหนื่อยล้าของเขาก็หายไป และความขุ่นมัวในดวงตาของเขาก็หายไปทันที ทำให้เขาสั่นสะท้านไปด้วยแสงสว่าง ลมปราณของเขาทั้งตัวเป็นเหมือนมีดในยามค่ำคืน มือของเขายังคงเหี่ยวอยู่ แต่นิ้วของเขายาวมาก มันเรียวเหมือนหนาม ซึ่งเย็นและเป็นประกาย

“แม่สาวน้อย รู้ไหมว่าใครเป็นคนสร้างปณิธานของฝันร้ายที่ยิ่งใหญ่” ชายชราถามอย่างกะทันหัน

ชายชราเปลี่ยนไปมาก แต่หลี่หยินก็แค่ประหลาดใจและส่ายหัว “ข้าไม่รู้”

“ข้านี่แหละที่สร้างทักษะนี้ขึ้นมา” ชายชรายิ้ม

เขาเริ่มเดาได้แล้วว่าหลี่หยินจะตอบสนองอย่างไร

ต้องตกตะลึงแน่นอน

เจ้าอยากตาย? ไม่ควรเป็นแบบนั้น ผู้สืบทอดของข้าจะไร้เขี้ยวเล็บไม่ได้

เป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องขอคำแนะนำจากข้า

ถ้านางอยากให้ข้าเป็นอาจารย์ ข้าจะสาบานได้เลย

เขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ตอนแรกเขาเป็นคนหยิ่งและไม่สนใจอะไร เขาแค่อยากจะปีนขึ้นไปบนจุดสูงสุดของโลกและมองลงไปที่ทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่ตอนนี้เขาอายุมากแล้ว พอแก่แล้วก็เฉยเมยกับทุกสิ่ง สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการทิ้งบางสิ่งบางอย่างไว้ในโลก เขาไม่อยากให้โลกลืมตัวเอง การทิ้งผู้สืบทอดที่ทำให้แผ่นดินใหญ่ตกใจก็เหมือนกับการย้ำเตือนผู้คนถึงการมีอยู่ของตนเอง

แต่สิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนก็คือหลี่หยินที่มองมาที่เขาแล้วพยักหน้า “อืม”

เดี๋ยวสิ

หลี่หยินหลับตาและตระหนักถึงแก่นแท้แห่งมิติต่อไป

ดวงตาของชายชราเบิกกว้างและเขาก็งง “เจ้าได้ยินข้าไม่ชัดรึ? ข้าบอกว่าข้าสร้างปณิธานของฝันร้ายที่ยิ่งใหญ่ของเจ้าไง”

“ข้าได้ยินแล้ว” หลี่หยินกล่าว

ชายชราอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่? การสร้างทักษะระดับเพชรไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้นะ”

“นายน้อยบอกว่าถ้าเขาชอบไข่ มันก็ไม่จำเป็นต้องชอบแม่ไก่แก่ ๆ ด้วย เจ้าเก่งมาก แต่ข้าก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมัน”

คนแก่จมูกเบี้ยว

นี่มันมากเกินไปแล้ว

เขากำลังจะโกรธ แต่เขาพบว่าหลี่หยินแอบถอยหลังไปอีกสองสามก้าวอีกแล้ว ดูเหมือนว่านางจะไม่อยากเข้าใกล้เขา

ชายชราโกรธมาก

ช่างมัน ๆ คนหนุ่มสาวก็แบบนี้ ค่อนข้างเป็นเรื่องปกติ

ชายชราได้แต่ปลอบตัวเองในใจ