ไหปีศาจ - บทที่ 585 การทดสอบดาบ

บทที่ 585 การทดสอบดาบ

บทที่ 585

การทดสอบดาบ

ลั่วอู๋ออกจากค่าย

และไร้หน้ายังคงอยู่ที่นั่น

หวังว่าเมื่อได้พบเขาครั้งต่อไป จะได้เห็นไร้หน้าคนใหม่ที่สมบูรณ์แบบ

“อาจารย์ของเจ้าไม่อยู่ที่นี่ในช่วงนี้ และระหว่างนี้ทุกเรื่องจะอยู่ในความดูแลของกู่ฉวน” ลั่วอู๋ออกคำสั่งกับพันธมิตรผู้ล้างแค้น

พันธมิตรผู้ล้างแค้นได้เติบโตขึ้น โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาทั้งหมดได้รับการเลื่อนขั้นเป็นระดับทอง และไม่ใช่กลุ่มเด็กที่บ้าบิ่นอีกต่อไป

“ขอรับ นายท่าน” พันธมิตรผู้ล้างแค้นขานตอบ

จากนั้นก็แค่ต้องอยู่ในสำนักโล่พิทักษ์ รวมมิติวิญญาณของตน ทำความคุ้นเคยกับทักษะของตน จากนั้นรอให้สำนักเฉียนหลงเปิดอีกครั้ง

แต่หลังจากออกจากค่ายได้ไม่นานลั่วอู๋ก็ถูกนายพลหน้าตาเย็นชาสองคนหยุดไว้

นายพลทั้งสองไม่ใช่หน่วยสยบมังกรเพราะชุดเกราะของพวกเขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากเครื่องแบบของหน่วยสยบมังกรและมีนัยของความเป็นปรปักษ์ในสายตาของพวกเขา

“ท่านลั่ว แม่ทัพหนิงเชิญท่านมาที่คฤหาสน์” นายพลกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม

หัวใจของลั่วอู๋รู้สึกถึงความน่ากลัว

แม่ทัพหนิง?

แน่นอนว่ามีเพียงคนเดียวในราชวงศ์มังกรเร้นกายทั้งหมดที่สมควรได้รับตำแหน่งเช่นนี้ ผู้มีอำนาจตัวจริงในค่าย

ปรากฏว่านายพลสองคนนี้มาจากหน่วยรบค่ายกลสังหาร

อย่างไรก็ตามความเป็นปรปักษ์เพียงเล็กน้อยที่ทั้งสองคนมีนั้นค่อนข้างน่าสนใจ

“มีอะไรรึ?” ลั่วอู๋ถามอย่างเงียบ ๆ

“ท่านลั่วโปรดมาที่คฤหาสน์ตระกูลหนิงในฐานะแขกด้วย” นายพลทั้งสองไม่ตอบคำถามของลั่วอู๋ และแม้แต่น้ำเสียงของพวกเขาก็ค่อนข้างแข็งกร้าว

ลั่วอู๋ตะคอกอย่างเย็นชา “ถ้าข้าไม่ไปเจ้าจะทำยังไง”

นี่เป็นครั้งแรกที่ลั่วอู๋พบกับคำเชิญที่ไม่รื่นหูเช่นนี้

เขาเป็นคนที่ใช้ไม้อ่อนก่อนไม้แข็งเสมอ ด้วยท่าทีเช่นนี้ เจ้าคาดหวังให้ข้าคิดดีจริง ๆ รึ?

“เช่นนั้นข้าก็ต้องขอโทษด้วย”

นายพลทั้งสองมองหน้ากันและตะโกนพร้อมกัน หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มขยับไปทางเดียวกัน หมัดของพวกเขาพุ่งออกมาและแรงที่สั่นสะเทือนได้ทั้งภูเขาก็พุ่งไปข้างหน้า

ลั่วอู๋เลิกคิ้วเล็กน้อย

คนทั้งสองนี้มีความแข็งแกร่งระดับทองขั้น 7 หรือ 8 โดยไม่ต้องสงสัย

และเบื้องหลังพวกเขามีเงาเสมือนจริงของแรดเลือดที่เดือดและแข็งดั่งเหล็ก มันใหญ่มาก ดูเหมือนว่าโลกทั้งโลกจะถูกบดขยี้ด้วยกีบทั้งสี่กีบ

แรดเลือดเดือดนี้เป็นสัตว์วิญญาณระดับทองขั้นสูงชนิดหนึ่งที่พบได้บ่อยเนื่องจากมีทั้งพลังป้องกันและกำลังที่แข็งแกร่งรวมถึงความสามารถในการโจมตีขนาดใหญ่เช่นแผ่นดินไหว จึงเป็นที่นิยมอย่างมากในกองทัพ

เป็นอะไรที่ธรรมดา แต่เมื่อเทียบกับระดับทองขั้นสูงคนอื่น ๆ

มีเพียงประมาณ 80 คนในหน่วยรบค่ายกลสังหารที่พวกเขาสามารถมีแรดเลือดเดือด ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสองคนนี้เป็นยอดฝีมือของหน่วยรบค่ายกลสังหาร

“งั้นก็เข้ามา” ลั่วอู๋ค่อย ๆ ชักดาบระบำแห่งความตายออกมา ลมปราณของเขาถูกปล่อยออกและใบหน้าของเขาปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง “ถึงเวลาทดสอบดาบกับเจ้าแล้ว”

พลังแห่งการทำลายล้างที่รุนแรงระเบิดออกมา

นายพลทั้งสองเพิ่งพุ่งเข้ามาก็ตกใจกับพลังทำลายล้าง พวกเขามองหน้ากันและเห็นความประหลาดใจในดวงตาของกันและกัน

นี่คือความแข็งแกร่งของระดับทองขั้นสูงรึ?

เขายังหนุ่มมากเกินไปที่จะไปถึงระดับทองขั้นสูงแท้ ๆ

แม้ว่านายพลทั้งสองจะตกใจ แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีความกลัวมากนัก พวกเขาเพิ่งเข้าสู้กับระดับทองขั้นสูงเป็นครั้งแรก

แต่การฝึกฝนและการต่อสู้จริงนั้นไม่เหมือนกัน

ในช่วงเวลาต่อมานายพลทั้งสองก็คำรามในเวลาเดียวกันและลมปราณของพวกเขาก็พุ่งขึ้นทันที

ระดับ S [ความบ้าคลั่งกระหายเลือด]

ระดับ S [หนังเกราะพิโรธ]

พลังโจมตีและพลังป้องกันทะยานขึ้นในทันที และนายพลทั้งสองก็พุ่งเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาไม่ประมาท เข้าทั้งทางซ้ายและขวา ตั้งใจจะปราบลั่วอู๋ให้เร็วที่สุด

“ฮึ่ม!” ลั่วอู๋ขยับดาบของเขาและสร้างดาบล้อมรอบ

เงาดาบนับไม่ถ้วนแยกออกจากร่างกาย และโฉบไปมารอบ ๆ ตัว พวกมันงดงามและลึกลับมาก จากนั้นพวกมันก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วและจิตวิญญาณแห่งดาบที่ดุร้ายก็พุ่งไปไกลหลายฟุต นกที่อยู่ไม่ไกลต่างก็ตกใจบินหนี ต้นไม้ล้มลง และวิญญาณดาบที่หนาแน่นปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่

นายพลทั้งสองอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นราวกับว่ามีใบมีดจำนวนนับไม่ถ้วนจ่ออยู่บนผิวหนัง

“ฆ่า!”

ลั่วอู๋พึมพำและขยับดาบ

ในพริบตาดาบนับหมื่นดูเหมือนจะห้อยอยู่เหนือท้องฟ้า และทั้งหมดก็ตกลงมาในขณะที่ชี้ไปที่นายพลทั้งสอง

“ท่าไม่ดีแล้ว!”

“อันตราย”

พวกเขาโพล่งออกมาว่าพวกเขาต้องหลีกเลี่ยงคมดาบสักไปพักหนึ่ง แต่พวกเขาจะไปหลบได้ที่ไหนพวกเขาก็ถูกล้อมรอบด้วยกรงดาบ

ครู่ต่อมาพลังดาบก็มาถึงตัว

นายพลทั้งสองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคำราม ผิวของพวกเขากลายเป็นสีเงินเช่นเดียวกับเกราะด้านนอกของแรดเลือด

พวกเขาเลือกได้แค่ต้องรับมือกับดาบเท่านั้น

เสียงของเหล็กกระทบกันดังไม่หยุดหย่อน ดังกึกก้องซึ่งทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน

ลั่วอู๋ถอนหายใจ

มันอ่อนแอเล็กน้อย

หากใช้ลมปราณของมังกร ก็สามารถหลอมพวกมันให้สลายไปได้ในพริบตา อย่างไรก็ตามเมื่อใช้ดาบทั้งสองคนก็ยากที่จะต้านทานได้

ไม่ว่าจะมีกฎของพร มันก็ด้อยกว่ามาก

ยิ่งไปกว่านั้นระดับความสำเร็จของทักษะนี้ยังต่ำมาก เพราะว่าเป็นทักษะใหม่

“ถ้าข้าอวยพรแก่นแท้แห่งการทำลายล้าง ข้าจะเพิ่มพลังให้กับทักษะของข้าได้ไหมนะ?” ลั่วอู๋เกิดคำถามนี้ขึ้นมา

ใช่

ไม่มีกฎสำหรับทักษะนี้

ผู้บัญชาการหลิงหลงเชี่ยวชาญแก่นแท้แห่งทองคำดังนั้นดาบของนางจึงดุร้ายมาก และสามารถตัดขาดทุกสิ่งได้ อย่างไรก็ตามแก่นแท้แห่งทองคำไม่ได้มีไว้สำหรับดาบเท่านั้น ในทำนองเดียวกันก็ไม่ควรมีแก่นแท้ที่ใช้บังคับกับทักษะดาบไม่ได้

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้แล้ว ลั่วอู๋ก็แทบรอไม่ไหวที่จะใช้มัน

โชคดีที่ความเข้าใจแก่นแท้เข้าถึงระดับที่สามของ “หยั่งรู้” มิฉะนั้นจะไม่มีทางบรรลุสิ่งนี้ได้

พรแห่งแก่นแท้ วิญญาณดาบที่ห่อหุ้มทั้งพื้นที่ก็มีความหมายของการทำลายล้างเพิ่มขึ้นเล็กน้อยทันที และพลังของมันก็เพิ่มขึ้นในทันใด อย่างไรก็ตามดาบสองสามเล่มก็เหมือนกับจะพังการป้องกันของนายพลทั้งสองได้แล้ว ในไม่กี่อึดใจนายพลทั้งสองก็อาบไปด้วยเลือด

แก่นแท้แห่งทองคำหมายถึงการตัดออก

แก่นแท้แห่งการทำลายล้างก็หมายถึงการทำลายล้าง

รูปแบบก็แตกต่างกันมาก

หลิงเจิ้งเป็นตัวประหลาด เขาไม่เข้าใจแก่นแท้ เขาอาศัยความตั้งใจในดาบของเขาเพื่อเสริมสร้างจิตวิญญาณในดาบของเขา เขายุติธรรมและสงบสุข แต่เขามีความกล้าหาญอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ลั่วอู๋ค่อนข้างพอใจกับพลัง

แน่นอนว่า ผู้ใช้พลังวิญญาณนั้นก็เปลี่ยนแปลงไปเรื่อย

ผู้ใช้พลังวิญญาณถูกจำกัดไว้ที่ทักษะของตัวเอง และพลังวิญญาณก็กระโดดออกมาและปลดปล่อยพลังของเขาได้อย่างอิสระ

“แต่มันใช้พลังเยอะมาก” ลั่วอู๋คิด

พลังวิญญาณที่ใช้นั้นมากกว่าการลมหายใจมังกรถึงสามเท่า ถึงจะดูเจ๋งแต่ความสามารถในการใช้งานจริงยังด้อยไปหน่อยฃ

อย่างไรก็ตามขอบเขตของดาบนี้ขยายมากขึ้น มีความสามารถในการใช้งานที่หลากหลาย มีประสิทธิภาพมากขึ้น และง่ายต่อการปรับตัว อาจกล่าวได้ว่าแต่ละอย่างมีข้อดีและข้อเสียของตัวเอง

ในขณะนี้นายพลทั้งสองอาบไปด้วยเลือด แม้ว่าพวกเขาจะบาดเจ็บแค่เพียงผิวหนังและยังไม่ได้บาดเจ็บไปถึงปอด แต่ถ้าพวกเขายังดื้อดึงก็จะเสียชีวิตในที่สุดแน่

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะขยับ การขยับจะนำไปสู่การโจมตีด้วยดาบที่กว้างยิ่งขึ้น

“ท่านลั่วหยุดเถอะ”

เสียงผู้ชายดังมา

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและถือพัดขนนกสีขาว เขาดูอ่อนโยนและสง่างาม รูปร่างหน้าตาของเขาค่อนข้างคล้ายกับ หนิงหยินจิวที่เคยเห็นในแหล่งมรดกศิลปะการต่อสู้โบราณ

“ตระกูลหนิง?” ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว

ชายคนนั้นพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม: “ในนามของหนิงเจี่ยหยู่ ข้าหวังว่าท่านจะไม่ทำร้ายชีวิตของพวกเขา หากมีการดูหมิ่นใด ๆ ข้าจะขอโทษแทนพวกเขา ณ ที่นี้”

หลังจากนั้นชายคนนั้นก็โค้งคำนับอย่างจริงจังให้กับลั่วอู๋