แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1171 หญิงสาวในชุดกิโมโน

ตอนที่ 1171 หญิงสาวในชุดกิโมโน

……….

ตอนที่ 1171 หญิงสาวในชุดกิโมโน

วันที่ห้าครอบครัวแวะจุดชมวิวเพียง 3 แห่งในตอนกลางวัน จากนั้นทุกคนกลับโรงแรมเพื่อพักผ่อน ก่อนจะเดินทางไปเดอะบันด์ในตอนเย็น

การมาเซี่ยงไฮ้โดยไม่ได้ไปเดอะบันด์ก็เหมือนกับการไปเมืองหลวงแต่ไม่ได้ปีนกำแพงเมืองจีน มันเป็นการไปที่เสียเที่ยว

แต่ก่อนที่ท้องฟ้าจะมืด หลินม่ายพาครอบครัวไปยังเดอะบันด์ราวห้าโมงเย็น

เพราะบริกรของโรงแรมบอกว่าควรไปประมาณห้าโมงเย็น ซึ่งเป็นช่วงที่สามารถมองเห็นวิวเดอะบันด์ได้ทั้งช่วงกลางวันและกลางคืน

เมื่อครอบครัวมาถึงเดอะบันด์ก็พบว่ามีนักท่องเที่ยวไม่มาก

สาเหตุหลักคือยุคนี้กระเป๋าสตางค์ของประชาชนไม่ค่อยหนา และการคมนาคมไม่สะดวกเหมือนหลายสิบปีข้างหน้า แม้แต่วันชาติก็ยังมีคนเดินทางมาไม่มากนัก

ทั้งครอบครัวมีความสุขมากขณะเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ที่สวยงามของเดอะบันด์ สายลมเย็นในฤดูใบไม้ร่วง และถ่ายรูปเป็นของที่ระลึก

ฉับพลันใบหน้าของคุณปู่ฟางและคุณย่าฟางแปรเปลี่ยนไป

หลินม่ายมองตามสายตาของผู้เฒ่าทั้งสองด้วยความสับสน และเห็นหญิงสาวสองคนในชุดกิโมโน

หลินม่ายรีบปลอบใจผู้เฒ่าทั้งสอง “เด็กพวกนั้นคงเป็นนักเรียนต่างชาติจากประเทศเกาะ อย่าไปใส่ใจเลยค่ะ”

แต่ทันทีที่เธอพูดจบ เด็กผู้หญิงสองคนเดินผ่านพวกเขาและพูดคุยกันด้วยภาษาถิ่น

มันเป็นเหมือนการตบหน้าอย่างแรง

หลินม่ายไม่ได้กลัวการเสียหน้า แต่กลัวคุณปู่ฟางและคุณย่าฟางจะโกรธ เพราะมันเป็นวันชาติ เด็กผู้หญิงสองคนนั้นกลับสวมชุดกิโมโน ซึ่งผู้เฒ่าทั้งสองไม่มีทางยอมรับได้

คุณย่าฟางเดินไปหาเด็กหญิงทั้งสองแล้วถามด้วยใบหน้าเย็นชา “พวกเธอรู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?”

เมื่อเด็กหญิงทั้งสองเห็นหญิงชราผู้สง่างามถามคำถาม พวกหล่อนจึงตอบอย่างจริงจังว่า “วันนี้วันที่ 5 ตุลาคมค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ แต่กลับไม่ได้ดูน่ารักเลย พวกหล่อนกลับดูโง่เขลาเสียจนน่าสมเพช

คุณปู่ฟางพูดขึ้น “วันนี้ยังเป็นวันหยุดวันชาติด้วย”

เด็กผู้หญิงทั้งสองเริ่มสับสนมากกว่าเดิม และดูโง่เขลามากยิ่งขึ้น

คุณย่าฟางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “สวมชุดกิโมโนในช่วงวันชาติจีนแบบนี้ พวกเธอคิดว่ามันเหมาะสมแล้วหรือ?”

จากนั้นเด็กสาวที่โง่เขลาทั้งสองก็เข้าใจว่าคู่สามีภรรยาสูงอายุหมายถึงอะไร

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกลอกตาแล้วพูดว่า “ทุกคนมีอิสระในการแต่งตัว คุณยายจะมาสนใจเรื่องนี้ทำไมคะ?”

หลินม่ายโต้กลับ “ในวันชาติ คุณคิดว่าการสวมเสื้อผ้าของผู้บุกรุกเหมาะสมแล้วหรือยังไง!”

ผู้คนที่มุงดูเหตุการณ์วิพากษ์วิจารณ์ว่า “การสวมชุดของผู้บุกรุกในวันชาติทำร้ายความรู้สึกของชาติ พวกเธอไม่เข้าใจหรือไง?”

หลินม่ายกล่าวด้วยความเหยียดหยาม “หากพวกหล่อนรู้สึกรักชาติอยู่ในใจ ก็คงไม่สวมชุดกิโมโนในวันนี้ แม้ว่าคุณจะสามารถแต่งตัวได้อย่างอิสระ แต่การสวมชุดกิโมโนในวันนี้ช่างโง่เขลาสิ้นดี”

หลินม่ายพูดกับลูกน้อยทั้งห้า “ถุยใส่พวกหล่อน!”

เด็กหลายคนตะโกนคำว่า “ถุย!” อย่างพร้อมเพรียง โดยไม่มีการถ่มน้ำลาย

เพราะสุขภาพของประชาชนไม่สามารถบ่อนทำลายได้

ผู้เห็นเหตุการณ์ต่างก็ล้อเลียนเด็กสาวทั้งสองคนด้วยการพูดคำว่า “ถุย” เพื่อแสดงความรังเกียจที่เด็กหญิงทั้งสองเลือกที่จะสวมชุดกิโมโนในวันนี้

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งโกรธมากจนหน้าแดงเป็นตับหมู เธอคำราม “มันก็แค่ชุด ๆ หนึ่งไม่ใช่หรือไง? ทำไมพวกคุณต้องมาดูถูกเราแบบนี้ด้วย?”

หลินม่ายยกมือขึ้น “คุณมีอิสระที่จะแต่งตัว เราก็มีอิสระที่จะดูถูกคุณ เราแค่อยากจะดูถูกคุณ แล้วคุณทำอะไรพวกเราได้เหรอ?”

เด็กหญิงทั้งสองโกรธมากจนวิ่งหนีไปทั้งน้ำตา ตามมาด้วยเสียงโห่เยาะเย้ยของฝูงชน

ทิวทัศน์ที่เดอะบันด์นั้นสวยงามมาก โดยเฉพาะในเวลากลางคืน

ทั้งครอบครัวเล่นสนุกจนถึงประมาณสี่ทุ่ม ทุกคนจึงค่อยกลับโรงแรม

เมื่อผ่านร้านซาลาเปา หลินม่ายพาทั้งครอบครัวกินอาหารว่างยามดึก

แม้ว่าจะกินอาหารเย็นแล้ว แต่ทุกคนก็หิวหลังจากเล่นสนุกกันมานาน

หลินม่ายสั่งซาลาเปาทอดและซาลาเปานึ่งหลายชนิด รวมถึงของหวาน เช่น แพนเค้ก เค้กเครปแอปเปิล ถังหูลู่ และซุปเมล็ดบัว

หากไม่มีซุปและน้ำ การกินอาหารแห้งเพียงอย่างเดียวคงยากจะกลืนลงคอสำหรับหลินม่าย

มู่ตงหยิบซาลาเปาทอดขึ้นมาแล้วกัด เขางุนงงว่าทำไมคนเซี่ยงไฮ้ถึงเรียกซาลาเปานึ่งว่าหมั่นโถว

เมื่อมาเซี่ยงไฮ้ครั้งแรก ทุกคนได้ยินชาวเซี่ยงไฮ้เรียกซาลาเปานึ่งว่าหมั่นโถว พวกเขานึกว่ามันเป็นหมั่นโถวจริง ๆ

ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าชาวเซี่ยงไฮ้คุ้นเคยกับการเรียกซาลาเปาไส้เนื้อว่าหมั่นโถวไส้เนื้อ ซาลาเปาไส้ผักว่าหมั่นโถวไส้ผัก และหมั่นโถวแป้งหมี่ขาวในเซี่ยงไฮ้เรียกว่าขนมปังนึ่ง

ทุกคนกำลังกินของว่างตอนเที่ยงคืนและพูดคุยกัน

หลินม่ายแนะนำให้กลับบ้านพรุ่งนี้

คุณปู่ฟางตกใจเล็กน้อย “พวกเราตกลงกันว่าจะไปประเทศเกาะเพื่อกินเนื้อปลาปักเป้าไม่ใช่เหรอ”

ก่อนออกเดินทาง ครอบครัวตกลงกันที่บ้านว่า หลังจากไปเยือนหางโจวแล้ว ครอบครัวจะเดินทางไปกินปลาปักเป้าที่ประเทศเกาะ จากนั้นจึงเดินทางกลับเมืองเจียงเฉิง

แต่หลินม่ายไม่คิดว่าจะเป็นทริปที่เหน็ดเหนื่อยขนาดนี้ หลังจากเล่นสนุกไม่กี่วัน เธอก็เหนื่อยจนอยากยกเลิกการเดินทาง

แต่ในเมื่อคู่สามีภรรยาสูงอายุอยากไป ลุงฝูเองก็ไม่เคยไป ดังนั้นเธอจึงไม่คัดค้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินม่ายและครอบครัวขึ้นเครื่องบินไปยังประเทศเกาะ พวกเขาตรงไปยังร้านของชายหนุ่มจากจีนตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อกินเนื้อปลาปักเป้าที่นั่น

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชายจากจีนตะวันออกเฉียงเหนือไม่ใช่เด็กหนุ่มอีกต่อไป แต่กลายเป็นคุณลุง

หลังจากกินปลาปักเป้าเสร็จ ทุกคนออกไปซื้อของ

เมื่อหลินม่ายออกมาจากห้างสรรพสินค้ากับครอบครัว เธอเห็นชายคนหนึ่งจ้องมองมาทางเธออย่างตั้งใจจากฝั่งตรงข้ามถนน

ชายคนนั้นเป็นหมอเชื้อชาติผสมที่บอกกล่าวคำพูดสุดท้ายของจางเสวี่ยฉุนให้เธอฟังในงานศพ

หลินม่ายมองดูเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น

ตอนเย็น ขณะที่หลินม่ายจัดของให้ครอบครัว ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตู เธอลุกไปดูและเห็นว่าเป็นหมอลูกครึ่งคนนั้นที่อยู่หน้าประตู

หลินม่ายเปิดประตูและพูดกับเขา “เชิญค่ะ”

เมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามา เธอจึงปิดประตู

หลินม่ายเทน้ำหนึ่งแก้วให้ชายคนนั้นแล้วถามว่า “คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?”

“ผมแค่อยากถามคุณว่า สัญญาที่ให้ไว้ว่าจะทำตามความปรารถนาสุดท้ายของคุณจาง คุณจะเริ่มทำได้เมื่อใดครับ?”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ แต่ฉันจะทำตามสัญญาอย่างแน่นอน”

ชายคนนั้นพยักหน้าและต้องการออกไป

หลินม่ายถามไล่หลังเขา “คุณเป็นใครคะ?”

“สมาชิกขององค์กรภาคประชาสังคมต่อต้านการทหาร” เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าคุณต้องการให้คนญี่ปุ่นรู้เกี่ยวกับการสังหารหมู่ที่หนานจิง เราจะแอบช่วยเหลือคุณ”

หลินม่ายกล่าวขอบคุณอีกฝ่าย

…

ในคืนก่อนออกเดินทางสู่เมืองเอินซือ ตั่วตั่วมาที่ห้องของหลินม่ายและฟางจั๋วหราน

หล่อนบอกกับพ่อแม่ด้วยท่าทางเขินอายอย่างยิ่ง

หล่อนและเพื่อนร่วมชั้นใช้เงินซื้อถุงเท้ามากกว่า 150 คู่ โดยหวังว่าจะบริจาคให้กับนักเรียนของโรงเรียนประถมเซียนหนิ่ว

หลินม่ายและสามีต่างก็ตกใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่าตั่วตั่วที่อายุเพียงเจ็ดขวบจะรู้วิธีระดมเพื่อนร่วมชั้นให้ทำการกุศล

หลินม่ายและฟางจั๋วหรานชื่นชมหล่อนอย่างมาก และถามหล่อนว่ามีความคิดที่จะบริจาคถุงเท้าได้อย่างไร

ตั่วตั่วตอบ “หม่าม้าบอกหนูเองไม่ใช่หรือว่าเด็กทุกคนที่นั่นสวมรองเท้าแตะฟาง? อากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ การใส่รองเท้าแตะฟางคงจะหนาวมาก แต่มันจะอุ่นขึ้นหากสวมถุงเท้า”

ในวันออกเดินทาง หลินม่ายนำถุงเท้าที่ตั่วตั่วและเพื่อนร่วมชั้นบริจาคมาใส่ไว้ในรถ

เมื่อมาถึงโรงเรียนประถมเซียนหนิ่ว หลินม่ายและเด็ก ๆ ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากคณะครูและนักเรียนทันที

ครั้งนี้ หลินม่ายและครอบครัวไม่เพียงนำชุดนักเรียนและถุงเท้าที่ตั่วตั่วบริจาคมาเท่านั้น แต่ยังนำนมผงและน้ำตาลทรายแดงมาด้วย

ผู้คนที่นี่มีชีวิตที่ยากลำบากมาก พวกเขาทั้งหมดมีผิวสีซีดและขาดสารอาหาร

หลินม่ายไม่สามารถช่วยเหลือคนยากจนทุกคนในเมืองเอินซือได้ อย่างน้อยเธอก็อยากช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนประถมเซียนหนิ่ว

ดังนั้นจึงเตรียมอาหารเสริมมาให้พวกเขา

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

พวกหนูจะแต่งตัวยังไงก็ได้ แต่ก็ต้องดูกาลเทศะด้วยนะสาว

ใจหายนึกว่าหมอลูกครึ่งคนนั้นจะเป็นพวกเหยี่ยวดำเสียอีก

ไหหม่า(海馬)

……….