แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1074 มีคนตายอีกคน

ตอนที่ 1074 มีคนตายอีกคน

ตอนที่ 1074 มีคนตายอีกคน

หลินม่ายลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง “คุณกำลังพูดถึงหัวหน้าแผนกฝ่ายการเงินกัวคนนั้นเหรอคะ?”

ลุงฝูเม้มริมฝีปากและพยักหน้า

หลินม่ายถาม “หัวหน้าแผนกกัวตายได้ยังไงคะ?”

“ลิฟต์ตก ทำให้เขาหลุดออกจากลิฟต์ลงมาเสียชีวิตครับ”

หลินม่ายเต็มไปด้วยความสงสัย

ช่างบังเอิญจริง ๆ ที่เมื่อวานนี้เธอและหัวหน้าแผนกกัวตรวจสอบบัญชีด้วยกัน แล้ววันนี้เธอก็ได้รับข่าวการเสียชีวิตของเขา

หัวหน้าแผนกกัวอาจค้นพบความผิดปกติและถูกฆาตกรสังหาร

ทั้งคู่รับประทานอาหารเช้าอย่างรวดเร็วแล้วออกไปข้างนอก

ทอมยังคงขับรถให้ และแจ็คขึ้นรถตามไปด้วย

เพื่อเพิ่มความระมัดระวัง หลินม่ายพูดกับฟางจั๋วหรานด้วยสำเนียงท้องถิ่นเมืองเจียงเฉิง “การตายของหัวหน้าแผนกกัวไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างแน่นอน!”

ฟางจั๋วหรานพยักหน้าเห็นด้วย

หลินม่ายเงียบไปครู่หนึ่งและพูดว่า “ฉันรู้ว่าใครเป็นฆาตกร!”

ฟางจั๋วหรานถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ใครเหรอ?”

หลินม่ายจับมือของเขาขึ้นมาและเขียนคำว่า “หลี่ตงซิน” ลงบนฝ่ามือของเขา

แม้ว่าฟางจั๋วหรานจะตกใจมาก แต่ภายนอกเขายังคงสงบนิ่ง

เขาขมวดคิ้วถาม “อะไรทำให้คุณสงสัยในตัวเขา?”

หลินม่ายตอบ “เมื่อปลายเดือนกรกฎาคมปีนี้ ฉันพาคุณปู่ฟางและทุกคนไปเที่ยวมาเก๊า และบังเอิญพบหลี่ตงซินในกาสิโน ฉันสงสัยว่าหลี่ตงซินอาจสูญเสียเงินจำนวนมากที่กาสิโนในมาเก๊า ดังนั้นเขาจึงต้องการยักยอกเงินในบริษัท แต่คุณลุงจับเขาได้ก่อน ลุงของเขาอาจจะบอกให้เขาคืนเงิน ไม่เช่นนั้นจะเปิดเผยความจริงนี้ หลี่ตงซินไม่อยากติดคุก แต่เขาไม่มีเงินมาปิดหลุมนั้นได้ เขาทำอะไรไม่ถูกเลยตัดสินใจฆ่าลุงหลี่เพื่อปิดปาก จากนั้นแกล้งทำเป็นว่าคุณลุงเสียชีวิตด้วยอาการป่วยกะทันหัน บางทีแม่บ้านของลุงหลี่อาจล่วงรู้ความลับนี้ เขาจึงฆ่าหล่อนและสร้างสถานการณ์ว่าหล่อนฆ่าตัวตาย เมื่อวานฉันนึกสงสัยอยู่ว่าหลี่ตงซินเป็นฆาตกร แต่ก็ไม่แน่ใจนัก จนฉันกับหัวหน้าแผนกกัวตรวจสอบบัญชีด้วยกันเมื่อวานแล้ววันนี้เขาก็เสียชีวิต ตอนนี้ฉันเลยแน่ใจ 100% ว่าหลี่ตงซินเป็นฆาตกร สิ่งต่าง ๆ ไม่ควรเป็นเรื่องบังเอิญได้”

ฟางจั๋วหรานเงียบไปครู่หนึ่งและพูดว่า “อาจไม่ใช่หลี่ตงซิน และอาจเป็นคนอื่นก็ได้”

“ไม่ค่ะ! เป็นเขานั่นแหละ!” หลินม่ายพูดอย่างมั่นใจ “เมื่อคืนฉันไปหาป้าหลี่เพื่อโน้มน้าวให้หล่อนชันสูตรพลิกศพลุงหลี่ หลี่ตงซินกำลังโน้มน้าวป้าหลี่ให้เผาศพลุงหลี่กลางดึก เมื่อทราบข่าวว่าฉันอยากชันสูตรพลิกศพ เขาจึงต้องการทำลายหลักฐานที่อยู่ตรงหน้าก่อนหนึ่งก้าว หากไม่ใช่เขาที่เป็นคนร้าย แล้วจะเป็นใครได้อีก?”

ฟางจั๋วหรานเงียบไปครู่หนึ่ง “สมมติว่าฆาตกรคือหลี่ตงซิน เช่นนั้นหลี่ตงซินกำลังฆ่าคนเพื่อปกปิดอาชญากรรมของเขา ปัจจุบันดูเหมือนว่าเหลือเพียงเจ้าหน้าที่การเงินที่ช่วยเขาทำบัญชีปลอมเท่านั้น และไม่มีข่าวการเสียชีวิตของคนผู้นั้น คุณรู้ไหมว่าใครคือเจ้าหน้าที่การเงินที่ช่วยเขาสร้างบัญชีปลอม? ผมสงสัยว่าเป้าหมายต่อไปของหลี่ตงซินคือการไปบ้านของเจ้าหน้าที่การเงิน จากนั้นฆ่าปิดปากบุคคลนั้น ผมอยากให้รีบไปที่บ้านของเจ้าหน้าที่การเงินตอนนี้ เผื่อว่าจะช่วยเหลือไว้ได้ทันการ หากรอดออกมาได้ บุคคลนี้จะได้เป็นพยานชี้ตัวฆาตกร”

หลินม่ายส่ายหัว “ฉันไม่รู้ค่ะ ฉันจะลองโทรไปสอบถามตอนนี้”

ทันทีที่เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา จู่ ๆ รถก็หักเลี้ยว

ทำให้หลินม่ายตกอยู่ในอ้อมแขนของฟางจั๋วหราน

ช่างบังเอิญที่โทรศัพท์ในมือของเธอบินออกจากหน้าต่างรถที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง และถูกรถที่ตามหลังมาบดขยี้เป็นชิ้น ๆ ขณะเดียวกันศีรษะของฟางจั๋วหรานก็กระแทกกับกระจกรถอย่างแรง

ทอมจ้องมองรถกระบะที่ทรุดโทรมในกระจกมองหลังพลางสาปแช่งไม่หยุด

จากนั้นเขาก็หันหน้ากลับมาเล็กน้อย “นายน้อย บาดเจ็บหรือเปล่าครับ”

ฟางจั๋วหรานแตะศีรษะที่เจ็บปวดของเขาและตอบกลับ “ผมสบายดี”

ทอมอธิบาย “รถกระบะไม่ปฏิบัติตามกฎจราจรเลยเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝัน เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย ผมจึงหมุนพวงมาลัยหักหลบ เป็นเหตุให้พวกคุณได้รับบาดเจ็บ”

ฟางจั๋วหรานกล่าว “คุณทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วครับ”

หลินม่ายหันไปมองรถกระบะคันดังกล่าว ทว่ามันได้หายไปแล้ว

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกว่ารถกระบะจงใจชนรถของพวกเขา

หลินม่ายยืมโทรศัพท์มือถือจากทอมและแจ็คเพื่อโทรหาผู้อาวุโส เธอสอบถามข้อมูลติดต่อของเจ้าหน้าที่การเงินที่ทำบัญชีให้กับหลี่ตงซิน

พนักงานอาวุโสกล่าวว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้บริหารระดับสูงและบุคลากรทางการเงินสมรู้ร่วมคิดกันยักยอกเงินสาธารณะ บุคลากรทางการเงินจึงมีการหมุนเวียนอยู่เสมอ

มีเจ้าหน้าที่การเงินมากกว่าหนึ่งคนที่ทำบัญชีให้กับหลี่ตงซิน ดังนั้นหลินม่ายจึงขอข้อมูลว่าโครงการทางการเงินใดที่เกี่ยวข้องกับหลี่ตงซินบ้าง เธอต้องการตรวจสอบก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้ตัว

หลินม่ายรู้สึกรำคาญใจ จนถึงตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่า โครงการใดของหลี่ตงซินที่มีปัญหาทางการเงิน

พนักงานอาวุโสถามด้วยความกระตือรือร้น “คุณกำลังสงสัยหลี่ตงซินหรือครับ?”

งานแถลงข่าวที่หลินม่ายจัดเมื่อคืนนี้เพิ่งตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์

หนังสือพิมพ์กล่าวว่า หลินม่ายสงสัยว่าการตายของหลี่อี้หนานและแม่บ้านของเขาไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการฆาตกรรม พนักงานอาวุโสจึงถามคำถามนี้

หลินม่ายปฏิเสธและขอเขาว่าอย่าบอกใครเกี่ยวกับการสนทนาระหว่างพวกเขาทั้งสอง

แม้เธอจะรู้ว่าพนักงานอาวุโสคนนี้คงไม่เชื่อที่เธอปฏิเสธ แต่เธอยังคงต้องปฏิเสธในสิ่งที่ควรทำ

เธอไม่ต้องการทำให้ผู้คนรู้สึกแย่กับการสงสัยผู้บริหารระดับสูงของบริษัทก่อนที่จะมีหลักฐานที่แน่ชัดในการพิสูจน์ว่าหลี่ตงซินเป็นฆาตกร

เนื่องจากต้องดูสมุดบัญชีเพื่อค้นหาบุคลากรทางการเงินที่ทำบัญชีเท็จให้กับหลี่ตงซิน พวกเขาควรไปที่เกิดเหตุการณ์เสียชีวิตของหัวหน้าแผนกกัวก่อน เพื่อดูว่าพวกเขาสามารถค้นหาเบาะแสใดได้บ้าง

เมื่อทั้งคู่มาถึงที่เกิดเหตุ ตำรวจได้มีการกั้นสถานที่ไว้เรียบร้อย พนักงานบริษัทบางคนที่อยู่รอบนอกชี้ไปยังร่างศพบนพื้นพลางกระซิบกระซาบ

ภายในวงล้อม แพทย์นิติเวชกำลังทำการชันสูตรศพเบื้องต้นให้กับหัวหน้าแผนกกัว และเจ้าหน้าที่ของบริษัทหลายคนที่ปฏิบัติหน้าที่ถูกตำรวจ 2 นายสอบปากคำ คนหนึ่งอ้วนและอีกคนหนึ่งผอม

ร่างของหัวหน้าแผนกกัวนอนนิ่งอยู่บนพื้นซีเมนต์เย็นเยือก เลือดสีแดงที่สาดกระเซ็นแห้งเหือดจนกลายเป็นสีแดงเข้ม

ดวงตาสองของเขาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลินม่ายและสามียืนเคียงข้างกัน ขณะฟังตำรวจซักถามคนหลายคนที่ปฏิบัติหน้าที่ในบริษัท

เจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติหน้าที่ต่างก็บอกว่าลิฟต์ทำงานผิดปกติตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

พนักงานทำความสะอาดถูกควบคุมตัวนานกว่าสองชั่วโมง ก่อนจะถูกปล่อยตัวออกมา

ตามปากคำ ครั้งหนึ่งที่กลุ่มคนขึ้นลิฟต์หลังเลิกงาน

จู่ ๆ ลิฟต์ก็ตกลงไปสามชั้น พนักงานหญิงวัยกลางคนสองคนก็หมดสติไปทันที

หลังจากนั้นตำรวจร่างอ้วนและร่างผอมหันมาพูดกับหลินม่าย “เป็นการเสียชีวิตเนื่องด้วยอุบัติเหตุ”

วันนี้งานแถลงข่าวได้พาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์ และรูปถ่ายสวย ๆ ของหลินม่ายก็เด่นหราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ ทำให้ตำรวจทั้งสองรู้ว่าเธอเป็นผู้บริหารสูงสุดของบริษัทกุยตัน

หลินม่ายพยักหน้าและถามว่า “ฉันขอตรวจสอบข้าวของของผู้ตายได้ไหมคะ?”

ตำรวจพยักหน้ารับ “ได้ครับ”

หลินม่ายตรวจสอบกระเป๋าเอกสารของหัวหน้าแผนกกัว เธอพบบัญชีแยกประเภทหลายบัญชีอยู่ข้างใน

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

ต่อให้ใช้นิ้วเท้าคาดเดา ก็ยังสามารถรู้ได้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสมุดบัญชีที่น่าสงสัย ฆาตกรรู้ว่าหัวหน้าแผนกกัวพบบัญชีเท็จ จึงได้ฆ่าเขาปิดปาก

แต่เธอสงสัยว่า ทำไมฆาตกรถึงไม่จัดการกับบัญชีแยกประเภทเหล่านี้

หากบัญชีแยกประเภทถูกขโมยไป มันจะทำลายเบาะแส และนั่นจะไม่เป็นประโยชน์ต่อผู้กระทำผิดมากกว่าหรือ?

หลินม่ายถามถึงสิ่งที่เธอสงสัย พนักงานที่ทำงานกะกลางคืนจึงบอกเธอว่า

ลิฟต์นำไปสู่โรงรถใต้ดินโดยตรง หัวหน้าแผนกกัวตกจากลิฟต์และร่วงหล่นลงไปยังโรงรถใต้ดิน

โรงจอดรถใต้ดินปิดหนึ่งทุ่ม หากต้องการเข้าออกหลังจากเวลานั้นต้องใช้ผ่านประตูทางออกเท่านั้น

หากหัวหน้าแผนกหัวถูกสังหารจริง ฆาตกรคงไม่กล้าเปิดเผยตัวเอง ดังนั้นจึงไม่มีทางมาทำลายบัญชีแยกประเภทเหล่านี้ได้ทันที

หลินม่ายรู้สึกขอบคุณที่บริษัทมีกฎนี้และยังทิ้งเบาะแสสำคัญไว้ให้เธอ

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ยังพิสูจน์ได้ว่าบุคลากรทางการเงินที่ทำบัญชีเท็จให้กับหลี่ตงซินอยู่ในอันตราย และมีโอกาสถูกฆ่าปิดปาก

เธอพลิกดูบัญชีแยกประเภท แต่ไม่มีวี่แววว่าใครเป็นคนสร้างบัญชี ซึ่งทำให้เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ทั้งคู่นำบัญชีเท็จไปยังแผนกการเงินแล้วถามว่าใครเป็นคนทำบัญชีนี้

เจ้าหน้าที่การเงินคนหนึ่งจำบัญชีดังกล่าวได้จึงตอบว่า “ดูเหมือนว่าจะเป็นโรสค่ะ”

หลินม่ายถามทันที “แล้วโรสที่ว่าอยู่ไหนคะ?”

เจ้าหน้าที่การเงินตอบว่า “ยังไม่เห็นเลยค่ะ”

หลินม่ายยกมือขึ้นดูนาฬิกา “จะเก้าโมงแล้ว ทำไมยังไม่มาทำงานอีก?”

เวลาทำงานของบริษัทคือ 8.30 น. และเห็นได้ชัดว่าโรสมาสาย หลินม่ายเริ่มมั่นใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับหญิงสาว

พนักงานเองก็กล่าวคำด้วยความสงสัย “โรสมักจะมาทำงานตรงเวลา วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันนะ?”

พนักงานคนหนึ่งโทรไปที่หมายเลขโทรศัพท์บ้านของโรส แม้จะเชื่อมต่อได้ แต่ไม่มีใครรับสาย

หลินม่ายขอที่อยู่ของโรสจากพนักงานทันที จากนั้นจึงพาพนักงานหญิงและสามีรีบตรงไปยังบ้านพักของโรส

ระหว่างทาง หลินม่ายถามพนักงานถึงความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับโรสว่าเป็นอย่างไร

เสมียนตอบกลับ “เรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เธอคอยแนะนำฉันเกี่ยวกับการทำงานเสมอ เมื่อก่อนเราเคยเช่าบ้านอยู่ด้วยกันค่ะ หากไม่ใช่เพราะฉันมีแฟนและย้ายออกไป เราอาจยังคงเช่าบ้านอยู่ด้วยกันจนถึงทุกวันนี้”

หลินม่ายถาม “ช่วงนี้มีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับโรสบ้างไหม?”

“ผิดปกติเหรอคะ~” พนักงานหญิงลูกครึ่งพยายามทบทวนอย่างรอบคอบ “เมื่อเดือนที่แล้วโรสบอกฉันว่าหล่อนอยากแต่งงาน แล้วถามฉันว่าจะซื้ออพาร์ทเมนต์หรือวิลล่าเล็ก ๆ ดีกว่ากัน หล่อนไม่ชอบเจ้าของบ้านคนปัจจุบันที่ชอบเหยียดเชื้อชาติ หลังจากแต่งงาน หล่อนอยากมีบ้านเป็นของตัวเองและไม่อยากถูกเลือกปฏิบัติเมื่อเช่าบ้าน”

พนักงานถาม “นี่ถือเป็นความผิดปกติไหมคะ?”

“ช่างเถอะ” หลินม่ายครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วถามว่า “หล่อนต้องการซื้อบ้านเมื่อแต่งงาน แล้วหล่อนมีเงินจ่ายไหม?”

ราคาที่อยู่อาศัยในนิวยอร์กค่อนข้างแพงสำหรับคนชนชั้นแรงงาน

พนักงานหญิงตอบ “ฉันได้ยินมาว่าแฟนของโรสรวยมากเลยค่ะ”

โรสอาศัยอยู่ในอาคารอพาร์ตเมนต์

พนักงานหญิงเดินนำไปเคาะประตูอยู่นาน แต่กลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับใด ๆ

หลินม่ายหันไปพูดกับแจ็คที่ติดตามพวกเขา “พังประตูเข้าไปเลยค่ะ!”

เมื่อเห็นว่าในที่สุดเขาก็มีประโยชน์ แจ็คเผยยิ้มและใช้ร่างกายกระแทกประตูจนเปิดภายในครั้งเดียว

เมื่อทุกคนกำลังจะเข้าไป หญิงชราผิวขาวคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างบ้าน หล่อนอ้วนมากจนดูเหมือนคนที่ตั้งท้องแฝดห้าคน

ทุกย่างก้าว ท้องของหล่อนจะกระเพื่อมเป็นจังหวะ ซึ่งเป็นภาพที่ชวนอึดอัด

ป้าชาวผิวขาวอ้าปากพ่นคำสาปแช่ง “เจ้าพวกลิงผิวเหลือง พวกแกมาพังประตูบ้านฉันทำไม?”

หล่อนพ่นคำหยาบคายมากมายไม่รู้จบ ซึ่งฝีปากไม่ด้อยไปกว่าเหล่าป้าใหญ่ในตลาดของประเทศจีนเลย

พนักงานหญิงโน้มตัวกระซิบข้างหูหลินม่าย “นี่คือเจ้าของบ้านของโรสค่ะ”

หลินม่ายไม่อยากโต้เถียงกับคนปากร้าย ดังนั้นเธอจึงหยิบเงินหนึ่งพันดอลลาร์ออกมาจากกระเป๋าและพูดเป็นภาษาอังกฤษอย่างเย็นชาว่า “หนึ่งพันดอลลาร์คงเพียงพอให้คุณซื้อประตูดี ๆ มาติดตั้งใหม่”

ทัศนคติของหญิงชราผิวขาวเย่อหยิ่งมาก “พวกแกกำลังบุกเข้าไปในบ้านส่วนตัว ถ้าไม่ชดใช้อย่างน้อยสามพันดอลลาร์ ฉันเอาเรื่องถึงตายแน่!”

หลินม่ายเก็บเงินหนึ่งพันดอลลาร์เข้ากระเป๋า “เอาล่ะ งั้นเราไปสู้กันในชั้นศาลก็ได้ค่ะ แม้ว่าเราจะบุกเข้าไปในบ้านส่วนตัวจริง ๆ แต่บ้านของคุณก็ปล่อยให้เช่าไม่ใช่เหรอคะ? หากมีคนต้องการร้องเรียนเรา มันก็ควรเป็นผู้เช่าไม่ใช่เหรอ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไร?”

หญิงชราผิวขาวตกตะลึงทันที

หล่อนไม่คาดคิดว่าสาวจีนคนนี้จะรู้กฎหมายของอเมริกาดีขนาดนี้

หล่อนต้องแสร้งทำเป็นมีน้ำใจและโบกมือ “ลืมมันเสีย ฉันจะไม่เถียงกับพวกลิงผิวเหลืองหรอก พันเดียวก็พันเดียว”

หลินม่ายกำลังเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อได้ยินดังนั้น เธอหยุดเดินและหยิบเงินหนึ่งพันดอลลาร์ออกมา “มารับไปสิคะ”

ทันทีที่หญิงชราผิวขาวยื่นมือออกไปรับ หลินม่ายก็โปรยเงินหนึ่งพันดอลลาร์ลงบนพื้น “เก็บมันเองแล้วกันนังหมูขาว!”

หญิงชราผิวขาวโกรธมากจนหน้าขนาดใหญ่ของเธอกระเพื่อม เธอชี้ไปที่หลินม่ายและพูดว่า “ฉันจะฟ้องแก!”

หลินม่ายทุ่มเงินอีกหนึ่งพันดอลลาร์ลงพื้น “ยังจะฟ้องอยู่ไหมคะ?”

หญิงชราผิวขาวอาศัยอยู่อย่างยากจนและไม่มีเงินจะจ้างทนาย หล่อนแค่พูดไปแบบนั้น เพื่อหวังข่มขู่ให้หลินม่ายตกใจ

เมื่อเห็นหลินม่ายโยนเงินอีกหนึ่งพันดอลลาร์ลงพื้น หล่อนก็หุบปากทันทีและรีบก้มไปเก็บเงิน

ดวงตาของหลินม่ายเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ในประเทศอย่างสหรัฐอเมริกาที่เงินเป็นสิ่งสำคัญ หากไม่มีเงินก็แทบทำอะไรไม่ได้เลย

ถ้าไม่ได้ผล ก็ต้องเป็นเพราะเงินไม่พอ

จากนั้นคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้าไปในบ้าน

ไม่มีใครอยู่ในห้องนั่งเล่น ในห้องครัว หรือห้องน้ำ

มีเพียงห้องนอนที่ปิดประตูและมองไม่เห็นด้านใน

หลินม่ายหันมองไปทางแจ็คอีกครั้ง

แจ็คเข้าใจความหมายทันที เขาบริหารไหล่เล็กน้อยและพุ่งชนประตูห้องนอน

ทันใดนั้นกลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงก็ลอยกระทบหน้าของทุกคน กระทั่งหลินม่ายแทบอาเจียนออกมา

ทุกคนมองเข้าไปในห้องนอน และเห็นร่างของหญิงสาวในชุดนอนกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงที่ถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือด จนหญิงชราเจ้าของบ้านเช่าที่ติดตามพวกเขามาเกือบจะเป็นลมด้วยความตกใจ

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

โหดมาก ไล่ฆ่าปิดปากเป็นฆาตกรต่อเนื่องเลย

ไหหม่า(海馬)