แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1034 เจตนาของจูเจี้ยนเซ่อ

ตอนที่ 1034 เจตนาของจูเจี้ยนเซ่อ

ตอนที่ 1034 เจตนาของจูเจี้ยนเซ่อ

เจ้าของบ้านเผยเจตนาชั่วร้ายผ่านสายตา “สหายเสี่ยวหรง จะไปไหน? หอบลูกสี่คนไปด้วยแบบนี้ก็ชักช้าแย่เลยสิ?”

หรงจี้เหมยถึงกับกล่าวติดขัด “แม่ของฉันตาย ฉันเลยจะพาลูก ๆ ไปร่วมงานศพ”

มารดาผู้ให้กำเนิดของหรงจี้เหมยตายตกไปนานแล้ว หล่อนเพียงหยิบชื่อแม่ออกมาเป็นโล่ป้องกันเท่านั้น

แต่คำโกหกของหรงจี้เหมยกลับไร้น้ำหนัก สุดท้ายแล้วมันเต็มไปด้วยช่องโหว่มากมาย

ที่บ้านไม่ได้มีโทรศัพท์สักหน่อย แล้วนี่ก็เป็นเวลากลางดึก หรงจี้เหมยรู้ได้อย่างไรว่าแม่หล่อนเสียชีวิต?

เจ้าของบ้านไม่คิดเปิดเผยสิ่งที่คิดเช่นกัน “เธอพาลูก ๆ ออกไปน่ะได้ แต่ว่าจ่ายค่าเช่าบ้านมาให้ฉันก่อน”

คนอื่นต้องจ่ายค่าเช่าก่อนที่จะเข้าอยู่ แต่หรงจี้เหมยพยายามใช้ความยากจนเพื่ออ้อนวอนให้ได้อาศัย และหล่อนก็มีวาทะศิลป์ยอดเยี่ยม

เจ้าของบ้านจึงยอมรับว่าจะเก็บค่าเช่าหล่อนทุก ๆ สามเดือนแทน ทว่าสุดท้ายหรงจี้เหมยก็ยังผิดนัดชำระค่าเช่าเสมอมา

สุดท้ายเมื่อเห็นว่าตนเองไม่สามารถหลบหนีได้พ้น หรงจี้เหมยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจ่ายค่าเช่าและพาลูก ๆ ไปยังสถานีรถไฟ เตรียมขึ้นรถไฟกลับบ้านเกิด

แต่สุดท้ายแล้ว หล่อนก็ตระหนักได้ว่าตนไม่สามารถกลับบ้านเกิดได้ ทั้งศาลและเลขาของนังหลินจะต้องตามหาหล่อนจากสมุดทะเบียนบ้านแน่นอน

ถ้าอย่างนั้นหล่อนก็ควรไปที่ซานตงแทน ผู้คนที่ซานตงใจดีและหลอกง่าย หากทำตัวให้น่าสงสาร ชีวิตจะไม่ลำบากแน่นอน

นอกจากนี้ซานตงไม่ได้ไกลจากเจียงเฉิงมากนัก ตราบใดที่สมาชิกทั้งห้าในครอบครัวไม่เปิดเผยตัวตน ก็ไม่มีใครค้นหาพวกเขาได้

คนแซ่หลินต้องการให้หล่อนชดใช้ค่าเสียหาย ไม่เห็นยากเย็นเลย!

หรงจี้เหมยก้มศีรษะมองโต้วโต้วที่เดินตามมาอย่างใกล้ชิด

ทันทีที่ไปถึงซานตง หากครอบครัวใดไม่มีลูก หล่อนก็จะเอาเด็กเหลือขอคนนี้ไปแลกเปลี่ยนเป็นเงิน

แม้จะได้ไม่มากนัก แต่ก็ต้องรับเอาไว้

หรงจี้เหมยคิดคำนวณมากมาย แต่สุดท้ายแล้วคนคำนวณก็ไม่เท่าฟ้าลิขิต

ทันทีที่หล่อนวิ่งไปยังช่องขายตั๋วเพื่อซื้อตั๋ว หล่อนก็สัมผัสได้ว่าเงินสดในร่างกายหายไปหมดแล้ว

ร่างกายของหรงจี้เหมยพลันแข็งทื่อ

ไม่กี่วันถัดมา เงินสดทั้งหมดก็อยู่ในมือของเสิ่นเสี่ยวผิงเรียบร้อย

จากคำบอกเล่าของหลินม่าย เสิ่นเสี่ยวผิงขายเครื่องประดับทองคำที่เหมาฉงลอบขโมยมาให้กับโรงรับจำนำ เมื่อได้เงินมาแล้ว หล่อนก็เอาเงินสดนี้ไปบริจาคให้กับสถานสงเคราะห์

วันที่ 16 เดือน 1 ของจันทรคติ เป็นวันรายงานตัวต่อสถานฝึกงาน

หลินม่ายมัดผมหางม้าสบาย ๆ สวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงขายาวสีดำ รองเท้าบูทหนัง ขับรถไปยังสถานที่ฝึกงาน

แม้วันนี้เธอจะแต่งตัวอย่างเรียบง่าย แต่เธอกลับกลายเป็นจุดสนใจทันทีหลังจากเข้ามาในโรงงาน ทั้งหมดเพราะความสวยเป็นเหตุ

บางคนจงใจวิ่งมายังห้องรับแขกเพียงเพราะต้องการรับชมความงามของเธอ

ฉีฟางและคนอื่น ๆ มาถึงนานแล้ว คราวแรกพวกเขาไม่ได้พูดคุยกันมากนัก

แต่ทันทีที่หลินม่ายปรากฏตัว โก่วเวินและไช่หานปิงก็คล้ายพี่น้องที่พลัดพรากจากกันเป็นเวลานาน พวกเขาพูดคุยกันอย่างมีความสุข และยังเชิญชวนฉีฟางและจางชานเข้าร่วมอีกด้วย

หลินม่ายอดไม่ได้ที่จะนึกรังเกียจอยู่ในใจ โก่วเวินและไช่หานปิงทำอย่างนี้เพื่อกีดกันเธอออกไปงั้นเหรอ?

แต่เธอไม่คิดสนใจสองคนนี้แม้แต่น้อย สุดท้ายเธอคุ้นชินกับการอยู่คนเดียว และไม่คิดแยแสพวกเขา

จางชานเป็นคนคงแก่เรียน ไม่อาจพูดคุยกับโก่วเวินหรือไช่หานปิงได้นานนัก สุดท้ายเขาทำได้เพียงยิ้มรับเบา ๆ เท่านั้น

ฉีฟางพูดคุยกับโก่วเวินและไช่หานปิงอย่างสุภาพ ไม่ได้แสดงท่าทางสนิทสนมหรือห่างเหินอะไรนัก

จนกระทั่งเก้าโมงเช้า ชายวัยกลางคนค่อนข้างเตี้ยคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “สหายหนุ่มสาวทั้งหลาย ทั้งหมดคือผู้ที่ได้รับมอบหมายจากมหาวิทยาลัยชิงหวาสินะ ยินดีต้อนรับนะครับ”

เขากล่าวแนะนำตัวเอง “ผมชื่อจูเจี้ยนเซ่อ ผู้อำนวยการแผนกงานวิจัยและพัฒนา หลังจากนี้ไปพวกคุณจะทำงานร่วมกันกับผมครับ”

หลินม่ายและทั้งหมดติดตามเขาเพื่อเข้าสู่สำนักงานใหญ่

มีพนักงานหกคนคนนั่งรออยู่ในสำนักงานแล้ว

จูเจี้ยนเซ่อแนะนำทุกคนให้รู้จักกับหลินม่ายและคนอื่น ๆ ด้วยรอยยิ้ม

นอกจากนี้เขาให้หลินม่ายและคนอื่น ๆ แนะนำตัวเอง บรรยากาศเต็มไปด้วยความชื่นมื่น

แม้ว่าเพื่อนร่วมงานเหล่านั้นจะไม่เด็ก และคนที่อายุน้อยที่สุดอยู่ในวัยสามสิบปี แต่พวกเขาก็ใจดีและค่อนข้างเป็นมิตรอย่างมาก

สาวใหญ่ชื่อเซี่ยพูดกับหลินม่ายและคนอื่น ๆ ว่าหากไม่พอใจโต๊ะที่จูเจี้ยนเซ่อจัดไว้ให้ ก็สามารถแลกเปลี่ยนกับหล่อนได้

รุ่นพี่อีกหลายคนแสดงความคิดเห็น โดยบอกกล่าวว่าพวกเขาก็ยินดีที่จะแลกที่นั่งกับเหล่ามือใหม่ทุกคนด้วย

ที่นั่งของหลินม่ายและคนอื่น ๆ ไม่อาจดีเทียบเท่ากับพนักงานภายใน แต่ก็ไม่มีใครพูดว่าต้องการเปลี่ยน

จางชานยอมรับมันในทันที เขาไม่สนว่ามันจะดีหรือไม่ดี ตราบใดที่เขาทำงานได้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

หลินม่ายและคนอื่น ๆ ใช้ชีวิตมาบ้างแล้ว พวกเขาจะไปสนใจคำพูดใจดีของอาวุโสเหล่านี้ทำไม?

ส่วนผู้อำนวยการจูไม่มีท่าทางวางมาดใด ๆ เลย เขาช่วยหลินม่ายจัดโต๊ะเป็นการส่วนตัว และบางครั้งยังลอบสัมผัสมือของหลินม่ายราวกับไม่ตั้งใจ

แม้หลินม่ายจะพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ต้องการให้ช่วยเหลือ แต่ผู้อำนวยการจูก็ยังยืนกรานและไม่ต้องการให้เธอปฏิเสธ ทั้งสองคล้ายกับจับมือกันหลายครั้งอย่างไม่ตั้งใจ

หลินม่ายสัมผัสได้ว่าผู้อำนวยการจูกำลังพยายามเอาเปรียบเธอ แต่เธอก็ไม่มีหลักฐานจะกล่าวโทษเขา

สุดท้ายถ้าเธอเริ่มโวยวาย ผู้อำนวยการจูจะตอบกลับมาว่าเขาไม่ตั้งใจ และเขาที่ทำผิดจะกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ ส่วนเธอที่เป็นเหยื่อจะรับบทหญิงสาวเจ้าปัญหาทันที

ถ้าวิธีขาวสะอาดไม่ได้ผล งั้นใช้วิธีอื่นแล้วกัน

หลินม่ายยกยิ้มบนใบหน้ากล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ทว่ากลับเหยียบเท้าของผู้อำนวยการจูอย่างแรง ส้นรองเท้าบูทหนังหนาสองนิ้วกระแทกลงเต็มหลังฝ่าเท้าเขา

ผู้อำนวยการจูเจ็บปวดมากจนต้องไปช่วยเด็กสาวคนอื่น ๆ จัดโต๊ะแทน ร่างกายของเขาชุ่มโชกด้วยเหงื่อ

หลินม่ายนึกคิดในใจ เขากล้าหาญที่จะฉวยโอกาสจากเธองั้นเหรอ ดูท่าจะฝันกลางวันไม่น้อย

หลังจากหลินม่ายและคนอื่น ๆ นั่งลงแล้ว ผู้อำนวยการจูเริ่มอธิบายว่าพวกเขาจะต้องทำอะไรบ้าง ก่อนจะกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

ก่อนเดินออกจากห้อง เขามองย้อนกลับมาหาหลินม่ายครู่หนึ่ง

สักวันเขาจะยอมให้เธอคุกเข่าลงต่อหน้าเขา และขอร้องให้เขาใช้ร่างกายนี้บำเรอความสุขสมให้

มิฉะนั้นเขาจะเขียนในรายงานการฝึกงานว่า “ไม่มีคุณสมบัติ” ไม่เพียงแต่เธอจะไม่สามารถเรียนจบได้ แต่เธอยังไม่ผ่านการฝึกงานอีกด้วย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อเริ่มทำงาน และพักเที่ยงมาถึงในพริบตา

พี่สาวเซี่ยที่อยู่ในวัยสี่สิบถามหลินม่ายอย่างใจดี “พวกเธอไปกินข้าวที่โรงอาหารกันไหม?”

หลายคนพยักหน้ารับ

หน่วยฝึกงานนี้ค่อนข้างไกลจากมหาวิทยาลัย หากกลับไปกินข้าวที่บ้านคงต้องเร่งรีบกลับมาแล้วจะไม่ทันการ

พี่สาวเซี่ยบอกตำแหน่งของโรงอาหารก่อนจะสะพายกระเป๋า

โก่วเวิน ไช่หานปิงบอกกล่าวให้ฉีฟางไปโรงอาหารกับพวกเขา

ฉีฟางยกยิ้มจริงใจก่อนจะพูดว่า “พวกเธอไปก่อนเลย ฉันมีเรื่องต้องจัดการ”

โก่วเวินและไช่หานปิงจึงออกไปโดยไม่คิดรอ

หลินม่ายเก็บโต๊ะพร้อมหยิบกล่องอาหารกลางวันแล้วเดินออกไป

ฉีฟางติดตามเธอมาอย่างรวดเร็วก่อนจะพูดว่า “จริง ๆ แล้วเราทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นและอยู่ในแผนกเดียวกัน ทำไมเธอถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวอย่างนี้ล่ะ? ฉันอยากจะบอกโก่วเวินกับไช่หานปิงว่าอย่าทำอย่างนี้เลย แต่ฉันไม่กล้า”

หลังจากนั้นหล่อนก็ถามอย่างระมัดระวังว่า “หลินม่าย เธอโกรธฉันไหม?”

หลินม่ายเหลือบมองหล่อนอย่างขี้เล่นและทำเพียงยกยิ้มให้ ก่อนจะเดินเร็วเข้าสู่โรงอาหาร

ฉีเฟิงแสร้งทำเป็นไม่ยินยอม แต่จริง ๆ แล้วหล่อนกำลังคิดสร้างปัญหา โดยให้เหตุผลว่าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ฉีเฟิงเม้มปากก่อนจะเดินตามเข้าโรงอาหารไป

อีกด้าน จางชานหยิบกล่องอาหารของตัวเองและไปที่โรงอาหารเช่นกัน

โรงงานวิทยุหย่งเชิงเป็นโรงงานขนาดใหญ่ของรัฐ มีพนักงานกว่าสองพันคน

ช่วงพักเที่ยงมีพนักงานจำนวนมากมารับประทานอาหารที่โรงอาหาร

ยังมีครอบครัวบางครอบครัวที่ไม่มีเวลาเตรียมมื้อเที่ยงมา พวกเขาต้องมาซื้ออาหารที่โรงอาหารแห่งนี้ก่อนจะนั่งกินข้าวร่วมกัน ในทุกร้านค้าจึงเต็มไปด้วยคิวยาวเหยียด

หลินม่ายมองไปรอบ ๆ และเห็นเมนูที่ติดไว้ของแต่ละร้าน เธอเลือกร้านขายซี่โครงหมู ผักใบเขียว และข้าว

การซื้ออาหารใช้เวลานานกว่ายี่สิบนาที นี่เป็นเพราะแม่ครัวมีการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วมาก ไม่อย่างนั้นมันจะช้ายิ่งกว่านี้

หลินม่ายรับอาหารแล้วมานั่ง เธอพอใจกับอาหารมาก มันมีซี่โครงหมูถึงห้าชิ้น ซึ่งถือว่าเยอะเลยทีเดียว

แม่ครัวของรัฐไม่ตระหนี่แม้แต่น้อย พวกเขาสามารถตักอาหารได้ตามต้องการจริง ๆ

ฉีฟางเองก็ได้รับอาหารแล้ว หล่อนเพียงเหลือบมองหลินม่ายอย่างละอายใจก่อนจะเดินไปที่โต๊ะของโก่วเวินและไช่หานปิง

ไช่หานปิงกำลังนั่งกินหมูสามชั้นตุ๋น หล่อนหันมองฉีฟางแล้วถามว่า “หลินม่ายรังแกเธอเหรอ?”

ฉีฟางส่ายศีรษะตอบเสียงแผ่ว “ไม่… ไม่หรอก”

แต่ท่าทางของหล่อนบอกชัดเจนว่าตัวเองถูกหลินม่ายรังแก

จางชานนั่งอยู่ด้านหลัง เขากำลังกินหมั่นโถวและอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ

เวลานี้ผู้อำนวยการจูเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องอาหารกลางวัน

เมื่อเห็นโกวเวินและสาว ๆ คนอื่น เขารีบเดินเข้าหาก่อนจะถามออกไปด้วยท่าทางใจดีว่าอาหารที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง

สาว ๆ ทุกคนพยักหน้า “พวกเรากินได้ค่ะ อร่อยมาก!”

คำพูดนั้นดูธรรมดา แต่แฝงไปด้วยความหมาย “พวกเราจะไม่มีวันเดทกับลุงอย่างคุณ”

ผู้อำนวยการจูวางฝ่ามืออวบอ้วนไว้บนหัวไหล่ของไช่หานปิงผู้สวยที่สุดในกลุ่มคนทั้งสาม

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าคิดว่าพวกเราเป็นแค่โรงงานวิทยุ แต่เราคือโรงงานวิทยุระดับประเทศ และเป็นหน่วยงานสำคัญของรัฐ เงินเดือนและสวัสดิการอยู่ในเกณฑ์ที่ดี มีทุนส่งไปศึกษาต่อต่างประเทศมากมายในแต่ละปี หากพวกคุณตั้งใจทำงานอาจจะได้ทุนไปเรียนต่อในต่างประเทศได้ สุดท้ายแล้วพวกคุณทั้งหมดก็เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชิงหวา”

เด็กสาวหลายคนได้ยินอย่างนั้นก็พลันตื่นเต้นไปกับคำพูดของเขา

……………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

ไปไหนดีคะคุณแม๊ เงินโดนขโมยไปหมดแล้ว

อย่ามาหาเศษหาเลยกับม่ายจื่อนะตาเฒ่าหัวงู

ไหหม่า(海馬)