แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1023 ส่งโต้วโต้วกลับบ้าน

ตอนที่ 1023 ส่งโต้วโต้วกลับบ้าน

ตอนที่ 1023 ส่งโต้วโต้วกลับบ้าน

ก่อนหกโมงเช้าในเช้าของวันปีใหม่ คุณปู่ฟางและคุณย่าฟางได้ตื่นนอนแล้ว

ตามธรรมเนียมปฏิบัติ อาหารค่ำปีใหม่จะเสิร์ฟในเช้าแรกของปีใหม่ทางจันทรคติ

เพราะเมื่อวานหลินม่ายทำอาหารเย็นในคืนวันส่งท้ายปีอย่างยิ่งใหญ่แล้ว และทั้งคู่ก็ไม่อยากจะร้องขอให้เธอต้องลุกขึ้นมาทำอาหารอีกครั้ง วันนี้พวกเขาจึงคิดว่าจะลงมือเข้าครัวด้วยตัวเอง

เสี่ยวมู่ตงนอนคั่นกลางระหว่างพ่อกับแม่ เพราะค่อนข้างอบอุ่นเกินไป เขาจึงตื่นขึ้นเพราะรู้สึกร้อน

เขาผลักหลินม่ายเบา ๆ ก่อนจะร้องเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงหวานใส บอกกล่าวว่าเขาปวดปัสสาวะ

เป็นฟางจั๋วหรานได้ยิน เขาอุ้มเด็กชายตัวน้อยแล้วพาไปเข้าห้องน้ำ อีกฝ่ายไม่เพียงแต่ปัสสาวะเท่านั้น ดูเหมือนลำไส้ของเขาจะทำงานแล้ว กลิ่นเหม็นจึงโชยออกมาด้วยอย่างช่วยไม่ได้

ทั้งพ่อและลูกชายกลับมานอน แต่เสี่ยวมู่ตงไม่อยากนอน และยืนยันว่าเขาตื่นแล้ว

ฟางจั๋วหรานมองลงจากบันไดก่อนจะเห็นว่าปู่กับย่าตื่นแล้ว เขาจึงกลับไปที่ห้องก่อนจะพาเสี่ยวมู่ตงไปให้คุณปู่คุณย่าดูแล และกลับไปนอนอีกครั้ง

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้นอนร่วมเตียงกับภรรยาเพียงสองคน มันรู้สึกดีมากที่ได้กอดเธอไว้ในอ้อมแขนขณะหลับอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้ที่เสี่ยวมู่ตงร้องเรียกเพราะปวดปัสสาวะ หลินม่ายก็ตื่นขึ้นแล้วเหมือนกัน

หลังจากฟางจั๋วหรานกลับมาและเห็นว่าเธอกำลังลุกขึ้นแต่งตัว เขาก็รีบเดินเข้าหาก่อนจะอุ้มเธอลงเตียงอีกครั้ง

ใบหน้าของหลินม่ายแดงก่ำ…

การเตรียมอาหารในช่วงวันปีใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะที่บ้านมีอาหารปรุงสุกแล้วมากมาย

มีทั้งชุดผักนึ่ง ลูกชิ้นเนื้อ ลูกชิ้นปลา หลินม่ายตระเตรียมอาหารไว้มากมายแล้วในตู้เย็น สามารถหยิบออกมาอุ่นนึ่งได้ทันที

มีทั้งเนื้อวัวสไลด์หมักซีอิ๊ว หูหมูตุ๋นพะโล้ ผัดผักใบเขียวสองอย่าง และเพิ่มเติมด้วยซุปไข่ใส่เห็ด เท่านี้ก็เป็นอาหารต้อนรับวันปีใหม่ได้แล้ว

คุณปู่ฟางและคุณย่าฟางเห็นว่าเด็ก ๆ ทุกคนตื่นแล้ว ยกเว้นหลินม่ายกับสามี

คุณปู่ฟางตบก้นอวบอ้วนของเสี่ยวมู่ตงที่อยู่ในกางเกงบุนวม “ไปเรียกพ่อกับแม่หลานมากินข้าวเร็วเข้า เดี๋ยวเราต้องไปเยี่ยมหลุมศพบรรพบุรุษกันด้วย”

เสี่ยวมู่ตงใช้มือและเข่าปีนขึ้นบันไดไปช้า ๆ ไม่นานก็มาถึงประตูห้องของหลินม่ายและสามี

เขาเปิดประตูแง้ม และกำลังจะร้องเรียกแม่กับพ่อให้ตื่น แต่เหตุการณ์ตรงหน้าทำเขาประหลาดใจ

เขาเห็นว่าพ่อกำลังขึ้นคร่อมทับแม่ของเขา และแม่ของเขาก็มีท่าทางคล้ายกับกำลังเจ็บปวดอย่างมาก

ดวงตาของเด็กน้อยน่ารักเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ เขาร้องไห้ลั่นก่อนจะปีนขึ้นเตียง

ฟางจั๋วหรานอับอายกับการปรากฏตัวกะทันหันของลูกชาย ซึ่งขณะนี้กำลังใช้กำปั้นเล็กระดมทุบตัวเขา “ใครให้พ่อรังแกแม่ อย่าทำแม่ผม!”

หลินม่ายรู้สึกจนปัญญาและอับอาย มือข้างหนึ่งคว้าผ้าห่มปิดบังร่างกายไว้ก่อนจะใช้อีกมือหยุดเด็กน้อย “พ่อไม่ได้รังแกแม่หรอกจ้ะลูก”

เมื่อเห็นว่าไม่สามารถทุบตีฟางจั๋วหรานได้อีก เสี่ยวมู่ตงก็โมโหมากพร้อมกับลุกขึ้นยืน

เขาวิ่งออกไปด้วยขาสั้น ๆ อ้วน ๆ แล้วร้องไห้เสียงดัง “คุณปู่ทวด คุณย่าทวด พ่อรังแกแม่ผม แม่จะโดนพ่อทับตายแล้ว!”

คุณปู่ฟาง คุณย่าฟาง และเสี่ยวเหวินกำลังจัดอาหารวันปีใหม่อยู่บนโต๊ะ

ทันทีที่ได้ยิน คุณย่าฟางก็แทบจะลืมว่าตนเองแก่ชรามากแล้ว นางวิ่งขึ้นไปชั้นบนและเห็นเสี่ยวมู่ตงยืนร้องไห้ตะโกนอย่างนั้น จึงพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวย่าทวดจะสั่งสอนพ่อของหนูให้เอง!”

เสี่ยวมู่ตงอยากจะตามไปด้วย แต่เสี่ยวเหวินรีบอุ้มเขาลงมาชั้นล่าง

เด็กน้อยเงยหน้าเปื้อนเปรอะคราบน้ำตาก่อนจะถามเสี่ยวเหวินเสียงสะอื้น “แม่ผมจะโดนพ่อทับตายไหมครับ?”

เสี่ยวเหวินเองก็ยังเด็ก และไม่เข้าใจเรื่องระหว่างชายหญิง

เขากล่าวตอบจริงจังว่า “คุณอาหญิงกับคุณอาคงกำลังเล่นอะไรสักอย่าง ถ้าคุณอาหญิงจะโดนทับตาย หล่อนต้องร้องขอความช่วยเหลือแล้วสิ”

เด็กน้อยตอบกลับ “โอ้” ก่อนจะหยุดร้องไห้ฉับพลัน

ขณะเดียวกันที่ชั้นบน คุณย่าฟางก็กำลังดุด่าฟางจั๋วหรานอยู่ตรงหน้าประตู “เป็นผู้ใหญ่แล้วทำไมไม่รู้จักอายเสียบ้าง? คราวหน้าอย่าลืมล็อกประตูสิ!”

เวลานี้ฟางจั๋วหรานลุกขึ้นพร้อมกับสวมกางเกงอย่างช่วยไม่ได้

เขาจำได้ว่าตอนที่เขาเข้าห้องมาแล้ว เขาปิดประตูและล็อกมันชัดเจน มีเสียงล็อกดังขึ้นแล้ว

กลอนประตูกลับเด้งออกมาเองได้งั้นเหรอ?

ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะอาบน้ำ แต่งตัว แล้วลงไปชั้นล่างพร้อมกัน

ทั้งสองแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่ต่อให้ทุกคนจะไม่พูดถึงมัน ทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอับอายจริงๆ

ขณะฟางจั๋วหรานจะใช้ตะเกียบคีบอาหาร เด็กชายเผยสีหน้าบูดบึ้งพร้อมกับดึงจานออกห่าง ไม่ยอมให้พ่อคีบอาหารได้สะดวก

เด็กน้อยจำฝังใจทีเดียวว่าพ่อของเขารังแกแม่

คุณปู่ฟางและคุณย่าฟางพยายามอย่างหนักเพื่อกลั้นหัวเราะ และไม่มีใครห้ามปรามเสี่ยวมู่ตง

ฟางจั๋วหรานใช้ประโยชน์จากท่อนแขนที่ยาวกว่าคีบอาหารที่ต้องการจนได้

โต้วโต้วคิดว่านี่อาจเป็นมื้อสุดท้ายที่จะได้กินอาหารในบ้านของหลินม่าย ดังนั้นหล่อนจึงกินเยอะมาก

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว หล่อนยังไม่คิดจะออกไป ทำให้เสี่ยวเหวินจ้องมองหล่อนหลายครั้งจนกระทั่งหล่อนต้องพูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “น้าหลิน หนูอยากกลับบ้านค่ะ”

หลินม่ายตอบตกลงทันที

เธอไม่ต้องการให้โต้วโต้วอยู่ที่บ้านในช่วงปีใหม่เลย แต่เพราะคุณย่าฟางใจดีเกินไปและเธอไม่ต้องการมีปัญหา จึงต้องให้หล่อนพักที่บ้านชั่วคราว

ครั้นโต้วโต้วเป็นคนเอ่ยปากอยากกลับบ้านด้วยตัวเอง จึงไม่มีใครคัดค้านเรื่องนี้

คุณย่าฟางเห็นว่าอาการป่วยของโต้วโต้วยังไม่หายดีด้วยซ้ำ แต่อีกฝ่ายอยากจะกลับบ้านแล้ว นางก็ยิ่งรู้สึกผิดหวัง นึกเสียใจในตัวโต้วโต้วมากขึ้น

ก่อนที่ครอบครัวจะไปเมืองซื่อเหม่ย พวกเขาก็ขับรถไปส่งโต้วโต้วให้กับหรงจี้เหมยมารดาผู้ให้กำเนิด

เมื่อวานนี้หรงจี้เหมยซ่อนตัวอยู่ที่มุมถนน หล่อนมีความสุขมากที่เห็นฟางจั๋วหรานพาโต้วโต้วเข้าไปในบ้าน

ตราบใดที่โต้วโต้วเข้าไปอยู่ในบ้านของหลินม่าย แผนการก็จะดำเนินต่อไป

หล่อนไม่กลัวเลยว่าหลังจากแผนการสำเร็จแล้ว โต้วโต้วจะทิ้งพวกตนไว้ด้านหลัง และรับความมั่งคั่งทั้งหมดเพียงลำพัง

สุดท้ายโต้วโต้วเป็นเพียงเด็ก และไม่สามารถเอาชนะหล่อนได้

นอกจากนี้ ทุกครั้งที่หล่อนล่อลวงให้โต้วโต้วร่วมมือด้วย หล่อนก็เก็บหลักฐานไว้เสมอ

ตราบใดที่โต้วโต้วกล้าละทิ้งพวกเขาเพื่อเสวยสุขเพียงลำพัง หล่อนจะใช้หลักฐานนี้เพื่อจัดการกับเด็กน้อย เช่นนี้จึงไม่ต้องหวาดกลัวว่าโต้วโต้วจะไม่เชื่อฟัง

ขณะหรงจี้เหมยกำลังนอนฝันหวานอยู่ที่บ้าน เวลานี้ก็กลับเห็นว่าหลินม่ายพาโต้วโต้วกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าขาดวิ่นแบบเดียวกับที่ใส่ออกไปอีกครั้ง

หล่อนลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ก่อนจะแสร้งทำเป็นกระตือรือร้น “สวัสดีแขกผู้ยิ่งใหญ่ คุณหลิน นั่งลงก่อนเถอะค่ะ”

สองพี่น้องและจิงจิงหันมองโต้วโต้วด้วยสายตารังเกียจ

ทำไมนังตัวดีนี่ถึงกลับมาอีก? มันต้องการกลับมาแย่งมื้ออร่อยจากพวกเราอีกเหรอ?

ช่วงปีใหม่นี้พวกเขาไม่ได้ทำความสะอาดบ้านเลย และบ้านหลังนี้ก็รกยิ่งกว่ารังหนู หลินม่ายน่ะหรือจะยอมเข้าไปด้านใน!

เธอสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ต้อนรับปีใหม่แล้ว และกลัวว่าฝุ่นภายในนั้นจะทำเสื้อผ้าของเธอสกปรก

หลินม่ายปฏิเสธก่อนจะผลักโต้วโต้วคืนกลับไป กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลูกสาวนักฉ้อโกงของเธอหนีออกจากบ้านของเธอมาที่บ้านของฉัน ไม่คิดจะไปตามหาหน่อยเหรอ?”

หรงจี้เหมยยกยิ้มอย่างไม่รู้สึกผิด “หล่อนวิ่งไปที่บ้านของคุณ ไม่ใช่บ้านคนอื่นคนไกลสักหน่อย ทำไมฉันต้องกังวลด้วยคะ?”

หลินม่ายกล่าวจริงจัง “ถ้าโต้วโต้ววิ่งไปที่บ้านของฉันอีกครั้ง ฉันจะไปแจ้งความกับตำรวจว่าเธอไม่ดูแลลูกสาวตัวเอง!”

หรงจี้เหมยร้องโต้แย้งออกมา “ฉันไม่ได้ขอให้หล่อนวิ่งไปที่บ้านของคุณสักหน่อยค่ะ ที่หล่อนวิ่งไปที่บ้านของคุณเพราะว่าหล่อนไม่ชอบอาหารที่บ้านหลังนี้ แล้วจะมาโทษฉันได้เหรอ?”

หลินม่ายกล่าวตอบน้ำเสียงเย็นชา “ค่าเลี้ยงดูรายเดือนของโต้วโต้วตั้ง 150 หยวน อาหารการกินของโต้วโต้วจะแย่ได้ยังไง? หรือเธออยากให้ฉันรายงานเรื่องนี้ต่อศาลให้พวกเขาสอบสวนดี?”

หรงจี้เหมยหุบปากทันที

หลินม่ายหยิบใบเสร็จและใบนัดฉีดยาออกมาจากกระเป๋า “โต้วโต้วไม่สบาย นี่คือใบเสร็จรับเงิน และใบนัดสำหรับฉีดยา โปรดเก็บไว้และไปฉีดยาตามนัดด้วย”

จากนั้นเธอก็ออกไป

หลินม่ายก้าวลงไปเพียงชั้นเดียวก็ได้ยินวาจาดุร้ายของเด็กหญิงตัวเล็กดังขึ้นจากห้องของหรงจี้เหมย “นังบ้า แกห้ามกินของอร่อยในบ้านเชียวนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้ต้าซวงกับเสี่ยวซวงทุบตีแก!”

หลินม่ายไม่คิดสนใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น เธอยังคงเดินต่อไปไม่หยุดฝีเท้า

ไม่ใช่ว่าโต้วโต้วจะจัดการไม่ได้ หล่อนสามารถไปหาตำรวจและสหพันธ์สตรีได้

แต่โต้วโต้วไม่ทำ โต้วโต้วต้องการเข้ามายุ่งกับเธอ และต้องการให้เธอรับผิดชอบความอยุติธรรมนี้

ดีแล้วที่ต้องเผชิญหน้ากับชีวิตเช่นนี้ สุดท้ายแล้วหลินม่ายรู้สึกว่าตนเองปฏิบัติกับโต้วโต้วอย่างมีเมตตาที่สุดแล้ว

ทั้งครอบครัวกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งเพื่อให้เสี่ยวซิ่วไปพบพี่ชาย และให้มั่นใจว่าเขายังสบายใจ ไม่อย่างนั้นเด็กหญิงตัวน้อยจะไม่ยอมกลับไปที่เมืองซือเหม่ยด้วยกัน

ทั้งกลุ่มมาถึงเมืองซือเหม่ยในเวลาแปดโมงเช้า

พวกเขาช่วยกันกวาดหลุมศพบรรพบุรุษ เมื่อขึ้นภูเขาก็ได้พบกับชาวบ้านที่กลับมาจากการกวาดหลุมศพบรรพบุรุษแล้ว

ทุกคนทักทายกันท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ

ทั้งครอบครัวอยู่ในเมืองซือเหม่ยจนมืดก่อนจะกลับมาที่เจียงเฉิงเพื่อจัดการธุระที่คั่งค้าง

การเฉลิมฉลองปีใหม่ในชนบทสนุกสนานมากกว่าการเฉลิมฉลองในเมืองนัก

หลินม่ายและครอบครัวมีช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมในวันนี้ ในขณะที่โต้วโต้วเผชิญกับความหดหู่และสิ้นหวัง

จิงจิงและน้องชายฝาแฝดผลัดกันรุมกลั่นแกล้งหล่อนตลอดทั้งวัน

หล่อนไม่ได้กินอาหารอร่อยสักคำ ทำได้เพียงเฝ้ามองพวกเขาเอาเงินของหล่อนไปซื้อปลาและเนื้อชิ้นใหญ่เท่านั้น

อีกทั้งหรงจี้เหมยยังไม่คิดจะพาหล่อนไปฉีดยา

หล่อนหยิบใบเสร็จรับเงินและใบนัดการฉีดยาไปที่โรงพยาบาลผู่จี้เพื่อบอกกล่าวว่าลูกสาวของตนหายป่วยแล้ว และให้ยกเลิกการฉีดยาที่เหลือ

แม้ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในโรงพยาบาลผู่จี้ แต่พวกเขาเองก็รู้สึกเสียใจมากที่ต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ไร้เหตุผลแบบนี้ในวันปีใหม่

เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเลือกที่จะยุติเรื่องนี้โดยการยกเลิกการฉีดยาทั้งหมดให้กับหรงจี้เหมย

หรงจี้เหมยรู้ว่าค่าธรรมเนียมของโรงพยาบาลผู่จี้ไม่ได้ถูก แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันจะแพงขนาดนี้

เพียงแค่ยาลดไข้ 3 เข็ม พวกเขาก็คืนเงินให้หล่อนเกือบ 200 หยวน

หลังกลับมาถึงบ้าน หรงจี้เหมยไม่เห็นโต้วโต้วจึงหันไปถามจิงจิง “นังบ้านั่นอยู่ไหน?”

จิงจิงเหยียดริมฝีปากอย่างเย้ยหยันก่อนจะพูดว่า “หลังจากที่คุณอาออกไป หนูก็บอกให้หล่อนซักผ้า แต่นังบ้านั่นบอกว่าตัวเองเป็นไข้ ตอนนี้มันขึ้นไปนอนบนเตียงราวกับหมาตาย!”

หรงจี้เหมยขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเดินเข้าห้องทรุดโทรมเล็ก ๆ ของโต้วโต้วก่อนจะเอื้อมมือแตะหน้าผากของเด็กหญิง และพบว่ามันร้อนจริงๆ

โต้วโต้วอ้อนวอนทั้งน้ำตา “แม่ พาหนูไปฉีดยาหน่อยได้ไหม หนูไม่ไหวแล้ว หนูเป็นไข้!”

หรงจี้เหมยหัวเราะ “แกผ่าตัดเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ? จะเป็นไข้ตายได้ยังไง?”

โต้วโต้วหลับตาลงอย่างเศร้าใจ น้ำตาไหลออกจากมุมหางตาอย่างสิ้นหวัง

เวลานี้จิงจิงได้ตะโกนดังมาจากด้านนอก “คุณอา มีคนมาหาค่ะ”

หรงจี้เหมยเดินออกจากบ้านโทรมหลังเล็ก และเห็นว่าชายหนุ่มหน้าตาดีกำลังยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว

จู่ ๆ หรงจี้เหมยก็นึกอะไรบางอย่างได้ ผู้ชายคนนี้อาจจะเป็นคนรักที่หายตัวไปของหล่อน

หล่อนถามออกไปด้วยสีหน้าราวเด็กสาวมีความรัก ในใจเต้นระส่ำอย่างช่วยไม่ได้ “คุณเป็นใครคะ?”

ชายคนนั้นกล่าวออกมาอย่างลึกลับ “ไม่ต้องรู้หรอกว่าผมเป็นใคร ผมแค่อยากรู้เรื่องของโต้วโต้ว”

หรงจี้เหมยหมดอารมณ์ทันที ตอบกลับอย่างเย่อหยิ่ง “ทำไมฉันต้องบอก?”

“เพราะผมมีสิ่งนี้” ชายคนนั้นยื่นเงิน 200 หยวนออกมา

ดวงตาของหรงจี้เหมยเปล่งประกาย ก่อนจะเริ่มต่อรองอย่างไม่เกรงใจ “300 หยวน!”

ชายคนนั้นยื่นเงินเพิ่มให้โดยไม่ต่อรองสักคำ

………………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

ต่อไปจะทำกิจกรรมสานสัมพันธ์ก็อย่าลืมล็อกประตูด้วยนะคะ เดี๋ยวลูกมาเห็นแล้วจะเข้าใจผิดแบบนี้

ทีนี้รู้ซึ้งถึงความชั่วของแม่ตัวเองหรือยังล่ะน้องถั่ว ดูท่าต้องใกล้ตายก่อนถึงจะคิดได้ล่ะมั้งเนี่ย

ผู้ชายคนนี้เป็นใคร มาด้วยจุดประสงค์อะไรหนอ?

ไหหม่า(海馬)