แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1007 ฟางจั๋วเยวี่ยร่วมมือต่อสู้

ตอนที่ 1007 ฟางจั๋วเยวี่ยร่วมมือต่อสู้

ตอนที่ 1007 ฟางจั๋วเยวี่ยร่วมมือต่อสู้

ซิงกวงพลาซ่ามีกำหนดจะเปิดในวันคริสต์มาส หลินม่ายจึงเดินทางไปเมืองเจียงเฉิงเพียงลำพังล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์

นี่เป็นห้างสรรพสินค้าแห่งแรกของเธอ ดังนั้นเธอจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษ

หากประสบความสำเร็จ เธอจะเปิดห้างสรรพสินค้าทั่วประเทศให้ทันสมัยเหมือนกับฮ่องกงทั้งหมด

เธอเป็นเจ้าของว่านทงกรุ๊ป ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาในการเปิดห้างสรรพสินค้าหลายสาขา

ช่วงวันปีใหม่สากลในเมืองเจียงเฉิงเป็นวันที่หนาวที่สุดของปี

ทันทีที่เธอออกจากสนามบิน หลินม่ายก็รับรู้ได้ถึงสภาพอากาศอันเลวร้ายอย่างยิ่งในเมืองเจียงเฉิง ลมแรงและหนาวเหน็บที่พัดกระทบใบหน้าเธอให้ความรู้สึกเหมือนคมมีดกรีดผ่าน

ลมแรงในฤดูหนาวนั้นหาได้ยากในเมืองเจียงเฉิง

ช่วงเที่ยง หลินม่ายกินหม้อไฟเพื่ออบอุ่นร่างกาย จากนั้นจึงขับรถไปยังซิงกวงพลาซ่า ซึ่งจินฉี่คังกำลังรอเธออยู่

เนื่องจากผลงานอันโดดเด่นในด้านแผนพัฒนาธุรกิจ จินฉี่คังจึงได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากหลินม่ายให้ดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปของซิงกวงพลาซ่า

แม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีก็ตาม แต่ในเมืองเจียงเฉิงยังคงมีรถยนต์ไม่มากนัก

เมื่อไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วน รถจะน้อยลงมาก ซึ่งทำให้ท้องถนนดูว่างเปล่า

ทว่าวันนี้ลมพัดแรงมาก ทำให้รถเมอร์เซเดส-เบนซ์ของหลินม่ายคล้ายกับกำลังลอยจากพื้น

หลินม่ายขับรถผ่านฉวินกวงพลาซ่าและเหลือบมองแวบหนึ่ง

ผนังห้างสรรพสินค้าตั้งแต่ชั้น 1 ถึงชั้น 5 เต็มไปด้วยโฆษณาสีสันสดใสขนาดใหญ่

อาจเป็นเพราะวันนี้ลมแรงเกินไป การก่อสร้างอาคารสำนักงานด้านบนจึงถูกระงับ

แม้ว่าทั้งสองจะเป็นคู่แข่งกัน แต่หลินม่ายยังหวังว่าฉวินกวงพลาซ่าจะถูกสร้างขึ้นอย่างปลอดภัยและได้มาตรฐาน เพื่อไม่ให้เศษวัสดุร่วงหล่นจากที่สูงใส่ผู้คนที่สัญจรไปมา

แม้จะไม่ได้หล่นใส่ผู้คน แต่หากหล่นใส่ต้นไม้หรือดอกไม้ก็ไม่ดีนัก

หลินม่ายขับรถไปยังซิงกวงพลาซ่าและเห็นจินฉี่คังกำลังสั่งให้คนงานกลุ่มหนึ่งแขวนป้ายขนาดใหญ่สำหรับเปิดร้าน เนื่องจากลมแรงเกินไป ทำให้ป้ายเคลื่อนไม่ตรงตำแหน่ง

แม้ว่าป้ายเหล่านี้จะทำจากผ้าไนลอน แต่ก็ยังต้องขึ้นโครงด้วยโครงเหล็กหนาหลายนิ้ว ซึ่งมีน้ำหนักมาก

หลินม่ายลงจากรถและเดินเข้าไปหาจินฉี่คัง “ลมพัดแรงเกินไป ฉันคิดว่าเราอย่าแขวนป้ายเลยจะดีกว่า หากมันหล่นลงมาอาจเกิดอันตรายอย่างใหญ่หลวง วางมันไว้และรอจนกว่าจะถึงวันเปิดตัว วันนั้นอาจไม่มีลมพัดแรง”

จินฉี่คังคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ “ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นเราผูกดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่ไว้บนมังกรหินทั้งสองก่อน เผื่อวันเปิดงานลมแรง เราจะจ้างทีมฆ้องและกลองมาดึงดูดฝูงชน”

หลินม่ายพยักหน้า “ดีเลยค่ะ”

จินฉี่คังสั่งคนงานให้หยุดแขวนและขอให้เอาป้ายไปเก็บก่อน จากนั้นเดินตามหลินม่ายเข้าไปในซิงกวงพลาซ่า

ขณะที่เดินดู หลินม่ายก็ถามเขาว่าการเตรียมงานเปิดตัวเป็นอย่างไรบ้าง

จินฉี่คังตอบ “ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วครับ แต่ว่าฉวินกวงพลาซ่าเชิญดาราสองถึงสามคนมาจากฮ่องกงและไต้หวันมาแสดงด้วย ส่วนเราไม่ได้เชิญใคร”

หลินม่ายถาม “ทำไมถึงไม่ได้เชิญล่ะคะ?”

“พวกเขาเก็บข่าวนี้ไว้เป็นความลับ เราเพิ่งได้รับข้อมูลเมื่อวานนี้เท่านั้น และผมกำลังคิดจะเชิญใครสักคน”

ก่อนหลินม่ายจะกลับไปเมืองเจียงเฉิง จินฉี่คังได้โทรหาเธอและบอกว่าซิงกวงพลาซ่ายังไม่ได้เปิดตัว แต่ฉวินกวงพลาซ่าก็ได้เริ่มแข่งขันกับพวกเขาแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรืออุปกรณ์จัดเลี้ยง ฝ่ายนั้นล้วนทุ่มเทกับการส่งเสริมการขายที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขามาก

แม้แต่คนโง่ก็ยังเข้าใจว่าฉวินกวงพลาซ่าต้องการบดขยี้ซิงกวงพลาซ่าให้จมดิน แบบที่ไม่มีวันพลิกกลับมาตั้งตัวได้

ท้ายที่สุดแล้วห้างสรรพสินค้าทั้งสองก็ตั้งอยู่ใกล้กันเกินไป ทำให้การแข่งขันดุเดือดอย่างยิ่ง!

วันเปิดตัวห้างสรรพสินค้ามีความสำคัญมาก หากวันนั้นธุรกิจไม่ดี ต่อให้ปรับปรุงแล้วก็ยังฟื้นตัวได้ยาก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อยากพ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งนี้

หลินม่ายคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดกับจินฉี่คังว่า “ฉันจะไปเดินเล่นรอบ ๆ ฉวินกวงพลาซ่าก่อน แล้วจึงค่อยคิดถึงมาตรการตอบโต้ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งค่ะ”

จินฉี่คังพูดด้วยความลังเล “ประธานหลิน ผมคงไม่ได้ไปกับคุณครั้งนี้ ไม่มีใครในฉวินกวงพลาซ่าที่ไม่รู้จักผม”

หลินม่ายพยักหน้ารับ

เธอไม่คิดที่จะปิดบังใบหน้าของตัวเอง และไปที่ฉวินกวงพลาซ่าอย่างเปิดเผย

เมื่อเธอเดินขึ้นไปยังชั้นสอง ประธานหวงแห่งฉวินกวงพลาซ่าก็เข้ามาทักทายเธอพร้อมกับลูกน้องสามคน

ประธานหวงยิ้มทักด้วยความ “ลมอะไรหอบประธานหลินผู้ประกอบการเอกชนที่มีชื่อเสียงจากทั่วประเทศมาถึงที่นี่วันนี้ครับเนี่ย?”

หลินม่ายยิ้มบาง “คุณมีธุระอะไรกับฉันไหมคะ?”

ประธานหวงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่มีธุระอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากจะถามคุณมีธุระอะไรกับห้างสรรพสินค้าของเราหรือเปล่า?”

หลินม่ายเลิกคิ้วถาม “ที่นี่ไม่อนุญาตให้เดินเล่นเหรอคะ?”

ประธานหวงตอบ “ได้ครับได้ ยินดีต้อนรับครับ ผมจะไปเดินซื้อของกับคุณด้วย”

หลินม่ายปฏิเสธทันที “ฉันไม่ชอบเวลามีคนแปลกหน้ามาเดินซื้อของกับฉัน โดยเฉพาะถ้าพวกเขาเป็นผู้ชาย”

รอยยิ้มที่น่าอึดอัดใจของประธานหวงประดับค้างอยู่บนหน้า ขณะที่หลินม่ายเดินจากไปแล้ว

เธอรีบเดินไปรอบ ๆ ฉวินกวงพลาซ่า จากนั้นจึงกลับมาเดินในซิงกวงพลาซ่าของเธอเอง

เธอเปรียบเทียบผลิตภัณฑ์ของห้างสรรพสินค้าทั้งสองอย่างคร่าว ๆ

กลยุทธ์การลงทุนของซิงกวงพลาซ่าดึงดูดแบรนด์หลักโดยไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมแรกเข้า จึงทำให้มีแบรนด์ใหญ่ ๆ มากมายที่ฉวินกวงพลาซ่าไม่มี

ซิงกวงพลาซ่ามีผลิตภัณฑ์ทุกประเภทที่ฉวินกวงพลาซ่าส่งเสริมอย่างจริงจัง

หลินม่ายและจินฉี่คังจัดการประชุมเล็ก ๆ ในสำนักงานของซิงกวงพลาซ่า

หลินม่ายตัดสินใจว่าสำหรับผลิตภัณฑ์ทั้งหมดที่ฉวินกวงพลาซ่ามี ไม่ว่าพวกเขาจะโปรโมตมากแค่ไหน ซิงกวงพลาซ่าจะส่งเสริมการขายในระดับเดียวกันทันที

แม้ว่าจินฉี่คังจะไม่คัดค้านเรื่องนี้ แต่เขากลัวว่าทั้งสองบริษัทอาจเริ่มทำสงครามราคา

หากเป็นเช่นนั้นจริง มันจะกลายเป็นการทำธุรกิจแบบขาดทุน ห้างสรรพสินค้าไม่สามารถทำกำไร และผลประโยชน์ทั้งหมดจะตกเป็นของผู้บริโภค

สิ่งที่จินฉี่คังกังวลคือสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตก่อนของหลินม่าย

คู่แข่งรายใหญ่สองรายเหมือนถูกมนต์สะกด ทั้งคู่ต้องการทำลายล้างซึ่งกันและกัน ประกาศทำสงครามราคา และในท้ายที่สุดทั้งคู่ก็ประสบความสูญเสียอย่างหนัก ซึ่งนำไปสู่ผลลัพธ์ที่หายนะสำหรับทั้งคู่

เป็นบทเรียนนองเลือดอย่างแท้จริง!

หลินม่ายพยักหน้า “ความกังวลของคุณไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้มากนัก หากเราคิดได้แบบนี้ ทางฉวินกวงพลาซ่าก็คงมีความกังวลดังกล่าวเช่นกัน ดังนั้นเราต้องเตรียมมาตรการรองรับให้พร้อม ว่าหากเกิดสงครามราคาขึ้นเราควรต้องรับมืออย่างไร?”

จินฉี่คังครุ่นคิดอย่างหนักและกล่าวว่า “เราเป็นผู้ตาม ดังนั้นจึงได้เปรียบอยู่บ้าง ตราบใดที่ราคาของฉวินกวงพลาซ่าต่ำกว่ากำไรสุทธิ เราจะไม่ลดราคาแข่งขัน และคงราคาไว้ที่เดิม การทำเช่นนี้จะช่วยให้เราควบคุมราคาผลิตภัณฑ์ของฉวินกวงพลาซ่าได้อย่างเหนียวแน่น ทำให้พวกเขาต้องสูญเสียเงินไปตลอดทาง แม้ว่าเราจะไม่ได้กำไร แต่อย่างน้อยผลิตภัณฑ์ของเราก็จะไม่ขาดทุน ท้ายที่สุดแล้วต้องดูว่าใครจะสามารถยืนหยัดได้ยาวนานกว่ากัน!”

หลินม่ายพยักหน้าเห็นด้วย “วิธีนี้ใช้ได้เลยค่ะ”

จินฉี่คังคิดอยู่พักหนึ่งและกล่าวเสริม “หากเราต้องการทำสงครามราคาจริง ๆ เราคงไม่อาจทำเงินได้มาก เรามีผลิตภัณฑ์บางอย่างที่ฉวินกวงพลาซ่าไม่มี เราสามารถส่งเสริมการขายกับผลิตภัณฑ์เหล่านี้และยังคงทำกำไรได้ ทำให้ห้างสรรพสินค้าเปิดทำการได้ตามปกติ และท้ายที่สุดฉวินกวงพลาซ่าต้องเป็นฝ่ายพังทลายลง”

หลินม่ายเห็นด้วย “สิ่งที่คุณพูดมีเหตุผลมากค่ะ ดังนั้นสิ่งที่เรามี แต่ฉวินกวงพลาซ่าไม่มี เราจะส่งเสริมการขายตามปกติ”

หลินม่ายยังชี้แนะต่อว่า “วันปีใหม่สากลและช่วงก่อนเทศกาลปีใหม่เป็นช่วง ที่จัดแต่งงานกันคึกคัก เราควรมุ่งเน้นส่งเสริมเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้าน ลูกอม และเครื่องประดับทอง”

เธอเน้นย้ำถึงการส่งเสริมการขายโทรทัศน์และตู้เย็นจากโรงงานเซิงซื่อของฟางจั๋วเยวี่ย รวมถึงผลิตภัณฑ์ใหม่อย่างเครื่องซักผ้าและหม้อหุงข้าว ซึ่งปัจจุบันเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านเหล่านี้ได้รับความนิยมอย่างมากในตลาด

หลินม่ายทำเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะช่วยเหลือกิจการเครื่องใช้ไฟฟ้าเซิงซื่อที่ผลิตจากโรงงานของน้องสามีแต่อย่างใด

หลินม่ายดำเนินธุรกิจอย่างเป็นกลางและเป็นมืออาชีพเสมอ

ที่เธอแนะนำเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านจากโรงงานของเขา เนื่องจากเครื่องใช้ไฟฟ้าจากโรงงานเซิงซื่อนั้นมีคุณภาพดีและเป็นที่นิยมทั่วประเทศ

เพื่อสร้างชื่อเสียงที่ดีให้กับซิงกวงพลาซ่า จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีผลิตภัณฑ์คุณภาพสูงมาขาย โดยเฉพาะเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้าน

ปัจจุบันเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านหลายยี่ห้อในประเทศจีนยังไม่มีคุณภาพ และอาจจะพังทันทีที่ผู้บริโภคซื้อไป

แต่ในยุคนี้แทบไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าจากต่างประเทศเข้ามาสู่ตลาดภายในประเทศเลย

ถึงแม้จะมี แต่คนธรรมดาก็ไม่สามารถซื้อได้

เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านของรัฐได้รับการคุ้มครองจากสถาบัน และมีการแข่งขันน้อย จึงมีการรับประกันตลาด แต่มักขาดการบริการหลังการขาย

หากเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านชำรุด จำเป็นต้องส่งไปยังร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าเพื่อทำการซ่อมแซมเท่านั้น

ที่สำคัญคือ จะมีสักกี่คนที่รู้วิธีซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านจริง ๆ?

ส่งผลให้คุณภาพของร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านแตกต่างกันไป ตั้งแต่ดีไปถึงแย่ และถึงแม้ค่าธรรมเนียมอาจสูง แต่ก็ไม่ได้การันตีว่าจะซ่อมได้

แม้ว่าจะซ่อมแซมไม่สำเร็จ แต่ก็ไม่ได้ลดค่าใช้จ่ายลงแม้แต่หยวนเดียว

ซึ่งเรื่องนี้เป็นสิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปมักร้องเรียน

ฟางจั๋วเยวี่ยไม่ได้เป็นผู้เดินทางข้ามเวลา แม้ว่าเครื่องใช้ในบ้านของเขาจะมีคุณภาพดีเยี่ยม แต่เขาก็ไม่มีบริการหลังการขาย ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีคู่แข่งไหนที่สามารถเทียบเทียมเขาได้

หลินม่ายโทรหาฟางจั๋วเยวี่ยทันที และขอให้เขาดำเนินการบริการหลังการขาย

ฟางจั๋วเยวี่ยเชื่อมั่นในพี่สะใภ้ของเขาอย่างเต็มที่ และตอบตกลงโดยง่ายดาย

แต่จะให้บริการหลังการขายอย่างไร คงต้องให้หลินม่ายเป็นคนวางแผนแทนเขา

หลังจากที่หลินม่ายเขียนแผนการเสร็จ เธอก็ส่งแฟกซ์ไปให้เขา

เมื่อลองอ่านดูคร่าว ๆ ฟางจั๋วเยวี่ยก็ต้องอ้าปากค้าง พี่สะใภ้ของเขาเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจจริง ๆ

ด้วยการเปิดตัวบริการหลังการขาย ยอดขายเครื่องใช้ไฟฟ้าจากโรงงานของเขาจะพุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาสั่งให้ผู้ช่วยดูแลแผนบริการหลังการขายทั่วประเทศ

ผู้ช่วยของเขาลังเล “เราจะรับสมัครช่างซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้ามากมายขนาดนั้นจากที่ไหนครับ?”

ฟางจั๋วเยวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไปที่โรงงานผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าของรัฐและเปิดรับสมัคร จ้างช่างเทคนิคที่เกษียณอายุแล้ว รวมถึงคนงานตามร้านซ่อมเครื่องใช้ที่ประกอบอาชีพอิสระ แต่เราควรรับผู้ที่มีทักษะที่แท้จริงเท่านั้น อย่าจ้างใครก็ตามที่ไม่มีความเชี่ยวชาญมาโดยเด็ดขาด!”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เริ่มสู้กันทางธุรกิจแล้ว ใครอ่อนแอเสียเปรียบก็แพ้ไปอะ

ไหหม่า(海馬)