หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 47 ราชโองการ
หลายวันผ่านไปหลี่ต้าได้เดินทางกลับมาถึงเมือง
ทังโจวพร้อมเหล่าขุนนางคนอื่นๆ เขารีบเร่งกลับไปที่บ้าน
ด้วยความคิดถึงครอบครัวทันที
หลี่เยว่เล่อลูกชายคนเล็กเห็นเขาเป็นคนแรก ทำให้
เด็กชายตะโกนเรียกบิดาของตนด้วยความดีใจ
“ท่านพ่อ!!”
คนอื่นที่ได้ยินต่างเดินออกมาต้อนรับพี่ชายคนโต
กลับบ้านด้วยความอบอุ่น เขารู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้
กลับบ้าน ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็ตาม
เขาบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คนในครอบครัวฟัง
ตั้งแต่เรื่องราวในท้องพระโรงจนถึงการเดินทางกลับ
ตอนเดินทางไปไม่มีอะไรน่าสนใจมากนักเพราะเขา
อยู่บนหลังม้าเกือบตลอดเวลา แต่ตอนขากลับเขาต้อง
เดินทางพร้อมขุนนางเมืองทังโจวคนอื่นๆ มีคนรักย่อมต้อง
มีคนชังเป็นธรรมดา ระหว่างทางจึงมีทั้งคนชื่นชมและคน
เหน็บแนม
ฝูเฟิ่งเจ้าเมืองทังโจวยังคงทำตัวปกติ ไม่ได้แสดงออก
ว่าโมโหหรือไม่ชอบใจแต่อย่างใด ทำให้คนอื่นๆ ที่รู้สึก
อิจฉาไม่กล้าทำอะไรมากนัก
เป่าเปากับหลี่กังผู้เป็นอาที่ได้ยินต่างขมวดคิ้ว
เล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ทำให้หลี่ซานพี่ชายคนที่สามเอ่ย
แซวขึ้นมาว่า
“สองคนนี้ทำหน้าเหมือนกันเลย หากไม่รู้ข้าคงคิดว่า
สองคนนี้คงเป็นพ่อลูกกัน”
ทั้งสองที่กำลังครุ่นคิดถึงกับชะงัก ตั้งแต่หลี่กังฟื้น
ขึ้นมาเขาก็ทำตัวปกติราวกับจำไม่ได้ว่าก่อนตัวเขาหมดสติ
ลง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง เป่าเปาเองก็ไม่ได้พูดถึงมัน
ขึ้นมาอีก แต่เมื่อหลี่ซานจุดประเด็นเรื่องนี้ก็ทำให้
บรรยากาศของทั้งสองดูแปลกไปเล็กน้อย
หลี่ต้าที่รู้สึกว่าแปลกๆ จึงเล่าเรื่องในท้องพระโรง
ของตัวเองต่อ ทำให้บรรยากาศในบ้านค่อยๆ กลับมา
เหมือนเดิมเมื่อเขาเล่าเรื่องราวทุกอย่างจบก็ถึงเวลาอาหาร
กลางวันพอดี ทำให้ทุกคนพากันไปกินข้าวที่โต๊ะอาหาร
ก่อนจะให้หลี่ต้าไปพักผ่อนเพราะเพิ่งกลับจากเดินทาง
สองวันผ่านไป มีคณะเดินทางเมืองหลวง โดยมีกงกง
จากสำนักราชวังเป็นผู้นำ ผู้คนที่พบเห็นต่างคาดเดาถึงการ
มาของพวกเขาไปต่างๆ นานา
“ต้องเป็นคนจากเมืองหลวงมาแจ้งความดีความชอบ
ให้ใต้เท้าฝูแน่นอน”
“ใช่ที่ไหน ข้าว่าต้องเป็นความดีความชอบของใต้
เท้าหลี่มากกว่า”
“เหตุใดถึงเป็นใต้เท้าหลี่ล่ะ”
“นี่เจ้าไม่รู้หรือ ความคิดเรื่องเงินทังโจวที่ช่วยชีวิต
พวกเราอยู่ตอนนี้เป็นความคิดของใต้เท้าหลี่น่ะสิ”
“…..”
ขบวนจากเมืองหลวงหลังจากมาถึงก็หยุดพักที่
โรงเตี๊ยมชั้นดีในเมืองทังโจว พวกเขาไม่ได้เข้าไปพักที่จวน
เจ้าเมือง และไม่แม้แต่จะแจ้งข่าวให้ขุนนางในเมืองผู้ใด
ทราบ
เสียงซุบซิบของเหล่าชาวบ้านทำให้ฝูเฟิ่งผู้เป็นเจ้า
เมืองทังโจวและขุนนางคนอื่นๆ ได้รู้เรื่องราวของคณะ
เดินทางจากเมืองหลวง มีเพียงบ้านตระกูลหลี่เท่านั้นที่รู้
ข่าวนี้อยู่ก่อนแล้วเป่าเปาจึงเป็นคนอาสาที่จะไปรับรอง
แขกบ้านแขกเมืองในวันนี้
“ไม่ทราบว่าใต้เท้ามีความประสงค์ในสิ่งใดเป็นพิเศษ
หรือไม่เจ้าคะ”
กงกงผู้นำขบวนมองหน้าเป่าเปาทีหนึ่งก่อนจะยกชา
ขึ้นจิบ เมื่อความหอมของชาเตะเข้าที่จมูก กงกงถึงกับเอ่ย
ชมออกมาทันที
“ชาดีๆ ไม่นึกว่าเมืองทังโจวจะมีชาดีๆ เช่นนี้ด้วย สม
แล้วที่เป็นเมืองแห่งการค้า”
เป่าเปาก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม ก่อนหน้านี้นางมี
สายข่าวรายงานเรื่องการเดินทางของคนจากเมืองหลวงมา
ที่เมืองทังโจว ทำให้นางส่งคนไปสืบข่าวเรื่องผู้นำการ
เดินทางในครั้งนี้ และพบว่าเขามีความชอบเรื่องชาเป็น
พิเศษ
ส่วนข่าวเรื่องราชโองการนั้น นางไม่สามารถสืบรู้
เนื้อความด้านในได้เพราะเป็นราชโองการที่มีความลับสูง
นางจึงทำได้เพียงการมาล้วงความลับจากคนนำมาเท่านั้น
“ใต้เท้า นี่คือชาปี้หลัวชุนที่ข้าน้อยผลิตขึ้นมา เมื่อ
ทราบว่ามีท่านผู้มีบารมีแวะมา ข้าน้อยจึงอยากให้ท่านได้
ลิ้มลองเจ้าค่ะ”
“อืม หอมมาก นี่เจ้าผลิตเองเลยรึ?”
“เจ้าค่ะ เป็นชาที่มีเฉพาะฤดูนี้ มันมีคุณสมบัติช่วย
ป้องกันเส้นเลือดอุดตัน ทั้งยังช่วยลดความอ่อนเพลียจาก
การเดินทางได้ด้วยนะเจ้าคะ”
“ฮ่าๆๆ ดีๆ เช่นนั้นข้าขอซื้อต่อเจ้าสักสองชั่งก็ได้
หรือไม่”
“ข้าน้อยจะเตรียมให้นะเจ้าคะ”
“ว่าแต่คุยกันตั้งนานข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย ข้า
คือหม่ากงกง แล้วเจ้าล่ะ?”
“ข้าน้อยมีนามว่าหลี่เป่า เป็นเจ้าของโรงน้ำชาแห่งนี้
เจ้าค่ะ”
“อายุเท่านี้ก็ดูแลกิจการแทนครอบครัวแล้วหรือ เป็น
หญิงสาวที่มีความสามารถจริงๆ”
เป่าเปายิ้มรับ แต่ไม่เอ่ยอธิบายไปว่านางไม่ได้ดูแล
แทนครอบครัว แต่นางเป็นคนสร้างที่นี่ขึ้นมาต่างหาก
“ว่าแต่ เจ้าแซ่หลี่งั้นหรือ? เจ้าเป็นญาติกับใต้เท้าหลี่
ผู้ดูแลศาลประจำเมืองใช่หรือไม่?”
“ใช่เจ้าค่ะ ข้าน้อยเป็นน้องสาวคนเล็กของพี่ใหญ่เจ้า
ค่ะ”
“ครอบครัวเจ้าเป็นครัวใหญ่งั้นหรือ?”
“เจ้าค่ะ ครอบครัวข้าค่อนข้างใหญ่ ตอนนี้ท่านพ่อ
ดูแลหอดนตรี พี่รองทำงานในกองทหาร พี่ชายสามทำ
การค้า พี่ชายสี่เป็นหมอ ส่วนพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รอง
คอยดูแลบ้านเจ้าค่ะ”
“โอ้ว มีความสามารถกันทั้งบ้านจริงๆ ช่างน่า
เสียดาย”
น่าเสียดาย? คำนี้ทำให้เป่าเปารู้สึกกังวลขึ้นมา
เล็กน้อย หรือแผนที่นางวางไว้จะผิดพลาด ตอนนี้มีเพียง
ตำแหน่งขุนนางกรมคลังที่ว่างอยู่ นางจึงวางแผนให้หลี่ต้า
พี่ชายคนโตแสดงความสามารถเพื่อเข้าไปหาวิธีตรวจหา
หลักฐานเอาผิดบรรดาคนของเสนาบดีไป๋
แต่เมื่อครู่กงกงกลับบอกว่าน่าเสียดาย ทำให้นาง
พยายามวางสีหน้าเรียบเฉยแล้วเอ่ยถามต่อไปว่า
“เสียดายสิ่งใดหรือเจ้าคะ”
“ไม่มีสิ่งใดหรอก เจ้ายังมีชารสชาติดีอื่นๆ อีกหรือไม่”
“ยังมีอีกหลายชนิดให้ใต้เท้าลิ้มลองเจ้าค่ะข้าจะให้
คนนำมาให้นะเจ้าคะ ส่วนข้าต้องขอตัวไปทำธุระของ
ตัวเองก่อน”
“ตามสบายๆ”
กล่าวจบเป่าเปาก็รีบเดินออกจากที่นั่นทันที ตอนนี้
เป็นเวลาใกล้จะเย็นลงแล้ว ทำให้อีกไม่นานกำลังจะค่ำ เป่า
เปาจึงรีบกลับบ้านไปเตรียมตัวออกสืบข่าวยามราตรีโดยมี
จุดมุ่งหมายเป็นห้องที่หม่ากงกงเข้าพัก นางต้องสืบให้รู้ให้
ได้ว่าคำว่า ‘น่าเสียดาย’ ในตอนนั้นหมายความว่าอย่างไร
นางจะได้หาวิธีแก้ไขได้ทัน
เป่าเปาปีนป่ายไปตามหลังคาอย่างเงียบเชียบก่อน
จะไถลตัวลงมาที่ระเบียงเพื่อคอยแอบฟังบทสนทนาของ
คนในห้อง ตอนนี้ในห้องยังมืดสนิท ทำให้นางแอบซ่อนตัว
ได้อย่างง่ายดาย
ผ่านไปไม่นานนัก เสียงความเคลื่อนไหวในห้องก็ดัง
ขึ้น ตามมาด้วยแสงตะเกียงที่ถูกจุดโดยขันทีรับใช้
“อาบน้ำแล้วช่างสบายตัวจริงๆ เจ้ามาช่วยข้าทาผิว
หน่อย”
“ขอรับท่านกงกง”
ขันทีรับใช้ก้าวเข้าไปทำตามคำสั่งทันที
“อยู่เมืองทังโจวก็ไม่เลวเหมือนกัน แต่ไม่ว่ายังไงข้าก็
ชอบเมืองหลวงมากกว่า รีบๆ ทำภารกิจให้เสร็จแล้วเรา
กลับกันดีกว่า”
“ไหนตอนแรกท่านเป็นคนอยากมาเองไม่ใช่หรือ
ขอรับ”
“ตอนนั้นก็ส่วนตอนนั้น แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว
จริงสิวันนี้ข้าได้พบน้องสาวของใต้เท้าหลี่ที่ร้านน้ำชาด้วย”
“นางเป็นอย่างไรบ้างขอรับ”
“ก็งั้นๆ แหละ ข้าอยากเจอบรรดาพี่ชายของนาง
มากกว่า”
เป่าเปาที่ได้ยินคำพูดของหม่ากงกงก็เบะปากมองบน
พี่ชายข้าล้วนแต่เป็นชายหนุ่มรูปงาม คิดจะเจอง่ายๆ ฝัน
ไปเถอะ
“แต่เรื่องของใต้เท้าหลี่ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่…”
ยังไม่ทันจะได้ฟังจนจบประโยค เสียงสตรีข้างห้องก็
ดังขึ้นกลบเสียงหม่ากงกงจนหมด
“นี่เจ้าคิดจะออกไปไหนอีกแล้ว ห๊ะ”
“ข้าแค่จะออกไปหยิบชาให้เจ้าไง”
“แน่ใจนะว่าไปหยิบชา หากไม่กลับมาภายในครึ่งเค่อ
ล่ะน่าดู”
เมื่อกลับมาสู่บทสนทนาของหม่ากงกงอีกครั้งนางก็
พบว่าตัวเองได้พลาดประโยคสำคัญไปอีกแล้ว
“…พวกเรารีบเข้านอนกันเถอะ พรุ่งนี้จะได้รีบๆ ทำ
ธุระแล้วจะได้รีบๆ กลับ”
“ขอรับ”
แล้วสรุปมันน่าเสียดายอะไรกันล่ะเนี่ย ข้างห้องก็
ช่างน่าโมโหจริงๆ
—————
เช้าวันรุ่งขึ้น
หม่ากงกงเชิญขุนนางในเมืองทังโจวมารวมกันที่ศาล
กลางเมือง แม้ระดับชั้นของเขาจะไม่ได้สูงกว่าเจ้าเมือง
ทังโจว แต่เพราะเขาคือหนึ่งในคนสนิทของฮ่องเต้ทำให้
ใครๆ ต่างก็เกรงใจ ไม่เว้นแม้แต่ฝูเฟิ่งผู้เป็นเจ้าเมืองทังโจว
เมื่อขุนนางแต่ละคนมาพร้อมกันแล้วหม่ากงกงก็เริ่ม
ภารกิจของตัวเองทันที เขาหยิบราชโองการขึ้นมาฉบับหนึ่ง
กางออกและเอ่ยข้อความในประกาศขึ้นว่า
“ด้วยเมืองทังโจวได้หาวิธีแก้ปัญหาปากท้องของ
ชาวเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพและยังสามารถเป็น
ต้นแบบให้กับเมืองอื่นๆ ดังนั้นเพื่อตอบแทนคุณงามความ
ดีในครั้งนี้ขอแต่งตั้งให้ ฝูเฟิ่งเจ้าเมืองทังโจวเข้ารับตำแหน่ง
ขุนนางกรมคลังคนต่อไป จบราชโองการ”
“กระหม่อมฝูเฟิ่งน้อมรับราชโองการ ขอจงทรงพระ
เจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี”
เหล่าขุนนางเมืองทังโจวที่อยู่รอบบริเวณล้วนคุกเข่า
อยู่กับพื้น แต่ยังไม่วายซุบซิบนินทาหลี่ต้าที่อยู่ด้านข้าง
ราวกับอยากให้อีกฝ่ายได้ยิน
“ก็แค่ขุนนางหน้าใหม่ ริอาจจะไปเทียบกับท่านเจ้า
เมือง เฮอะ”
“นั่นสินะ ดูท่าคงจะหวังตำแหน่งขุนนางกรมคลังไว้
ล่ะสิ ฝันกลางวันไปก่อนเถอะ”
“ฮ่าๆๆๆ…….”
เสียงหัวเราะเยาะหยันของขุนนางสองคนดังขึ้น แต่ห
ลี่ต้าไม่ได้สนใจมากนัก เขาพอจะรู้เรื่องที่ตัวเองน่าจะไม่ได้
ตำแหน่งขุนนางกรมคลังมาจากเป่าเปาบ้างแล้ว แม้จะรู้สึก
เสียดายแต่ก็ทำสิ่งใดไม่ได้
ขณะที่ขุนนางสองคนกำลังพูดจาทับถมหลี่ค้าอยู่นั้น
หม่ากงกงก็หยิบราชโองการอีกฉบับออกมาพร้อมเอ่ยเสียง
ดังขึ้นว่า
“พวกเจ้าจงอยู่ในความสงบ หากใครส่งเสียงรบกวน
ข้าอ่านราชโองการของฝ่ายบาทอีกแม้เพียงคำเดียว ข้าจะ
สั่งลงโทษคนผู้นั้นฐานหมิ่นพระบรมราชโองการทันที!!”
ผู้คนรอบบริเวณนั้นเงียบเสียงลงทันทีที่คำพูดของ
หม่ากงกงจบลง เมื่อทุกคนอยู่ในความสงบแล้ว หม่ากงกง
ก็กางราชโองการอีกฉบับหนึ่งออกมาก่อนจะอ่านข้อความ
ด้านใน
“ด้วยหลี่ต้าผู้เป็นใต้เท้าประจำศาลแห่งเมืองทังโจ
วคือบุรุษผู้มีความสามารถที่หาได้ยากยิ่ง แม้อายุยังน้อยแต่
ก็สามารถคิดวิธีการแก้ปัญหาได้อย่างรอบด้านและแยบยล
ทั้งยังมีครอบครัวที่ดีคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ทำให้การ
แก้ปัญหาภาษีภายในเมืองทังโจวเป็นไปด้วยความราบรื่น
จึงขอแต่งตั้งหลี่ต้าเป็นขุนนางตรวจสอบการทุจริตขึ้นตรง
ต่อฮ่องเต้ และให้สามารถแต่งตั้งผู้ช่วยงานได้สี่คนโดยไม่
จำเป็นต้องเป็นขุนนาง จบราชโองการ”
“หลี่ต้าน้อมรับราชโองการขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี
หมื่นๆ ปี”
———–
ณ บ้านตระกูลหลี่
คนในตระกูลหลี่เมื่อได้ทราบข่าวเรื่องราชโองการ
ของหลี่ต้าพี่ชายคนโตถึงกับรู้สึกประหลาดใจผสมกับความ
ดีใจ เป่าเปาเองก็ดีใจไม่แพ้กัน แบบนี้ก็สามารถตรวจสอบ
เป้าหมายที่ต้องการได้ดีกว่าการเป็นตำแหน่งขุนนางกรม
คลังเสียอีก ว่าแต่คำว่า ‘น่าเสียดาย’ ที่กงกงผู้นั้นเอ่ย
ออกมาจนทำให้นางเข้าใจผิดนี่มันคืออะไรกัน คิดยังไงก็คิด
ไม่ออก……
————-
ณ สถานที่แห่งหนึ่ง
“เฮ้อ เสียดายจัง~”
หม่ากงกงถอนหายใจออกมาเสียงดังระหว่างการ
เดินทางกลับเมืองหลวงเขารู้สึกไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป
ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขาจึงรีบเร่งที่จะออกเดินทางทันที
หลังจากการประกาศราชโองการเสร็จสิ้นโดยไม่รอพบปะ
กับขุนนางในเมืองทังโจวผู้ใดเลย เพราะเหตุที่ว่า…
บุรุษหนุ่มรูปงามผู้อยู่ในอุดมคติของเขามีภรรยาเป็น
ตัวเป็นตนเสียแล้ว ‘เฮ้อช่างน่าเสียดายจริงๆ’
Comments for chapter "บทที่ 47 ราชโองการ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
