หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 27 ข้าจะไปเอง
สามวันผ่านไป หัวหน้าหมู่บ้านได้ประกาศว่ามีใต้
เท้าจ้งจากเมืองหลวง มารักษาการเจ้าเมืองทังโจว จนกว่า
เจ้าเมืองจะหายดี ไม่มีใครรู้ว่าอาการตอนนี้ของเจ้าเมือง
ทังโจวเป็นอย่างไร รู้เพียงแต่ว่าได้รับบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น
ยุคมืดแห่งเมืองทังโจวได้มาถึงแล้ว หลังใต้เท้าจ้งมา
รักษาการเจ้าเมือง เขาก็ออกประกาศเกณฑ์คนไปทำงาน
ทันที
‘ประกาศ เนื่องจากราชสำนักขาดแคลนแรงงานใน
การขุดเหมืองที่เมืองหนานซุนจำนวนมาก จึงขอให้
ประชากรในเขตการปกครองเมืองทังโจวทั้งหมดที่
ครอบครัวมีบุรุษมากกว่าหนึ่งคนส่งตัวแทนที่เป็นบุรุษหนึ่ง
คนเพื่อร่วมงานขุดเหมืองที่เมืองหนานซุนระยะเวลาการ
ทำงานหนึ่งปี โดยมีค่าแรงรายวันให้คนละหนึ่งร้อยเหวิ
นต่อวัน’
แต่ละครอบครัวที่ได้รับรู้ต่างรู้สึกกังวลใจเป็นอย่าง
มากไม่เว้นแม้แต่ครอบครัวของเป่าเปา ใครๆ ต่างก็รู้ว่าการ
ส่งคนไปขุดเหมือง ไม่ต่างอะไรกับส่งไปคนเสี่ยงตาย แล้ว
แบบนี้พวกเขาจะส่งใครไปดีล่ะ หลี่ชุนผู้เป็นพ่ออาสาขึ้น
เป็นคนแรก
“ข้าอายุเยอะแล้ว เป็นข้าไปนี่แหละ เหมาะสมที่สุด”
“พี่ใหญ่ท่านยังมีครอบครัวที่ต้องดูแล เป็นข้าที่ไม่มี
ครอบครัวเหลืออยู่แล้ว ข้าว่าข้านี่แหละเหมาะสมที่สุด”
หลี่ต้าพี่ชายคนโตครุ่นคิดอยู่นิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น
ว่า
“ท่านพ่อกับท่านอาอายุเริ่มมากแล้ว หากท่านสอง
คนไปจะเสี่ยงมากเกินไป ข้าว่าคนที่สมควรไปมากที่สุดคือ
ข้า”
ทั้งสามถกเถียงกันไปมาจนเสียงของหลี่เอ้อลูกชาย
คนรองได้หยุดทุกคนเอาไว้
“ทุกคนหยุดเถียงกันได้แล้ว ข้านี่แหละเหมาะสม
ที่สุด ทั้งอายุไม่เยอะและยังไม่มีครอบครัว ข้าจะไปเอง!!”
หากเป็นครอบครัวอื่นอาจจะทะเลาะเพื่อให้ผู้อื่น
ออกไปทำงานที่ยากลำบาก แต่ไม่ใช่สำหรับตระกูลหลี่
พวกเขาถูกสอนให้รู้จักรักและแบ่งปันซึ่งกันและกัน ทำให้
ไม่มีใครคิดจะปัดงานไปให้ผู้อื่นรับผิดชอบ
หลี่หลิงผู้เป็นแม่เองแม้จะปวดใจแต่นางก็เห็นด้วย
กับหลี่เอ้อลูกชายคนรอง สามีของนางและน้องสามีอายุ
มากเกินไป อาจทำให้พวกเขาเกิดปัญหาระหว่างทำงาน
หลี่ต้าลูกชายคนโตเองก็เพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน การจะให้
เขาออกจากบ้านเลยก็ออกจะทำร้ายจิตใจลูกสะใภ้เกินไป
หลี่เอ้อลูกชายคนรองที่ปีนี้อายุสิบห้าปี แม้จะเป็นวัย
ที่เหมาะแก่การแต่งงาน แต่เพราะที่ครอบครัวเพิ่งใช้เงินต่อ
เติมบ้านและแต่งสะใภ้คนโตเข้ามา ทำให้ต้องใช้เวลาเก็บ
เงินอีกพอสมควร
แม้ลูกชายคนที่สามและคนที่สี่ จะเสนอตัวเอง
เช่นกัน แต่พวกเขายังเด็กมากเกินไปจึงไม่เหมาะสม
ดังนั้นหลี่เอ้อลูกชายคนรองจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
ในตอนนี้
เป่าเปามองซ้ายทีขวาทีอย่างใช้ความคิด นางเองก็
รู้สึกไม่ต่างจากมารดา ว่าหลี่เอ้อพี่ชายคนรองคือคนที่
เหมาะสมที่สุดในตอนนี้ เพื่อช่วยให้พี่ชายมีร่างกายแข็งแรง
สามารถทนต่อการทำงานในเหมือง นางจึงพยายามคิด
แผนการฝึกฝนให้พี่ชายคนรองก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“ท่านแม่ พี่รองจะไปทำงานนานหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่นานหรอก แค่หนึ่งปีเท่านั้น”
“ตั้งหนึ่งปี!! ข้ารักพี่รองมากๆๆๆหากหนึ่งปีพี่รอง
กลับมาแล้วจำข้าไม่ได้ ข้าจะทำอย่างไร ฮือๆๆๆ”
เป่าเปาวิ่งไปกอดขาพี่ชายคนรองเอาไว้แล้วเริ่ม
ร้องไห้ออกมาเสียงดัง คนอื่นที่ได้ยินว่าเป่าเปารักหลี่
เอ้อมากก็หันมองอีกฝ่ายตาขวาง หลี่เอ้อที่กำลังดีใจจึงเอ่ย
ตอบว่า
“ไม่มีทางที่พี่จะลืมน้องเล็กที่แสนน่านักคนนี้ได้
หรอก”
“ไม่จริงข้าไม่เชื่อ”
“ทำอย่างไรเจ้าถึงจะเชื่อ”
“ต่อจากนี้ ต้องให้ข้าอยู่กับพี่รองตลอดเวลาจนกว่าพี่
รองจะไปทำงาน ได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านแม่”
หลี่หลิงผู้เป็นแม่ไม่ได้ปฏิเสธ ตั้งแต่ตัดสินใจให้หลี่
เอ้อเป็นตัวแทนไปทำงานที่เหมืองนางก็คิดไว้แล้วว่าจะให้
เขาพักงานในไร่ เพื่อใช้เวลาเตรียมตัวเตรียมใจอยู่กับบ้าน
ในเมื่อเป่าเปาอยากอยู่พี่ชายคนรองก็แล้วแต่นาง
“เช่นนั้นจนกว่าจะถึงวันเดินทาง เจ้าก็ดูแลเป่าเปาก็
แล้วกัน”
เป่าเปาพยักหน้าอย่างแรงก่อนจะยิ้มที่มุมปาก และ
เริ่มเอ่ยกับพี่ชายคนรองขึ้นว่า
“งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะขอขี่คอพี่รอง
ตลอดเวลาที่ข้าไม่ได้ทำอะไร เพื่อจะพี่รองจะได้จำข้าได้
เมื่อกลับมา ดีหรือไม่เจ้าคะ”
หลี่เอ้อพี่ชายคนรองที่ได้ยินเช่นนั้นก็หยุดชะงักไปนิด
หนึ่ง แต่ไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยทักท้วง เจ้าตัวน้อยก็กระโดด
ขึ้นมาบนหลังของเขาอย่างไม่ทันได้เตรียมใจ
เหล่าบรรดาบุรุษที่รู้สึกอิจฉาหลี่เอ้อก่อนหน้านี้ได้แต่
รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่เป่าเปาไม่ได้รักพวกเขาเหมือนที่รักหลี่
เอ้อในตอนนี้ เฮ้อ รอดตายๆ แท้ๆ
———-
ณ บ้านตระกูลจิ้น เมืองทังโจว
หลังจากถูกตรวจสอบสวนเรื่องการลอบทำร้ายเจ้า
เมืองทังโจว ตระกูลจิ้นก็ถูกปล่อยออกมา เนื่องจากมี
หลักฐานไม่เพียงพอที่จะบอกได้ว่าพวกเขามีส่วนรู้เห็น
และไม่มีเหตุจูงใจใดๆ ที่พวกเขาต้องทำเช่นนั้นด้วย
จิ้นฝูยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่มด้วยความโมโหก่อนจะเอ่ย
ขึ้นว่า
“เจ้าพวกทหารเมืองนี้นี่ช่างหยาบคายจริงๆ กลับไป
ต้องให้ลูกชายเจ้าช่วยสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว”
“พวกเขาก็ทำตามหน้าที่แหละน่า เป็นท่านนั่นแหละ
ที่ทำตัวน่าสงสัย ว่าแต่คืนนั้นท่านไม่ได้อยู่ในห้อง แล้วท่าน
อยู่ที่ใด?”
จิ้นฝูที่รู้สึกตัวว่าพูดมากเกินไปก็โมโหกลบเกลื่อน
ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไปคุยกับหลานชายแทน
“ช่างเถอะๆ เรื่องมันผ่านมาแล้ว ว่าแต่ศิษย์น้องแซ่ห
ลี่คนนั้นของจิ้นอันน่ารักน่าชังดีนะ เจ้าไม่คิดทาบทามมา
เป็นหลานสะใภ้หน่อยรึ”
“ข้าก็คิดว่านางน่ารักเหมือนกัน แต่หลานชายของเรา
เพิ่งสิบเอ็ดปี แม่นางน้อยเองก็เพิ่งจะย่างห้าปี ทาบทาม
ตอนนี้มันจะไม่เร็วไปหน่อยหรือ?”
“ไม่ทาบทามเอาไว้ ระวังคนอื่นจะแย่งไปก่อนเสียล่ะ
ดูเจ้าหลานชายก็สนใจแม่หนูคนนั้นไม่น้อยเลย ถึงขนาด
เอาเงินข้าไปลงทุนกับนาง”
พูดไปก็รู้สึกปวดใจเงินสองปีของเขาถูกหลานเอาไป
เกี้ยวสาวเสียอย่างนั้น เฮ้อ เพื่อความสุขของหลานใน
อนาคต ปู่จะไม่คิดถึงเงินก้อนนั้นก็แล้วกัน ข้านี่ช่างเป็นปู่ที่
ประเสริฐแท้ๆ เขาได้แต่ชื่นชมความใจดีของตัวเองอยู่ในใจ
ทางด้านฮูหยินใหญ่ที่อยู่กับบุตรชายของตัวเองใน
ห้องโถงก็เอ่ยถึงเรื่องการแต่งงานเช่นกัน นางถามบุตรชาย
อย่างตรงไปตรงมาว่า
“จิ้นอัน ปีนี้ลูกก็อายุสิบเอ็ดปีแล้ว มีสตรีที่หมายตาไว้
บ้างหรือยัง?”
“ยังไม่มีขอรับ”
“แล้วแม่หนูหลี่เป่า ศิษย์น้องของลูกล่ะ”
“ลูกเห็นว่านางน่ารักดี แต่คิดว่านางเป็นเพียง
น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น ไว้ลูกมีสตรีที่พึงใจ จะรีบบอกท่าน
แม่เป็นคนแรกเลยนะขอรับ”
“เฮ้อ หวังว่าจะไม่นานเกินรอนะ”
ฮูหยินใหญ่จิ้นถอนหายใจออกมาทีหนึ่งด้วยความ
เหนื่อยใจ จริงๆ เมื่อนางเห็นเป่าเปากับเหล่าพี่ชายของนาง
ทำให้ฮูหยินใหญ่จิ้นรู้สึกชอบเป่าเปาขึ้นมาทันที
หนึ่งเพราะมารดาของเป่าเปาสามารถให้กำเนิดบุตร
ห้าคน ทั้งยังเป็นบุตรชายถึงสี่คน ทำให้นางรู้สึกว่าหากได้
เป่าเปามาเป็นสะใภ้ อาจทำให้ตระกูลจิ้นครึกครื้นจาก
บรรดาหลานๆ ขึ้นมาก็เป็นได้
และอีกเหตุผลหนึ่ง ดูเหมือนว่าบุตรชายของนางจะ
สนิทกับแม่หนูน้อยผู้นั้นมากกว่าสตรีคนอื่นๆ แม้บุตรชาย
ของนางจะอายุยังน้อย แต่เขาก็วางตัวกับสตรีอื่นมาตลอด
ไม่ว่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน หรือรุ่นน้องเขาก็ไม่เคยสนิท
สนมด้วย หรือเขาอยากจะมีน้องสาวจริงๆ กันนะ ฮูหยิน
ใหญ่จิ้นได้แต่รู้สึกเสียดาย
เย็นวันนั้นเป็นวันฉลองครบรอบวันเกิดของจิ้นอัน
เพราะพวกเขาถูกทางการจับตามองเรื่องการลอบทำร้าย
เจ้าเมืองทังโจวพวกเขาจึงฉลองกันในครอบครัว มีบะหมี่
อายุยืนที่ยาวเต็มถ้วย ใส่เครื่องเคียงด้วยไข่ต้มเต็มฟองฝีมือ
ของฮูหยินผู้เฒ่าจิ้น ขนมหวานเป็นเผือกหิมะ และลูกบัว
หวาน ฝีมือฮูหยินใหญ่จิ้น ส่งท้ายด้วยสุราอายุยืนที่นาย
ท่านผู้เฒ่าจิ้นกู้เงินจากภรรยามาซื้อเพื่อฉลองให้หลานชาย
ทั้งสี่กินดื่มอย่างมีความสุข โดยมีจิ้นฝูผู้ดื่มมากไป
เพราะเสียดายเงินหลับคาโต๊ะไปอีกตามเคย
Comments for chapter "บทที่ 27 ข้าจะไปเอง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
