หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 24 ร่วมยินดี

ชายชรายืนอยู่ด้านหลังตู้เหิงเอ่ยขึ้น เขาสวมเสื้อผ้า

เหมือนชาวบ้านทั่วไป มือหนึ่งหิ้วสุรา อีกมือถือปลาแห้งติด

มาด้วยมัดหนึ่ง ตู้เหิงมองชายชราตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะ

แค่นเสียงออกมาอย่างดูถูก แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“เฮอะ ตาแก่ที่ไหนกันกล้าดีอย่างไรมาสั่งข้า!! รู้

หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร??”

“ขนาดเจ้ายังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ข้าจะไปรู้ได้

อย่างไร”

ชายชราเอ่ยตอบอย่างยียวนก่อนจะเดินผ่านตู้เหิงไป

โดยไม่มีความเกรงกลัว ไหนเลยคนอย่างตู้เหิงจะยินยอม

ขณะที่ชายชรากำลังจะเดินผ่านไป ตู้เหิงได้ใช้จังหวะที่ฝั่ง

ตรงข้ามไม่ทันระวังตัว สะบัดแขนใส่อีกฝ่ายจนเซไป

ด้านข้าง สุราที่ถืออยู่แตกกระจายไหลลงสู่พื้นดิน

เพล๊ง~

“…!!”

เนื่องจากเส้นทางในหมู่บ้านซานซันไม่เหมาะสำหรับ

รถม้า ทำให้คนจากตระกูลจิ้นหยุดรถม้าไว้ที่ทางเข้า

หมู่บ้าน ก่อนจะพากันเดินเข้าไปที่บ้านตระกูลหลี่ จิ้นฝูผู้มี

ความกระตือรือร้นที่สุดอาสาถือของขวัญแต่งงานที่เขา

ตั้งใจเลือกเป็นพิเศษนำหน้ากลุ่มสตรีมาก่อน ทำให้เขา

มาถึงที่นี่เป็นคนแรกแต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะเจออันธพาลยืน

ขวางทาง ทั้งยังทำของขวัญที่เขาพิถีพิถันอย่างสุราซีเฟิ่ง

แตกต่อหน้าตา

เมื่อวานตอนเขาออกไปหาของขวัญร่วมยินดีให้

ตระกูลหลี่ กลับพบเข้ากับสุราซีเฟิ่งโดยบังเอิญ แต่เขาไม่มี

เงินเก็บมากพอที่จะซื้อกลับไปดื่มเอง เพราะนอกจากสุรา

ชนิดนี้จะหาชิมได้ยากแล้วยังมีราคาที่สูงมากอีกด้วย มาก

ขนาดที่เงินในมือของจิ้นอันตอนนี้ก็ยังไม่พอที่จะซื้อมัน

หลังจากที่จิ้นฝูผู้เป็นปู่ยืนตัดสินใจอยู่นานสองนาน

สุดท้ายเขาก็ยอมสละเงินเก็บก้อนสุดท้ายรวมกับเงินที่จิ้น

อันได้จากภรรยาของเขา ซื้อมันไปเป็นของขวัญแสดงความ

ยินดี

ถึงจะบอกว่าเป็นของขวัญ แต่เขาคิดว่าตระกูลหลี่ไม่

น่าจะใจแคบ และต้องยอมให้เขาดื่มสุราไหนี้ด้วยเป็นแน่

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจซื้อมา และอาสาหิ้วมันมาด้วยตัวเอง

เพื่อแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและตั้งใจ

จิ้นฝูยืนตกตะลึง สติหลุดลอยไปพร้อมกับไหสุราที่

แตกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้แล้วหันไปจ้องหน้าตัวต้น

เรื่องอย่างตู้เหิงตาเขม็ง

“เจ้าคิดว่าเจ้าจะชดใช้สุราไหนี้อย่างไร ห๊ะ!!”

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดทรงพลังของจิ้นฝู ทำให้ตู้เหิง

สะดุ้งตกใจเล็กน้อยแต่เขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงตาแก่

ธรรมดาคนหนึ่ง จึงทำใจดีสู้เสือ ประจันหน้ากลับอย่างไม่

เกรงกลัว

“แค่สุราเน่าๆ ตกแตกแค่นี้ทำเป็นโมโห หลบไปซะ

ก่อนที่ข้าจะหงุดหงิดใจไปมากกว่านี้!!”

ตู้เหิงผลักจิ้นฝูให้หลบไปด้านข้างอย่างแรงหมายจะ

ตรงไปหาเรื่องคู่บ่าวสาวที่กำลังยืนอยู่ด้านใน แต่จิ้นฝูไม่

ยินยอมให้ทำแบบนั้น

“เจ้ากล้าดีอย่างไรมาผลักข้าเช่นนี้!!”

“เหตุใดข้าจะผลักตาแก่อย่างเจ้าไม่ได้ ถุย!! คิดว่า

ตัวเองวิเศษวิโสจากไหนมาเชียว”

ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบ เสียงหญิงชราผู้หนึ่งก็ดังขึ้น

ที่ด้านหลัง

“สามีข้าไม่ได้วิเศษวิโสมาจากไหนหรอก ก็แค่อดีต

ราชครูเท่านั้น!!”

“ฮ่าๆๆ ยายแก่ เจ้านี่ช่างตลกจริงๆ หากตาแก่นี่เป็น

อดีตราชครู ข้าก็เป็นอ๋องแล้ว”

ยายแก่? นี่เป็นคำต้องห้ามสำหรับภรรยาของเขา

เชียวนะ จิ้นฝูที่รู้ชะตากรรมของฝ่ายตรงข้ามรีบเอามือ

ขึ้นมาปิดตาตัวเองทันที หึหึ เจ้าไม่รอดแน่เจ้าหนุ่มเอ๊ย

ขนาดข้ายังไม่กล้าเรียกภรรยาว่ายายแก่ แม้มันจะเป็น

ความจริงก็ตาม

“พวกเจ้า ตบปากชายหนุ่มผู้นั้นสิบที แล้วจับมัน

คุกเข่าลงซะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าจิ้นที่เดินตามหลังมาทันเห็นเหตุการณ์

และได้ยินประโยคสุดท้ายของตู้เหิง นางสั่งบ่าวคนสนิทที่

อยู่ข้างกายไปจัดการตู้เหิงทันที

แม้ฝ่ายตรงข้ามจะมีบ่าวรับใช้เช่นกัน แต่จะสู้ฝีมือ

อดีตองครักษ์อย่างบ่าวรับใช้ของนางได้อย่างไร ในที่สุดตู้

เหิงก็ถูกจับตัวไว้ และเริ่มถูกตบปากอย่างไม่ออมแรงจนมึน

งง แต่ยังไม่วายตะโกนออกมาว่า

“ไอ้พวกขี้ข้า ปล่อยข้านะ หากไม่ปล่อยข้าจะบอก

ท่านพ่อมาจัดการพวกเจ้า”

“บิดาเจ้าคือผู้ใดกัน ข้าเองก็อยากเจออยู่เหมือนกัน

พวกเจ้ารีบไปพาบิดาของเจ้าหนุ่มคนนี้มาที่นี่ เดี๋ยวนี้”

“ขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าจิ้นออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ทำ

ให้ตู้เหิงที่ได้ยินถึงกับตกใจหน้าถอดสี เสียงของหญิงชรา

ตรงหน้าทรงพลังเป็นอย่างมาก มากกว่าชายชราเมื่อครู่นี้

เสียอีก หรือคนพวกนี้จะเป็นขุนนางชั้นสูงจริงๆ

“เจ้าหนุ่มนี่มันตั้งใจจะทำร้ายข้า ผลักข้าจนไหสุราซี

เฟิ่งตกแตก เจ้าต้องช่วยคืนความยุติธรรมให้ข้าด้วยนะ”

“เฮอะ ถูกเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแบบนี้รังแก ช่างไม่ได้

เรื่องเลยจริงๆ ไว้กลับไปคงต้องพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องการ

ฝึกฝนร่างกายของท่าน ให้กลับมาแข็งแรงสักหน่อยเสีย

แล้วกระมัง!!”

“….”

ฮูหยินผู้เฒ่าจิ้นที่กำลังโมโหเอ่ยออกมาเสียงดัง

หน้าตาจริงจังของนางทำเอาจิ้นฝูผู้เป็นสามีถึงกับปากอ้า

ตาค้าง ภรรยาของเขาเป็นบุตรสาวของอดีตแม่ทัพผู้

ยิ่งใหญ่ ดังนั้นนางจึงมีความสามารถด้านบู๊ไม่ยิ่งหย่อนไป

กว่าบุรุษ ทั้งยังมีความสามารถในการฝึกทหารอีกด้วย

หากเขาต้องถูกภรรยาฝึกฝนจริงๆ สู้ให้เขาตายเสียยังดีกว่า

“จริงๆ เขาไม่ได้อะไรข้าเลย มือข้ามันลื่นไปเอง

จริงๆนะ”

เขารีบกลับคำที่ตนเองเคยพูดก่อนหน้านี้ทันที แม้

สุราซีเฟิ่งจะสำคัญ แต่ชีวิตของเขาสำคัญกว่า ฮูหยินผู้เฒ่า

จิ้นได้แต่มองสามีทีหนึ่งก่อนจะเลิกสนใจเขา หันไปมองดูตู้

เหิงที่กำลังถูกตบจนเลือดกลบปาก

บ่าวรับใช้ตระกูลจิ้นทำงานได้รวดเร็วเป็นอย่างมาก

ไม่ถึงครึ่งเค่อพวกเขาก็สามารถนำตัวบิดาของตู้เหิงมาที่

หมู่บ้านซานซัน

ถึงนายท่านตู้จะโมโหที่รู้ว่าบุตรชายไปหาเรื่องอยู่ที่

ตระกูลหลี่ แต่ด้วยความเป็นพ่อไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเข้าข้าง

ลูกตัวเองไว้ก่อน ยิ่งเห็นลูกชายถูกทำร้ายจนปากบวมเจ่อ

ความโกรธยิ่งทวีคูณเขาหันหน้าไปหมายจะก่นด่าคนที่ทำ

ร้ายบุตรชายตัวเอง แต่เมื่อเห็นหน้าฝ่ายตรงข้าม ความ

ตั้งใจที่คิดไว้ตั้งแต่แรกถึงกับพังทลายลง

ตระกูลตู้เป็นคหบดีอันดับต้นๆ ของเมืองทังโจว เขา

ทำการค้ากระจายอยู่หลายพื้นที่ รวมทั้งเมืองหลวง ดังนั้น

จึงมีโอกาสเดินทางเข้าเมืองหลวงอยู่บ่อยครั้ง แล้วยังมี

โอกาสเข้าร่วมงานเลี้ยงของเหล่าขุนนางเพื่อหาคู่ค้าและหา

ผู้สนับสนุนการอยู่บ้างแล้วไหนเลยนายท่านตู้จะไม่เคยพบ

เจอคนจากตระกูลจิ้น

นายท่านตู้ตกใจสุดขีด พูดอะไรไม่ออก ได้แต่จับ

ศีรษะบุตรชายโขกพื้นขอขมาซ้ำๆ สัญญาว่าจะชดใช้

ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมดและจะสั่งสอนบุตรชายให้

หลาบจำ เมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามไม่สนใจพวกเขาพ่อลูก ก็รีบ

ขอตัวลาก่อนจะพาบุตรชายที่เต็มไปด้วยบาดแผลออกไป

โดยเร็วที่สุด กลับไปครั้งนี้หากไม่สั่งสอนบุตรชายให้ดี

อนาคตตระกูลเขาต้องพบปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน

เมื่อเหตุการณ์สงบลงแล้ว หลี่หลิงผู้เป็นเจ้าบ้านที่

มองดูสถานการณ์จากด้านใน ได้แนะนำตัวเองและเอ่ย

ขอบคุณที่ตระกูลจิ้นช่วยจัดการเรื่องวุ่นวายครั้งนี้ก่อนจะ

เชิญทุกคนไปที่ลานบ้าน แม้ไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่ก็เดา

ได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายมาจากตระกูลจิ้น

เป่าเปาที่เห็นทุกอย่างอยู่ในความควบคุมของตระกูล

จิ้นแล้ว ก็ยิ้มน้อยๆ ออกมา ก่อนจะทิ้งก้อนหินในมือลงพื้น

และเดินไปสมทบกับมารดา เพื่อช่วยรับแขก

หากตระกูลจิ้นไม่ได้เข้ามาช่วยเอาไว้ก่อน นางคิดว่า

จะยุให้เหล่าพี่ชายเข้าไปจัดการ โดยที่ตัวเองจะคอย

สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง แต่เมื่อเหตุการณ์เป็นไปในทิศทางนี้

ก็ดีเหมือนกัน เสียดายก็แต่บรรดาพี่ชายของนางพลา

โอกาสที่จะได้ฝึกฝนทักษะการต่อสู้จากเหตุการณ์จริง

เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกัน เป่าเปาได้แต่คิดในใจ

“โอ้ว นี่หรือคือศิษย์น้องที่หลานพูดถึง”

คำพูดทักทายเป่าเปา ทำให้เหล่าบุรุษตระกูลหลี่

ถึงกับมองมาที่จิ้นฝูเป็นสายตาเดียวกัน พูดถึง? พูดถึงเรื่อง

อะไร? เหตุใดต้องมาพูดถึงลูกสาวคนเล็กของบ้านเรา?

ก่อนที่หลี่ชุนผู้เป็นพ่อจะเอ่ยปากถาม เป่าเปากลับเอ่ย

ขึ้นมาก่อนว่า

“คารวะท่านผู้อาวุโสทั้งสามท่าน ข้าคือศิษย์น้องของ

พี่จิ้นอัน มีนามว่าหลี่เป่า พวกท่านเรียกข้าว่าเป่าเปาก็ได้

นะเจ้าคะ”

“โอ้ว หลี่เป่างั้นรึ ชื่อดีๆ”

ฮูหยินผู้เฒ่าจิ้นเอ่ยชมออกมา จากนั้นจิ้นอันก็

แนะนำทั้งสองตระกูลให้ได้รู้จักกัน

ยังไม่ทันที่กลุ่มคนจะเดินเข้าถึงลานบ้าน แขกคน

ใหม่ก็ก้าวเข้ามา หลี่เอ้อพี่ชายรองที่เห็นเป็นคนแรกตะโกน

ออกมาด้วยความตกใจว่า

“นั่น อันธพาลที่ทำร้ายพี่ใหญ่ตอนนั้นนี่”

คนอื่นๆ ที่ได้ยินก็ตกใจไม่แพ้กัน เรื่องของตู้เหิงเพิ่ง

จบลงยังจะมีเรื่องใหม่เข้ามาอีกหรือนี่

ต้าซ่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือขึ้นลูบหัวด้วยความอาย

และเป็นหลี่ซานลูกชายคนที่สามที่เอ่ยขึ้นแทนว่า

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ซ่งเป็นสหายข้าเอง”

“ใช่ๆ ข้ามาร่วมแสดงความยินดีและมาขออภัยที่ทำ

อะไรไม่ดีไปในตอนนั้น”

กล่าวจบเขาก็หยิบกล่องขนมที่ถือมาด้วยยื่นให้ห

ลี่ต้าพี่ชายใหญ่ด้วยความจริงใจ ทำให้คนอื่นรู้สึกโล่งใจที่ไม่

เกิดเหตุการณ์ร้ายๆ ขึ้นอีก

เฮ้อออออ~

หลังจากที่ทุกอย่างคลี่คลายลงพิธีแต่งงานของหลี่ต้า

ลูกชายคนโตต่อก็เริ่มดำเนินต่อแม้ว่าจะถูกตู้เหิงรบกวนทำ

ให้พิธีการช้าลงไปบ้าง แต่ก็ยังอยู่ในฤกษ์ที่กำหนด ดังนั้นคู่

บ่าวสาวจึงเริ่มไหว้ฟ้าดินและรินน้ำชาให้ผู้ใหญ่ของทั้งสอง

ฝ่าย ก่อนจะส่งตัวคู่บ่าวสาวเข้าหอในเวลาต่อมา

“เอ้า ชน”

“ฮ่าๆๆ เจ้านี่คอแข็งจริงๆ ชนนนนน”

หลังพิธีการจบลงก็ถึงเวลาเฉลิมฉลอง ด้านสตรีได้นั่ง

คุยกันที่ลานใต้ต้นไม้หน้าบ้าน ฝ่ายบุรุษก็นั่งบนโต๊ะอาหาร

ที่ได้จัดเตรียมเอาไว้แม้ไม่มีสุราซีเฟิ่งแต่ก็มีสุราที่ตระกูลหลี่

เตรียมเอาไว้รับรองแขก ตระกูลหลี่มีหลี่ชุน หลี่กัง และหลี่

เอ้อเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ดื่มสุรา ด้านแขกที่มาร่วมงาน

และยังอยู่ร่วมดื่มอวยพรให้คู่บ่าวสาวต่อมีบุรุษที่เป็นญาติ

สนิทของตระกูลหลี่สองคน อาจารย์ฮุ่ยซิ่ว เหล่าจูสามีของ

ป้าจู จิ้นฝู และต้าซ่ง ทำให้สุราที่เตรียมไว้ดูเหมือนจะไม่

เพียงพอสำหรับพวกเขา

เมื่อเหล้าลงท้อง เพื่อนพ้องก็เริ่มเยอะ คนทั้งกลุ่ม

พูดคุยอย่างสนุกสนานสมกับเป็นวันเฉลิมฉลองเวลาเมาคำ

ว่าเบาก็ไม่มีในโลก ยิ่งดื่มยิ่งเสียงดัง

“พวกท่านรู้หรือไม่ตอนข้าหนุ่มๆ ไม่ว่าสตรีคนใดที่

เห็นข้าเป็นต้องเหลียวหลังกันทั้งนั้น”

“เพราะท่านหล่อเหลามากหรือ?”

“จะว่างั้นก็ได้”

“ใช่ที่ไหนกัน ที่เหลียวหลังเพราะบ่าวข้างกายเจ้ารูป

งามมากต่างหาก”

เสียงหัวเราะอย่างตลกขบขันดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้ง

บริเวณ จิ้นฝูที่ถูกภรรยาเปิดเผยความจริงก็หัวเราะออกมา

เช่นกัน ขอความสุขทางใจเล็กๆ น้อยก็ไม่ได้

“ท่านพ่อ แล้วตอนหนุ่มๆ ท่านมีสตรีเหลียวหลังมอง

บ้างหรือไม่ขอรับ”

“เอ้อหลาง เจ้าคิดว่าคนหน้าตาดีอย่างข้าจะไม่มีสตรี

เหลียวมองเลยหรือ ตอนหนุ่มๆนะ …”

“อะแฮ่ม!!”

เสียงกระแอมของหลี่หลิงผู้เป็นภรรยาดังขึ้น ทำให้

คำตอบของหลี่ชุนหยุดชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อว่า

“ข้าไม่สนคนที่มาเหลียวมองข้าหรอก ทั้งชีวิตและ

จิตใจข้ามีแต่แม่ของเจ้าเท่านั้น”

เสียงหัวเราะผสมกับเสียงโห่ร้องดังขึ้นอีกครั้ง ทั้ง

สองกลุ่มนั่งอยู่ไม่ไกลกันมากนัก เวลาพูดคุยกันอีกกลุ่มก็

สามารถได้ยินและเอ่ยโต้ตอบกันบ้างเป็นครั้งคราว

“ว่าแต่ เราเคยพบกันที่ไหนมาก่อนหรือไม่”

จู่ๆ จิ้นฝูก็เอ่ยถามบุรุษเบื้องหน้าขึ้นมาในขณะที่ทุก

คนกำลังเมาได้ที่ ผู้คนที่ได้ต่างจ้องมองไปที่ฝ่ายที่ถูกตั้ง

คำถามเป็นสายตามเดียวกัน

“ข้าเคยอาศัยอยู่ที่เมืองหลวงช่วงหนึ่ง พวกเราคง

อาจจะเคยเดินสวนกันบ้างก็เป็นได้ขอรับ”

“น้องรอง เจ้าเคยอาศัยอยู่ที่เมืองหลวงด้วยหรือ?”

หลี่ชุนผู้เป็นพี่ชายเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

น้องชายของเขาแยกตัวออกไปตั้งแต่ตอนที่เขาแต่งภรรยา

ไม่บ่อยนักที่น้องชายจะส่งจดหมายมาให้เขา ตัวเขาเองก็มี

งานรัดตัวจนไม่ได้ติดตามชีวิตความเป็นอยู่ของน้องชาย

จนเมื่อสิบกว่าปีก่อนน้องชายของเขากลับมาขอ

อาศัยอยู่ด้วยแต่น้องชายของเขาก็เล่าเรื่องส่วนตัวให้คนอื่น

ฟังน้อยมาก

“ท่านจิ้นเป็นคนกว้างขวาง ไม่ว่าใครๆ ก็น่าจะรู้จัก

ท่าน”

“จะว่าไปก็ใช่ ขนาดแม่นางเซียนเอ๋อแห่งหอโคมแดง

ยังเคยทักข้าเช่นกัน”

“จริงหรือ นางทักท่านว่าอย่างไร?”

“นางทักว่า ‘นายท่านวันนี้ท่านก็มาอีกแล้วหรือเจ้า

คะ’ น่ะสิ่ ขนาดลูกค้าเยอะแยะขนาดนั้นนางยังจำข้าได้เลย

ฮ่าๆๆๆ”

ฟุบ…..

หลังจากนั้นจิ้นฝูก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย นี่คงเป็นที่มา

ของคำว่า เบื้องหลังของความเมาอยู่ในไห เบื้องหลังของ

ความตายอยู่ในคำพูด …