หมอหญิงระบบเทพ - บทที่ 178 นางคู่ควรไหม?

บทที่ 178 นางคู่ควรไหม?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินจิ่นก็ตาแดงก่ำทันที

ในบ้านหลังใหญ่หลังนี้ แม้เว่ยจวนกับเสี่ยวเตี๋ยจะมาจากที่ต่างออกไป แต่เพราะข้อจำกัดของกันและกันจึงอยู่ด้วยกัน

พวกนางสองคนโดดเดี่ยว ถูกผู้คนนับไม่ถ้วนรังแกจนอับอาย เพื่อเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบาก จึงได้แต่กอดกันเพื่อให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกัน แต่ใครจะรู้ว่าสุดท้ายโชคชะตาก็ไม่ปล่อยพวกนางไป

สิ่งที่เว่ยจวนประสบมาในวันนี้ หากฉินจิ่นไม่มีระบบ นางคงตายไปนานแล้ว

ฉินจิ่นหันไปมองเว่ยจวนที่นอนอยู่บนเตียงใบหน้าซีดเผือด ฉินจิ่นถอนหายใจด้วยความปวดใจ “เสี่ยวเตี๋ย เรื่องนี้ไม่โทษนาง อย่าโทษตัวเอง เลยเดี๋ยวเสี่ยวจวนจะหายดีแล้ว” ”

เสี่ยวเตี๋ยที่หันหน้าเข้าหาท้องฟ้าไม่ได้มีเสน่ห์เหมือนแต่ก่อน แต่ยิ่งทำให้ดูน่าสงสารมากขึ้น ไปอีก บวกกับดวงตาที่บวมแดงของนางที่ร้องไห้ ใบหน้าของนางซีดเผือดไม่มีสีเลือด ฉินจิ่นทนไม่ได้ที่จะเห็นนางโทษตัวเองต่อไปและปลอบใจนางเบาๆ

เสี่ยวเตี๋ยยิ้มเจื่อนๆ พลางส่ายหน้า “ข้าทำร้ายนางเอง” ”

ถ้าไม่ใช่เพราะนางต้องการได้รับความโปรดปรานจากนายท่านจ้าว และเอาอกเอาใจนายท่านจ้าวอย่างสุดกำลัง เสี่ยวจวนคงไม่ต้องพบเจอกับเรื่องเช่นนี้แน่

เดิมทีในจวนถูกฮูหยินจ้าวกุมไว้อย่างแน่นหนา พวกนางทุกคนล้วนหอบหายใจอย่างหมดความอดทน นายท่านจ้าวเจ้าช่างเจ้าเล่ห์ ฮูหยินจ้าวจึงให้เขายกคนที่ถูกใจทั้งหมดกลับบ้าน ให้ฐานะอนุแต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เพื่อจะควบคุมได้

นางคิดว่าตนเองฉลาด มองออกถึงเจตนาทั้งหมดของฮูหยินจ้าว กระทั่งคิดจะทำลายการควบคุม พยายามใช้ความโปรดปรานของนายท่านจ้าวพลิกตัว กลับไปคิดอีกทีก็ช่างน่าขันเสียจริง

ฮูหยินจ้าวไม่มีบุตร เดิมทีคิดว่าขอเพียงพยายามให้กำเนิดบุตรนาง นางก็จะพลิกตัวเป็นเจ้านาย เพื่อยุติชะตาชีวิตที่พลัดพัวพันกับแผนการเช่นนี้ นางคงรั้งนายท่านจ้าวไว้จริงๆ

แต่ทุกการกระทำของจวนไหนเลยจะหนีพ้นสายตาของฮูหยินจ้าวได้ ต่อให้นางไม่ได้อยู่ในจวน แต่เรื่องบางเรื่องก็อยู่ในแผนการของนางอย่างแน่นอน ใครๆ ก็จะกลายเป็นคมมีดในมือนาง กำจัดคนที่ทำให้นางไม่ชอบหน้าได้ทุกเมื่อ

มันสายเกินไปที่จะเข้าใจมัน

เสี่ยวเตี๋ยจ้องใบหน้าขาวซีดของเว่ยจวน เสี่ยวเตี๋ยรู้สึกสำนึกผิดอย่างแสนสาหัส หวังเพียงว่าตนเองจะแบกรับความทุกข์ยากนี้แทนนาง

ฉินจิ่นสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินเข้าไปกอดไหล่นางไว้ “จะไม่เป็นไร ทุกอย่างจะเรียบร้อย” ”

ดวงตาของนางไม่ได้เปล่งประกายออกมาแม้แต่น้อย เสี่ยวเตี๋ยหัวเราะคิกคัก

“คิกคิก… ไม่หรอก ไม่อีกแล้ว ข้าเป็นดาวไม้กวาด คนที่ใกล้ชิดกับข้าจะดวงซวย ตอนเด็กๆ นางดูหมอดู ตอนนั้นนางไม่เชื่อ แต่สุดท้ายทั้งครอบครัวก็ตายเพราะข้า ข้าไม่ควรมีชีวิตอยู่…”

ความโศกเศร้าที่ยิ่งใหญ่ทำให้สติของนางหลุดลอยไป เมื่อเห็นท่าทางของนาง ฉินจิ่นก็ตกใจ

“เสี่ยวเตี๋ย มองข้าสิ เสี่ยวเตี๋ย!”

ฉินจิ่นกำมือนางแน่น แล้วตะโกนเสียงดังต่อหน้านาง

ดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยไม่ขยับเขยื้อน ปากของนางยังคงพึมพำสองประโยคนี้ไม่หยุด ร่างของนางจมดิ่งลงไปในกำแพงความมืด

หัวใจของฉินจิ่นบีบรัด นางแลกเปลี่ยนเข็มในระบบทันที และฉีดยาเข้าไปในร่างกายของเสี่ยวเตี๋ยโดยไม่ได้พูด

โทษตัวเองจะทำให้นางบ้า แทนที่จะให้นางมุดทะลุต่อ ทำไมไม่ปล่อยให้นางนอนหลับสนิทก่อน พอตื่นขึ้นมาอีก เว่ยจวนคงตื่นขึ้นมาแล้ว

ฉินจิ่นรู้สึกเหนื่อยจนเหงื่อแตกพลั่กหลังจากขนเสี่ยวเตี๋ยกลับไปที่ห้องของนาง

เพิ่งกลับมาถึงห้องของเว่ยจวน เสียงร่ำไห้ของมารดาสกุลเว่ยก็ดังขึ้นจากนอกประตู “ลูกสาวที่ลำบากของข้า ทำไมชีวิตเจ้าถึงลำบากนัก เจ้าอย่าทิ้งแม่ไปคนเดียวไม่ได้นะ…”

เว่ยจวนที่อยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน ฉินจิ่นขมวดคิ้วแล้วฝืนใจเดินออกไป

เห็นเพียงนางเว่ย ถูกสองพี่น้องเว่ย เหยียนถิง กุมแขนเอาไว้ นางเดินร้องไห้ออกมาตลอดทาง นางร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ท่านแม่ เสี่ยวจวนไม่เป็นไรแล้ว อย่าเพิ่งร้องไห้ให้นางพักผ่อนให้เต็มที่”

ต่อให้เป็นอาการโคม่า แต่จิตสำนึกของมนุษย์ก็ยังมีอยู่ หากสภาพแวดล้อมโดยรอบมีเสียงดังเกินไป ไม่เอื้อต่อการซ่อมแซมตนเองฉินจิ่นก็ดึงแขนของนางเว่ยปลอบใจ

นางเว่ยคงร้องไห้จนเหนื่อย เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนี้ ก็หยุดร้องไห้ทันที

“ลูกเขยของข้าทำไมปล่อยให้นางแท้งได้อย่างไร? ตระกูลจ้าวของพวกเขาดูแลกระดูกและเนื้อของตัวเองไม่ดีหรือ? ข้าต้องการถามพวกเขา ในฐานะนายหญิงเรื่องนี้ต้องอธิบายให้เสี่ยวจวนฟัง! ”

ลูกสาวของนางเกือบจะตายที่บ้านของสามีนางต้องการคำตอบ

ทันทีที่แม่เว่ยพูดจบ ก็มีคนตอบกลับมาว่า “หญิงชาวบ้านมาจากไหน อยากถามอะไรจากข้าหรือ” เจ้ามีคุณสมบัติอะไร? ”

ฉินหว่านอิ๋งถูกสาวใช้ทั้งสองประคองไว้ทั้งซ้ายและขวา จึงเดินเข้าประตูไปอย่างสง่างาม

บนศีรษะของนางมีปิ่นสีทองสองอันปักอยู่ นางเดินกระเพื่อมไปมาสะท้อนแสงอันแหลมคมออกมา

ทันทีที่นางเว่ยเห็นนาง ความโกรธของนางลดลงไปหลายส่วน แต่นางยังคงถามอย่างดื้อรั้นว่า “ครอบครัวของเจ้าดูแลลูกสาวของข้าอย่างไร นางตั้งครรภ์แล้วทำไมสาวใช้ถึงไม่ดูแลนางให้ดีล่ะ?! ”

“ลูกสาวของเจ้าเป็นใคร? นางคู่ควรไหม? “ฉินหว่านอิ๋งยิ้มเยาะขึ้นมายกมือขึ้นปัดไข่มุกที่เส้นผมของตนเอง ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองนางเว่ยแม้แต่แวบเดียว

นางเว่ยสะอึกกับคำพูดของนาง นางหันไปมองฉินจิ่นโดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจและพึ่งพาอาศัย

ฉินจิ่นสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างจนปัญญา ในยุคสมัยนี้ฉินหว่านอิ๋งพูดไม่ผิดจริงๆ แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็มิอาจที่จะเพิกเฉยต่อชีวิตของเว่ยจวนได้

“ท่านคือฮูหยินฉินกระมัง เกิดเรื่องขึ้นกะทันหัน ยังไม่ทันได้ส่งเสียงบอกท่านสักคำ ขออภัยด้วย” ฉินหว่านอิ๋งเป็นภรรยาของเศรษฐีจ้าวเช่นกัน เรียกนางว่าฮูหยินไม่ใช่เรื่องเกินเลย

” นี่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องสนใจ ในเมื่อรู้ว่าพวกเจ้าผิด แล้วยังจะมาอยู่ในจวนของพวกเราทำไม? หรือจะอยากมาเล่นลมฤดูใบไม้ร่วง? ”

มุมปากยกยิ้มเยาะ ฉินหว่านอิ๋งเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส

ฉินจิ่นกำหมัดแน่นกดแรงกระตุ้นที่จะตบนางสักสองฉาด ฉินจิ่นกลั้นหายใจ “ฮูหยินฉิน ไม่ทราบว่าท่านตัดสินใจได้หรือไม่ พวกเราอยากไถ่ตัวเว่ยจวน”

แม้ว่าฉินจิ่นจะอยู่ต่ออีกสักวินาที ฉินจิ่นก็ยังรู้สึกหายใจไม่ออก

นางไม่รู้ว่าเว่ยจวนอดทนมาเป็นเวลานานขนาดนี้ได้ยังไง แต่ทุกวินาทีต่อจากนี้ นางไม่อยากให้นางผ่านอะไรมาอีก

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉินหว่านอิ๋งก็เงยหน้าขึ้นมาในดวงตาที่จริงจังขึ้นหลายส่วน นางมองฉินจิ่นตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากยกยิ้มขึ้น “ไถ่ตัว? ดี! หนึ่งพันสองร้อยตำลึง เมื่อเตรียมเงินให้พร้อมข้าจะคืนโฉนดขายตัวให้พวกเจ้า แต่ก่อนที่เงินจะไม่ได้มา ข้าขอให้พวกเจ้ารีบออกไปเถอะ ตระกูลจ้าวของเราใหญ่มาก หากข้าเผลอทำของหาย…”

“ใครจะเอาของของของพวกเจ้าไป? เจ้ารังแกคนอื่นมากเกินไป!” เว่ยเหยียนซิ่นอดที่จะเดินไปข้างหน้าไม่ได้ และคำรามอย่างโหดเหี้ยม

“เสี่ยวซิ่น กลับมา!” เว่ย เหยียนถิง ดึงเขาเอาไว้ ไม่มีใครที่ยังคงทำตัวโอหังต่อไป