หมอหญิงระบบเทพ - บทที่ 176 นี่คือช่องว่าง

บทที่ 176 นี่คือช่องว่าง

“เสี่ยวจวนแท้งลูกเหรอ?” ฉินจิ่นรู้สึกเพียงว่าในสมองของนางมีแสงสีขาววาบขึ้น ร่างกายของเขาราวกับถูกฟ้าผ่า

มันเกิดขึ้นได้ยังไง?

เห็นได้ชัดว่าฮูหยินจ้าวรับปากนางแล้ว อีกทั้งในห้องของเสี่ยวจวนยังมีคนคอยช่วยเหลือนางเงียบๆ ทำไมถึงแท้งลูกได้เล่า

ฉินจิ่นคิดไม่ออก แต่ก็ไม่มีเวลามากพอที่จะรอให้นางคิดออก หญิงรับใช้สูงวัยจูงมือนางแล้ววิ่งออกไปอย่างรีบร้อน

เว่ย เหยียนถิง เองก็ไล่ตามมาอย่างรีบร้อน ทั้งสามคนมาถึงบ้านของเศรษฐีจ้าวด้วยเหงื่อแตกพลั่ก

ระหว่างทางฉินจิ่นได้สอบถามอย่างชัดเจน แล้วเศรษฐีจ้าวก็พาฮูหยินออกไปตรวจสอบบัญชีมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ตอนนี้ผู้ดูแลจวนคือฉินหว่านอิ๋งลูกพี่ลูกน้องของฮูหยินจ้าว และยังเป็นฮูหยินข้างห้องของเศรษฐีจ้าวด้วย

ฉินหว่านอิ๋งเป็นใครฉินจิ่นไม่รู้แน่ชัด แต่จากที่นางเป็นน้องสาวของฮูหยินจ้าว กลับสามารถแต่งกับเศรษฐีจ้าวได้ ทั้งยังได้รับความไว้วางใจจากท่านมาก ย่อมมีไหวพริบอย่างแน่นอน

หลังจากมาถึงจวนจ้าว ฉินจิ่นก็ตรงไปที่เรือนที่เว่ยจวนอาศัยอยู่ ยังไม่ทันได้เข้าบ้านก็ได้ยินเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวดของนาง และเสียงร้องไห้ของเสี่ยวเตี๋ยในเรือนเดียวกัน

ลานกว้างนอกจากพวกนางสองคนแล้ว กลับไม่มีใครอื่นอีก

หัวใจของฉินจิ่นเย็นเฉียบเว่ยเหยียนถิงยืนอยู่หน้าประตูสองมือกำหมัดทุบไปที่กรอบประตูอย่างแรง

หญิงรับใช้สูงวัยเพื่อไม่ให้ถูกลากไปยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้จึงแยกทางกับพวกเขาที่ประตูหลัง

ฉินจิ่นรีบวิ่งเข้าประตูไปและเดินไปที่เตียงใบหน้าของเว่ยจวนซีดเผือดไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย นางปิดตาลงอย่างอ่อนเพลีย ปล่อยให้เสี่ยวเตี๋ยร้องไห้เสียงดังแต่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

เสี่ยวเตี๋ยเห็นฉินจิ่นเดินเข้าประตูมา ราวกับพบหัวใจหลักแล้ว นางรีบโผเข้าหานางอย่างร้อนรน “รีบช่วยนางเร็ว ข้าขอร้องเจ้าช่วยนางด้วย นางยังเด็กนัก…”

“ได้ เจ้าหลีกทางให้ข้าช่วยนาง” ฉินจิ่นผลักเสี่ยวเตี๋ยออกไปเบาๆ ฉินจิ่นรีบเข้าไปตรวจสอบสภาพของเว่ยจวนทันที

ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ผ้าห่มบนเตียงเปียกโชกไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากเว่ยจวน ฉินจิ่นไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลยว่ายัยเด็กน่าสงสารคนนี้จะผ่านอะไรมาบ้างกันแน่

“เสี่ยวเตี๋ย รบกวนเจ้าช่วยข้าต้มน้ำเดือดๆ เข้ามาหน่อย ตอนที่เจ้าออกไปก็ล็อกประตูให้สนิท บอกเว่ยเหยียนถิงว่า ขอเพียงข้ายังไม่ออกไป ห้ามใครเข้ามา”

ฉินจิ่นได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว

เสี่ยวเตี๋ยตาบวมถามอย่างกระตือรือร้นว่า “เจ้าช่วยนางได้หรือไม่” เสี่ยวจวนเคยพูดไว้ว่า นางรู้วิชาแพทย์ นางช่วยเสี่ยวจวนได้ใช่ไหม? ”

“ใช่ข้าสามารถช่วยนางตอนนี้ เจ้าทำตามที่ข้าพูดจำได้ไหม? ไปต้มน้ำ จากนั้นก็ให้เว่ยเหยียนถิงเฝ้าประตู ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามา ”

ฉินจิ่นกล่าวซ้ำอีกครั้ง ฉินจิ่นกดไหล่ของเสี่ยวเตี๋ยและบอกใบ้ความคิดของนางอย่างต่อเนื่อง

ในที่สุดเสี่ยวเตี๋ยก็กลับมามีสติได้นางรีบวิ่งออกไปและทำตามที่ฉินจิ่นต้องการ

ทันทีที่นางออกไป ฉินจิ่นก็เรียกเสี่ยวปาออกมาทันที

“เอาเครื่องถ่ายเลือดมากับเลือดที่เหมาะกับกรุ๊ปเลือดของเสี่ยวจวน ถ่ายเลือดก่อน แล้วฉันจะช่วยนางตรวจสภาพร่างกายเร็วเข้า!”

ในช่วงเวลาที่ชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ เสี่ยวปาไม่ได้พูดพล่อยๆอะไร ในช่วงเวลาที่ฉินจิ่นพูดจบ ทุกอย่างก็ปรากฏขึ้นในมือของนาง

ฉินจิ่นไม่มีเวลาพูดพล่ามทำเพลง ฉินจิ่นเริ่มถ่ายเลือดเว่ยจวนทันที

มาถึงช่วงช็อกที่เสียเลือดแล้ว ฉินจิ่นกลัวว่าเว่ยจวนจะผ่านด่านนี้ไม่ได้

หลังจากถ่ายเลือดฉินจิ่นก็เริ่มตรวจร่างกายของเว่ยจวน ไม่ได้หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาระยะหนึ่งตอนนี้นางไม่รู้สึกแปลกหน้านางหยิบมีดขึ้นมาและหาสาเหตุของเลือดออกได้อย่างคล่องแคล่ว

ครั้งนี้เสียวปามีมโนธรรมมาก สิ่งที่นางมอบให้ล้วนเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ต่อให้เป็นด้ายที่เย็บไว้ ก็ล้วนถูกดูดซึมได้โดยอัตโนมัติ

ฉินจิ่นขบฟันแน่น พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อรักษามดลูกให้เว่ยจวน

นางยังเด็กและเพิ่งสูญเสียลูกคนแรกไป หากนางสูญเสียมดลูกไป นางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร?

หยาดเหงื่อไหลซึมออกมาอย่างต่อเนื่อง ฉินจิ่นไม่ได้ยื่นมือออกมาเช็ด เหงื่อใสๆ ไหลลงมาตามแก้มไม่หยุด สุดท้ายก็หายลับไปที่คอเสื้อที่เรียวยาว

การผ่าตัดกินเวลาเกือบสองชั่วโมง ฉินจิ่นจึงเย็บแผลเสร็จ ทั้งหมดในตอนนี้เว่ยจวนยังคงสลบไสลอยู่

ฉินจิ่นเปิดเปลือกตาของนางออกเพื่อตรวจสอบรูม่านตา ปฏิกิริยาการฉายรังสีเป็นปกติ ลมหายใจและการเต้นของหัวใจก็กลับมาเป็นปกติแล้ว ดูจากสภาพปัจจุบันแล้ว เว่ยจวนน่าจะช่วยไว้ได้ แต่ไม่รู้ว่านางจะฟื้นได้เมื่อไหร่

ฉินจิ่นยืนอยู่หน้าเตียง ถอดหน้ากากออก ลูบหน้าผากของเว่ยจวนอย่างปวดใจ “ยัยหนูน่าสงสาร ทำไมนางไม่บอกบ้านเลยล่ะ? หากข้ารู้แต่แรกว่าเจ้ามีชีวิตที่ยากลำบากถึงเพียงนี้ ต่อให้ไปขโมยไป ปล้นไป ข้าก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วยเจ้าออกไป…”

นอกประตู เสี่ยวเตี๋ยรอจนไม่มั่นใจแล้ว

ตอนแรกนางต้มน้ำร้อนเสร็จ ก็ถือประตูเข้ามา แต่ถูก เว่ย เหยียนถิง ห้ามไว้

เว่ย เหยียนถิง ราวกับเสาไม้ตอกตะปูลงที่หน้าประตูอย่างมั่นคง ดวงตาดำขลับของเขาดำมืดครึ้ม เดินวนรอบบริเวณไม่หยุด ท่าทางระมัดระวังตัวราวกับแมลงวันแม้แต่ตัวเดียว

“ฉินจิ่นเป็นคนบอกให้ข้าต้มน้ำร้อน รีบให้ข้าเข้าไปเจ้าห้ามทำไม!” เสี่ยวเตี๋ยผลัก เว่ย เหยียนถิง ด้วยความโกรธ และเดินไปข้างหน้าอย่างดื้อรั้น

เว่ย เหยียนถิง กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย “ไม่ นางบอกว่าห้ามใครเข้าไป” ”

เขารู้ดีว่าฉินจิ่นมีความลับ แล้วเว่ยเหยียนถิงจะให้เสี่ยวเตี๋ยเข้าไปได้อย่างไร?

“เจ้าคิดจะฆ่าน้องสาวเจ้าหรือ หลีกทางไป!” เสี่ยวเตี๋ยก่นด่าเสียงดังด้วยความโกรธ นางแทบอยากจะกลืนกินเว่ย เหยียนถิง ทั้งเป็น “ข้ารู้อยู่แล้วว่าทั้งตระกูลของเจ้าล้วนเป็นคนไม่ดี มิเช่นนั้นจะขายนางมาอยู่ในถ้ำกินคนเช่นนี้ได้อย่างไร? นางทำบาปกรรมกัน? เว่ยจวนเป็นเด็กสาวที่เก่งมาก นางโชคร้ายมาแปดชาติถึงได้กลายเป็นคนในครอบครัวกับพวกเจ้า…”

เสี่ยวเตี๋ยชี้ไปยังจมูกของ เว่ย เหยียนถิง และสาปแช่งออกมาอย่างต่อเนื่อง

นางค่อยๆ ด่าจนเหนื่อย เมื่อเห็นว่า เว่ย เหยียนถิง ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ นางก็ยอมแพ้ที่จะด่าต่อ

ในที่สุดนางก็ถืออ่างน้ำร้อนและนั่งอยู่บนบันไดและเหม่อลอย

ชีวิตมนุษย์เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดและไม่จำเป็นต้องให้ใครลงมือ เพียงแค่อ้าปากก็สามารถเอาชีวิตคนอื่นได้

พวกนางมีชีวิตเหมือนมดปลวก ต่อให้ต้องรับตำแหน่งอนุของจวนจ้าว แต่ชีวิตน้อยๆ ก็ยังไร้ค่า

หึ สวรรค์มีเกียรติ ชาติที่แล้วทำความดีไปมากน้อยเพียงใด ถึงเกิดมาเป็นขุนนางชั้นสูงได้

เสี่ยวเตี๋ยไม่เข้าใจ นางเกิดในรั้วนางโลมและเห็นการต่อสู้และความยากลำบากที่ชั้นล่างสุด นางเคยเห็นความตรงไปตรงมาและความมั่งคั่งของเหล่าเศรษฐีบ้านนอกที่ทุ่มเงินก้อนโตความต่างระหว่างผู้คนช่างกว้างเหลือเกิน

บางทีนางควรจะยอมรับชะตากรรมของนางนานแล้ว นางเกิดมาแล้วด้อยกว่าคนอื่น แล้วนางมีคุณสมบัติอะไรที่จะมีชีวิตที่ดีต่อไปได้?

บางทีความตายอาจเป็นการปลดปล่อย

……

เมื่อเวลาผ่านไป เสี่ยวเตี๋ยยิ่งมองโลกในแง่ร้ายมากขึ้น นางก้มหน้าลงอย่างเหม่อลอย รอคำตัดสินอย่างเหม่อลอย

นางตัดสินใจแล้วว่า หากเว่ยจวนผ่านด่านนี้ไม่ได้จริงๆ นางก็จะตามนางไป