หมอหญิงระบบเทพ - บทที่ 163 ที่แท้ก็คือเจ้านี่เอง

บทที่ 163 ที่แท้ก็คือเจ้านี่เอง

เวลากลางคืนค่อยๆ ขยับเข้ามา

เว่ยเหยียนถิงและฉินจิ่นเข้านอนกันเร็วเป็นพิเศษ ราวกับว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในคืนนี้อย่างไรอย่างนั้น

ทั้งสองคนดับเทียนตามปกติและไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น

ในตอนนี้ก็ได้มีเงาลับๆ ล่อๆ จ้องมาที่บ้านของพวกเขาอยู่ไม่ไกล จนกระทั่งหลังจากที่พวกเขาดับไฟไปสองชั่วโมงเงานั้นก็ค่อยๆ หายไป

ทันใดนั้นฉินจิ่นและเว่ยเหยียนถิงก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน

ทั้งสองมองหน้ากันพลางยิ้มและลุกขึ้นโดยไม่ได้นัดกัน

เว่ยเหยียนถิงยิ้มก่อนจะสวมเสื้อเพิ่มให้กับฉินจิ่น อากาศตอนกลางคืนค่อนข้างหนาวถ้าไม่ระวังอาจจะทำให้เป็นหวัดได้

ขณะที่สวมใส่เสื้อผ้า ทั้งสองไม่ได้เปิดไฟแต่พอสวมเสื้อเสร็จแล้วเว่ยเหยียนถิงจึงออกบ้านไปดึกดื่นพร้อมกับมีดเล่มหนึ่งที่สะพายไว้ที่เอว

“พี่ถิง ระวังด้วยล่ะ!” ฉินจิ่นมองดูแผ่นหลังของเขาก่อนจะพูดกำชับด้วยความไม่วางใจ

เว่ยเหยียนถิงพยักหน้า “วางใจเถิด”

เพิ่งผ่านไปได้ไม่นานซึ่งเป็นเวลาที่ทุกคนกำลังหลับฝันหวานกันอยู่ ใครก็คิดไม่ถึงว่าในตอนนี้จะมีคนมาจุดไฟในที่นา

เว่ยเหยียนถิงยังเดินไปไม่ถึงหัวนาของบ้านตัวเองก็เห็นแสงเปลวไฟมาก่อนแล้ว

ภายใต้ค่ำคืนที่มืดมิด เปลวไฟนั้นสว่างจนแสบตา และดึงดูดสายตาได้ทันทีโดยที่ไม่ต้องไปตามหา

ยกมือไปจับมีดพกที่สะพายอยู่ข้างหลัง เว่ยเหยียนถิงผ่อนฝีเท้าลงจากนั้นจึงค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้คนคนนั้น

คนร้ายกำลังจุดไฟอย่างมีความสุข ราวกับว่าไม่กลัวว่าจะมีคนมาเห็น เผาไปด้วยและย่างไก่ป่าอยู่ข้างๆ ไปด้วย ถ้าไม่ใช่ว่าเปลวไฟนั้นอยู่ในที่ดินที่ปลูกต้นกล้ามันฝรั่งอยู่ เว่ยเหยียนถิงก็คงคิดว่าคนคนนี้คือนายพรานเสียอีก

“ล้าลา……” ย่างไก่ไปด้วยฮัมเพลงไปด้วย คนร้ายนั่นกำลังเผาอย่างมีความสุขมากเลยทีเดียว

เว่ยเหยียนถิงโดนคนทำให้โมโหจนแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

มาทำลายความเหน็ดเหนื่อยของคนอื่นแบบนี้ถ้าไม่ได้มีแผนที่วางไว้เขาอยากจะเข้าไปกระทืบคนร้ายนั่นไปให้สาสมไปเลย

เลือกตำแหน่งที่ห่างจากคนคนนี้ไม่ไกลมาก เว่ยเหยียนถิงจึงนั่งลงด้านหลังก่อนจะแอบๆ หลบและเฝ้ามองดู

สิบห้านาทีผ่านไป เว่ยเหยียนถิงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดิน เขาจึงหันหลังไปและเห็นฉินจิ่นพาคนสองสามคนเดินมา ภายใต้ความมืดมิดของตอนกลางคืน เขามองไม่ออกว่าคนที่มาด้วยคือใครกันแน่จึงคิดมากและเดามั่วซั่วไปหมด

ตอนนั้นคนร้ายที่หันหลังเผาไฟให้เขาก็กำลังเริ่มกัดไก่ย่าง กินไก่ย่างไปหนึ่งคำแล้วดื่มเหล้าตามอีกหนึ่งอึก กินและดื่มไปอย่างมีความสุข

เปลวไฟในที่ดินก็ยังคงแผดเผาอยู่ คนร้ายเงยหน้าขึ้นมาเป็นพยักๆ ขอแค่เห็นว่าไฟไม่ไหม้เขาก็กินต่อ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาดื่มหนักเกินไปหรือเป็นเพราะเขาชินกับบรรยากาศดึกดื่นแบบนี้จึงไม่ได้ยินเสียงคนเดินอยู่ข้างหลังและยังคงดื่มอย่างมีความสุข

ฉินจิ่นพาผู้นำหมู่บ้านและชายหนุ่มในหมู่บ้านสองถึงสามคนมาอยู่ข้างๆ ของเว่ยเหยียนถิงแล้วสีหน้าของผู้นำก็มืดมนขึ้นทันที

หรือบางทีสีหน้าของเขาอาจจะซีดตั้งแต่เห็นเปลวไฟแล้วก็ได้

เรื่องที่ตระกูลเว่ยปลูกของใหม่ๆ ได้แพร่กระจายไปไกลหลายหมู่บ้าน จนทุกคนต่างจับตามอง บางคนอยากจะรอดูความสนุก แต่มีบางกลับอยากเห็นว่าพวกเขาจะเพิ่มผลผลิตได้จริงหรือไม่

แน่นอนว่าผู้นำหมู่บ้านต้องคิดหนักกว่าคนอื่นๆ และเขาก็หวังให้การทดลองครั้งนี้สำเร็จอีกด้วย

ถ้าสำเร็จแล้วจริงๆ หมู่บ้านของพวกเขาก็จะเป็นหมู่บ้านแรกที่จะได้ปลูกต้นกล้าพวกนี้ ในสถานการณ์แบบนี้ถ้าหมู่บ้านเหยาคังได้เก็บเกี่ยวผลผลิตก่อน บางทีอาจจะกลายเป็นหมู่บ้านที่มีความอุดมสมบูรณ์กว่าหมู่บ้านอื่นๆ ก็เป็นได้

ในฐานะที่เขาเป็นผู้นำของหมู่บ้าน เขาจะไม่ได้แค่มีหน้ามีตาเท่านั้น ไม่แน่อาจจะทำให้เขาได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นก็เป็นได้

แต่ตอนนี้พอมีคนมาทำเรื่องขัดแข้งขัดขาเข้า เขาจึงโมโหกับของสิ่งใหม่นี้สุดๆ

“ไอ้เลวคนไหนมาจุดไฟกันวะ!” ผู้นำหมู่บ้านวิ่งไปข้างหน้าก่อนจะตะโกนเสียงดัง

ตอนนั้นคนร้ายกำลังเงยหน้าจะซดเหล้าพอดีแต่ก็ถูกเสียงจะโกนของผู้นำทำให้ตกใจซะก่อน จึงดื่มสำลักเหล้าจนเกือบตายเลยทีเดียว

“แค่กๆๆ ……”

เอามือกุมไปที่หน้าอกแล้วไอ ทั้งเผ็ดทั้งแสบลำคอและยังหายใจไม่ออกอีกด้วย คนร้ายคนนี้อยากจะหนีก็แต่ก็หนีไปไหนไม่ได้

เว่ยเหยียนถิงเดินไปข้างหน้า คว้าไปที่ไหล่ของเขาก่อนจะบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้น

“เอ้อจู้จื่อ คือเจ้านี่เองรึ!” เว่ยเหยียนถิงนิ่งไป

เอ้อจู้จื่อคนนี้เป็นอันธพาลในหมู่บ้านเหยาคัง ปีนี้อายุยังไม่ถึงสามสิบ แต่บ้านของเขาฐานะยากจนสุดๆ แต่ก็ไม่รู้จักทำมาหากิน

ตอนแรกก็ทำนา แต่หลังจากที่แม่ของเขาตายเขาก็ไม่มีใครดูแลวันๆ เอาแต่เที่ยวเล่นที่นาที่ไถกลบหน้าดินจึงโล่งว่างอยู่อย่างนั้น

คนในหมู่บ้านต่างพากันเสียดายที่เขาขายที่ดินของตัวเองทิ้งไปอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่

เงินที่ได้มาจากการขายที่ดินก็อยู่ในมือของเขาได้ไม่นานก็ใช้หมดไปหมดแล้ว

เขาคิดอยากจะเข้าป่าไปล่าสัตว์ วันๆ เอาแต่อิจฉาที่นายพรานมีเนื้อให้กินทั้งๆ ที่ตัวเองก็เป็นลูกหลานชาวนาแท้ๆ ยังคิดอยากจะใช้ชีวิตที่หากินมื้อต่อมื้ออีก

ถ้าเขาตั้งใจเป็นนายพรานจริงๆ ก็คงดี แต่คนขี้เกียจอย่างเขา พอล่าสัตว์มาได้ก็คงจะไม่รู้จักเอาไปขายและคงจะหามื้อกินมื้อไปแบบนี้

ในเมื่อเป็นคนนิสัยแบบนี้แล้วจะมีผู้หญิงคนในยอมแต่งงานเขาได้ล่ะ

เมื่อก่อนเขาชอบไปหาความสุขที่ซ่องอยู่เป็นประจำ แต่พอเงินหมดเขาก็เริ่มจะตามรังควานหญิงม่ายและไปมาหาสู่กับผู้หญิงที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

คนในหมู่บ้านต่างพากันทำเป็นมองไม่เห็น พอรู้ว่าเขาเป็นอันธพาลเลยไม่มีคนอยากที่จะไปยุ่งกับเขา

ขอแค่ไม่ทำเรื่องที่เดือดร้อนมากนักก็ไม่มีใครอยากจะพูดเจรจากับเขา

คนตระกูลเว่ยก็ไม่เคยที่จะไปเกี่ยวกันกับเขาเลยสักนิด ทันทีที่เห็นว่าเป็นเขาเว่ยเหยียนถิงจึงอึ้งนิ่งไปทันที

ตระกูลของท่านผู้นำก็ถือเป็นญาติห่างๆ กับตระกูลของเอ้อจู้จื่อ ก่อนหน้านี้ก็เคยพูดเตือนเขาแล้วแต่เอ้อจู้จื่อก็ไม่ยอมฟัง พอพูดเตือนบ่อยๆ เข้าเลยไม่อยากจะเตือนอีก ปกติก็มีดูแลเขาเรื่องเล็กๆ น้อยอยู่บ้าง

พอเห็นอย่างชัดเจนว่าคนร้ายเป็นเขา ท่านผู้นำจึงได้ตบหน้าเขาแรงๆ ไปหนึ่งที

“ข้าจะตีเจ้าให้ตายไปเลยไอ้สารเลว!วันๆ ไม่รู้จักทำการทำงาน สักแต่จะทำลายหมู่บ้าน!”

เอ้อจู้จื่อถูกเขาตบจนมึนไป ทั้งๆ ที่ทำมาได้ตั้งหลายวันแล้วแท้ๆ ทำไมถึงมาโดนคนจับได้เอาวันนี้

เขากะพริบตาและมองคนที่อยู่รอบๆ ด้วยความสงสัย “พวกเจ้ามากันได้อย่างไร มาล่าสัตว์เหมือนกันรึ”

พอพูดจบแล้วเขาก็ชูไก่ย่างในมือของตัวเองให้ทุกคนดู

ถ้าในตอนนั้นไฟในที่นามอดไปแล้ว ทุกคนก็อาจจะเชื่อเขา แต่ตอนนี้หลักฐานก็อยู่ทนโท่ ตอนที่พูดอยู่ เปลวไฟก็ยังลุกอยู่ตรงนั้น

เปลวไฟไม่ได้ใหญ่มาก สามารถเผาได้แค่ใบเท่านั้น

พอเผาไม่ได้จึงรมควันอยู่แบบนี้

พอท่านผู้นำเห็นว่าเขายังคงแสดงละครอยู่จึงโมโหจนทนไม่ไหว “ลากมันไปที่ห้องโถงบรรพบุรุษซะ คิดได้เมื่อไหร่ค่อยปล่อยมันออกมา ห้ามให้ใครส่งของกินให้มันเด็ดขาด!”

พอพูดจบท่านผู้นำก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว

คนอื่นๆ ต่างพากันจับตัวเอ้อจู้จื่อไว้และพาเขากลับเข้าหมู่บ้านไปอย่างทุลักทุเล

ฉินจิ่นตรวจสอบดูต้นกล้ามันฝรั่งที่ถูกรมควันวันนี้แล้วก็มีควันขึ้นและกลายเป็นสีน้ำตาลไปหมด

ไม่รู้ว่าจะยังกลับมามีชีวิตอยู่ได้หรือไม่แต่ดูแล้วแบบนี้ต้องมีผลกระทบต่อจำนวนผลผลิตแน่นอน