สามีข้าคือขุนนางใหญ่ - บทที่ 863 ผู้พิทักษ์ของเซวียนหยวน
บทที่ 863 ผู้พิทักษ์ของเซวียนหยวน
อย่าว่าแต่กู้เจียวที่งง ถังเย่ว์ซานเองก็ไม่ต่างกัน
เห็นๆ กันอยู่ว่าสองคนนี้เป็นพวกเดียวกัน คนหนึ่งเคยเป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพเซวียนหยวน อีกคนเป็นแม่ทัพใหม่ของกองทัพอัศวินดำเซวียนหยวน
อ้อ ยังมีอีก เขาเกือบลืมไปเลยว่าเซียวเหิงเป็นลูกแท้ๆ ขององค์หญิง แสดงว่าที่จริงแล้วแม่หนูนี่จะต้องเป็นญาติของเซวียนหยวนฉีสิ!
“เฮ้ๆๆ หยุดตีกันได้แล้ว!”
ถังเย่ว์ซานพยายามห้ามพวกขา แต่การโจมตีครั้งที่สองนั้นรุนแรงเกินไป อีกทั้งการเคลื่อนไหวของเขาก็ช้าเกินไป กู้เจียวรับแรงโจมตีของเซวียนหยวนฉีเข้าไปเต็มๆ !
กู้เจียวยกหอกเงินขึ้นมาต้าน
อาวุธของพวกเขาปะทะกันจนแทบจะเกิดประกายไฟขึ้น!
ถังเย่ว์ซานรู้สึกพะวงไปเสียทุกอย่าง เขาไม่รู้ว่าควรจะเป็นห่วงความปลอดภัยของแม่หนูนี่ดี หรือควรกังวลว่าพวกทหารแคว้นจิ้นจะได้ยินความเคลื่อนไหวของพวกเขาตรงนี้หรือไม่ดี
“แม่หนู อดทนไว้นะ ข้าออกไปดูข้างนอกประเดี๋ยวเดียว!”
ถังเย่ว์ซานอุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างเงอะงะและวิ่งไปจนถึงนอกถ้ำ จากนั้นเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก
ดูเหมือนว่าพวกทหารลาดตระเวนของแคว้นจิ้นออกไปหมดแล้ว เป็นไปได้ว่าอาจถูกเกณฑ์ไปช่วยขุดดินในหมู่บ้าน
“ค่อยยังชั่ว พวกเจ้าสู้กันต่อได้เลย”
เอ๋ ไม่สิ!
มาสู้อะไรกันตอนนี้
พวกเดียวกันไม่ใช่รึ!
ถังเย่ว์ซานรีบกลับเข้าถ้ำเพื่อเกลี้ยกล่อมพวกเขา
ระหว่างที่ถังเย่ว์ซานเดินไปกลับ กู้เจียวกับเซวียนหยวนฉีสู้กันไปราวเจ็ดแปดกระบวนท่าแล้ว และแน่นอนว่าส่วนใหญ่นางสู้เขาไม่ได้
ถังเย่ว์ซานเห็นดังนั้นก็ถึงกับขนลุกซู่ เขาไม่เคยเห็นแม่หนูในสภาพสาหัสขนาดนี้มาก่อน!
เซวียนหยวนฉีกะจะเอานางถึงตายเลยรึ
นี่เขาจงใจใช่ไหม
เป็นบ้าไปแล้วรึไง!
ถังเย่ว์ซานกระโดดขึ้นแล้วยกฝ่ามือเตรียมโจมตีเซวียนหยวนฉี!
ทว่าเซวียนหยวนฉีเห็นทันจึงหันไปใช้ฝ่ามือโต้กลับทันที
พลังที่น่าสะพรึงกลัวราวกับลูกระเบิดอย่างบ้าคลั่งภายในร่างกายของถังเย่ว์ซาน ทารกน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาเริ่มร้องไห้ ดวงตาของเขาวูบไหว จากนั้นใช้กำลังภายในครึ่งหนึ่งเพื่อปกป้องทารกน้อย
เซวียนหยวนฉีไม่รอช้า ใช้ฝ่ามือโจมตีเข้าไปที่จุดตันเถียนของถังเย่ว์ซานทันที
ถังเย่ว์ซานร่วงลงพื้น เอามือกุมหน้าอกพร้อมทั้งกระอักเลือดออกมา
“ไม่ต้องเข้ามา” กู้เจียวใช้หอกเงินยันตัวขึ้น เช็ดเลือดที่กบปากอยู่ แล้วชี้ปลายหอกไปทางเซวียนหยวนฉี “ข้าจะจัดการเขาเอง”
นี่คงเป็นคำพูดที่เย่อหยิ่งที่สุดที่ถังเย่ว์ซานเคยได้ยิน
เอาชนะเซวียนหยวนฉีเนี่ยนะ เพี้ยนไปแล้วรึแม่หนู
แต่ละคนมีความถนัดของตัวเอง ถังเย่ว์ซานถนัดยิงธนู หากสู้กันด้วยธนู ต่อให้มีเซวียนหยวนฉีสิบคนก็ไม่อาจสู้ถังเย่ว์ซานคนเดียวได้ แต่พอเป็นด้านการต่อสู้แบบตัวต่อตัว แน่นอนว่าถังเย่ว์ซานยังไม่อาจสู้เซวียนหยวนฉีได้
ไม่ใช่เพราะถังเย่ว์ซานฝีมือไม่ถึง แต่เป็นเพราะพลังของเซวียนหยวนฉีนั้นอันตรายอย่างมาก
ช่วงเวลาที่เซวียนหยวนฉีอาศัยอยู่ที่ภูเขาผีแห่งนี้ ฝีมือของเขาพัฒนาขึ้นไปมาก แม้แต่ระดับหลงอีก็ยากที่จะชนะเขาได้
กู้เจียวอ้าปากค้างและมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่ไม่ยอมใครราวกับหมาป่าล่าเนื้อ “อย่างน้อยข้าก็สามารถรับมือได้สองกระบวนท่า จากที่ก่อนหน้า…ข้าสู้ไม่ได้เลย เอาละ ต่อไปนี้ข้าจะเอาจริงแล้วนะ เจ้าต้อง…”
เปรี้ยะ!
เอ่ยจบ ก็ถูกลำดาบของเซวียนหยวนฉีกระแทกลงไปอีก
กู้เจียว “…”
กู้เจียวที่รู้ตัวว่าร่างของตัวเองกำลังจะกระแทกกำแพง ก็รีบใช้เท้าเตะไปที่กำแพงหินและกระโดดพุ่งตัวไปทางเซวียนหยวนฉีพร้อมกับหอกเงินที่อยู่ในมือ!
กู้เจียวตัดสินใจไม่ป้องกันอีกต่อไป
นางจะบุกโจมตีอย่างเดียวแล้ว!
กู้เจียวใส่กระบวนท่าทั้งเจ็ดของเซวียนหยวนอย่างไม่ยั้งมือ
ถังเย่ว์ซานได้แต่อ้าปากค้างด้วยความตะลึง ฝีมือของแม่หนูก้าวกระโดดขึ้นมากเลย
จะว่าไปแล้ว นี่มันกระบวนท่าอะไรกัน พลังทำลายล้างสูงมาก! ดูสิ เซวียนหยวนฉีเริ่มก้าวถอยแล้ว!
เซวียนหยวนฉีถอยหลังเพื่อที่จะเตรียมโจมตีกู้เจียวด้วยกระบวนท่าที่รุนแรงและดุเดือดกว่าเก่า
กู้เจียวไม่มีทางอื่น หากรับดาบจากอีกฝ่ายไม่ได้ ก็ต้องตายสถานเดียว!
แต่กู้เจียวใช้กระบวนท่าทั้งหมดไปแล้ว ไม่เหลืออะไรให้ใช้ต่อแล้ว
เซวียนหยวนฉีอยากฆ่านางทิ้งขนาดนั้นเลยหรือ
หรือแค่อยากจะลองเชิงกันเฉยๆ
ถ้าเป็นอย่างหลัง เขาก็น่าจะเห็นว่านางถึงขีดจำกัดแล้ว กู้เจียวต้านไม่ไหวแล้ว
เซวียนหยวนฉียังคงโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อน ก่อนจะเล็งไปที่ศีรษะของกู้เจียว!
กู้เจียวเริ่มสัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังจะใกล้จะหมดลมอยู่แล้ว และยังเห็นภาพตัวเองถูกฟันหัวแบะนอนจมกองเลือดบนพื้นอย่างน่าอนาถ
“กู้เจียวเจียว ถ้าเจ้ากลับมาเมื่อไหร่ เราจะแต่งงานกัน”
“เจียวเจียวจะออกศึกอีกแล้วหรือ”
“ข้าไม่อยากให้เจียวเจียวต้องลำบากอีก!”
“กินได้แค่วันละสามลูกเท่านั้น ข้าจะกลับมาต่อเมื่อเจ้ากินมันจนหมด”
…
นางต้องกลับไปให้ได้…
นางจะมาตายอยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!
ดวงตาของกู้เจียววูบไหวทันที แล้วยกหอกเงินขึ้นเหนือศีรษะ จากนั้นหมุนไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง แล้วเฉือนเข้าไปที่ดาบของเซวียนหยวนฉีทันที!
ถังเย่ว์ซานแทบจะหยุดหายใจ
หอกของกู้เจียวตวัดผ่านดาบของเซวียนหยวนฉีขึ้นไป จากนั้นกู้เจียวเหยียบบนกำแพงหินด้านหลังแล้วพลิกตัวขึ้นไปในอากาศ ทว่ามันกลับเฉือนได้เพียงแค่คิ้วของเซวียนหยวนฉีเท่านั้น!
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แม้แต่ถังเย่ว์ซานเองก็มองแทบไม่ทัน
เช้ง!
เซวียนหยวนฉีสกัดหอกของกู้เจียวไว้และรัดคอของนางด้วยมือเปล่า “เจ้าแพ้แล้ว”
กู้เจียว “เปล่าเสียหน่อย”
เซวียนหยวนฉีขมวดคิ้ว ก้มหน้าลง และเห็นว่าเด็กสาวกำลังถือกริชจ่อมาที่จุดตันเถียนของเขา
“ไม่เลวนี่ ทำได้ขนาดนี้” เซวียนหยวนฉีเอ่ย
กู้เจียวเอาหอกยันร่างตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า
ในความเป็นจริง กู้เจียวยังคงแพ้เขาอยู่ดี เขาแค่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการถูกแทงที่จุดตันเถียน ขณะที่กู้เจียวเองก็สามารถตายคาที่ได้ทันทีหากเขาหักคอนาง
ถังเย่ว์ซานทำหน้าเหวอและหันไปทางเซวียนหยวนฉี “อะไรกัน สู้กันแทบตาย ที่แท้ก็แค่ต้องการลองเชิงแม่หนูนี่หรอกรึ นี่นางเกือบตายเพราะเจ้าเลยนะ”
เซวียนหยวนฉีไม่ได้เอ่ยอะไร แต่หันกลับมาแล้วเดินไปยังส่วนลึกของถ้ำ “กลไกทั้งหมดในเส้นทางถูกเปิดแล้ว พวกเจ้าออกไปได้แล้ว”
เจ้าเฮยเฟิงเดินเข้ามาคลอเคลียกู้เจียวอย่างปลอบโยน
กู้เจียวถอนหายใจยาว ความรู้สึกประหลาดบางอย่างเกิดขึ้นภายในใจของนาง
เซวียนหยวนฉีโจมตีเข้ามาอย่างไม่ยั้งมือราวกับว่า… กำลังรอดูสองกระบวนท่าสุดท้ายของนาง
กระบวนท่าเซวียนหยวนมีเพียงเจ็ดท่าเท่านั้น ส่วนที่เพิ่มเข้ามาสองท่าหลังนั่นคือกู้เจียวคิดขึ้นมาเอง
ตาแก่นี่อยากดึงศักยภาพที่แท้จริงของนางออกมาอย่างนั่นรึ
ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ ก็คงไม่มีเหตุผลอื่นแล้ว
หลังจากที่กู้เจียวฟื้นพลังแล้ว ก็หันกลับมาเก็บข้าวของที่ทำหล่น
“เอ๋ หายไปไหนแล้วล่ะ”
กู้เจียวเดินหาจนทั่ว
“หาอะไรอยู่รึ” ถังเย่ว์ซานถาม
“สมุดน่ะ”
เป็นบันทึกที่กู้เจียวได้มาจากห้องหนังสือของกงซุนอวี่ กู้เจียวนำมันมาจดเล่นกันลืมระหว่างที่รอให้เซวียนหยวนฉีตื่น
มันเป็นสมุดบันทึกที่สำคัญอย่างยิ่ง เพราะกู้เจียวได้บันทึกรายละเอียดชัยชนะทั้งหมดของสงครามนี้ รวมถึงยังมีความสำคัญต่อชีวิตของชาวเมืองผู่นับแสนด้วย
“เจอแล้ว อยู่นี่เอง!” กู้เจียวเก็บมันขึ้นมา หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีหน้าไหนขาดหายไป จึงเก็บมันเข้ากระเป๋า จากนั้นก็จูงเจ้าเฮยเฟิงแล้วตามถังเย่ว์ซานไป
แม้ทางลับที่ว่าจะดูเหมือนสูงใหญ่ แต่มันก็แคบเกินกว่าที่คนสองคนจะเข้าไปพร้อมกัน
เจ้าเฮยเฟิงต้องก้มหัวเพื่อเดินผ่านทางนี้ออกไป
พวกมันไม่เคยถูกฝึกให้ผ่านช่องแคบมาก่อน ม้าศึกอายุแปดขวบที่เข้าไปด้านในก่อนเริ่มออกอาการกังวล เฮยเฟิงเองก็เช่นกัน
กู้เจียวหันมาลูบหัวปลอบเจ้าเฮยเฟิง “ไม่เป็นไรนะลูกพี่”
เฮยเฟิงพยายามควบคุมสติของมันเอง ถังเย่ว์ซานเองก็ต้องคอยปลอบโยนม้าของเขาตลอดทาง ขนาดลูกชายเขาเองเขายังไม่เคยโอ๋ขนาดนี้เลย
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ในที่สุด พวกเขาก็เดินทางมาถึงทางออก
เซวียนหยวนฉีปิดกลไกลง แสงจันทร์สลัวที่ลอดเข้ามา อีกทั้งสายลมยามค่ำคืนอันเย็นสบาย ทุกคนต่างพากันสูดอากาศบริสุทธิ์ที่พวกเขาไม่ได้พบเจอมานาน
ด้วยความที่อุโมงค์เป็นทางปิด มีอากาศน้อย ทำให้ทุกคนหายใจไม่สะดวก
ม้าสองตัวและคนสามคนออกจากอุโมงค์อย่างปลอดภัย
จุดนี้เป็นหมู่บ้านร้าง ล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสามทิศ และมีถนนราชการที่มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ
ถนนนั้นมีระยะห่างจากพวกเขาไม่ถึงร้อยเมตร
“คงต้องอำลากันแล้วล่ะ” กู้เจียวหันไปพูดกับเซวียนหยวนฉี
เซวียนหยวนฉีเดินไปข้างๆ เจ้าเฮยเฟิงโดยไม่ได้เอ่ยอะไรสักคำ เหยียบอานม้า วาดขาออก แล้วขึ้นไปนั่งทันที!
กู้เจียวกะพริบตาปริบๆ
เซวียนหยวนฉียื่นมือไปหากู้เจียวด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
“ไหนว่าจะอยู่เฝ้าภูเขาผีไงท่าน” กู้เจียวถามเขาพร้อมกับยื่นมือให้ด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง
“เปลี่ยน ใจแล้ว” สีหน้าเซวียนหยวนฉีเหมือนเดิม จากนั้นก็ช่วยเหวี่ยงร่างของกู้เจียวขึ้นมาบนม้า
กู้เจียวขึ้นไปซ้อนท้ายเขา
ทุกอย่างช่างเกิดขึ้นกะทันหันเหลือเกิน
Comments for chapter "บทที่ 863 ผู้พิทักษ์ของเซวียนหยวน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
