วิวาห์ลวง พันธนาการรักท่านประธาน - บทที่ 1046 ถูกคนพาตัวไป

โม่ไฉ่เวยส่ายหน้าและถอนใจ: “ช่างเถอะ พวกลูกทำงานยุ่งขนาดนั้น แม่หาเรื่องยุ่งยากให้พวกลูกมากแล้ว อย่าไปหาเรื่องเพิ่มให้พวกลูกจะดีกว่า”

จิ่งหนิงอยากจะพูดเพื่อเกลี้ยกล่อมเธอ แต่เธอก็ขัดจังหวะอีกครั้ง

“ลูกอย่าพูดว่าไม่มี แม่รู้ ครั้งนี้ที่อะซู่รับปากจะกลับประเทศจีนไปพร้อมกัน นอกจากจะไม่วางใจเรื่องแม่แล้ว ยังเป็นเพราะจิ่งเซินรับปากว่าจะสร้างห้องทดลองที่ดีกว่าเดิมเพื่อการวิจัยทางการแพทย์ อีกทั้งยังรับปากจะให้เงินทุนเขาทุกปี ให้เขาจัดการได้เอง ถึงจะบอกว่าเงินจำนวนนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับพวกลูก แต่แม่กลับจะได้คืบจะเอาศอกมากกว่านี้ หนิงหนิง ลูกแต่งเข้าตระกูลลู่ คนตระกูลลู่ปฏิบัติกับลูกอย่างดีนั่นถือเป็นโชค แต่เราจะหยิ่งและโลภมากขึ้นเพียงเพราะพวกเขาดีกับเราไม่ได้นะ มันไม่ดี”

จิ่งหนิงเห็นเธอพูดอย่างเป็นหลักการแล้วอดจะยิ้มไม่ได้

“แม่คะ หนูยังไม่ได้พูดอะไรเลย แม่ดูแม่สิ พูดซะเยอะเชียว”

เธอถอนหายใจ จับมือโม่ไฉ่เวยและตบหลังมือของเธอ

“แม่คะ แม่วางใจได้ค่ะ เงินนี่ไม่ใช่เงินของจิ่งเซิน ลูกสาวแม่ออกเองได้ แต่ไม่อย่าดูถูกลูกสาวคนนี้ของแม่สิคะ ถึงหนูจะหาเงินได้ไม่เก่งเท่าเขา แต่ก็ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะเทียบได้”

โม่ไฉ่เวยได้ยินมานานแล้วว่าธุรกิจภายในประเทศของเธอเป็นไปได้ด้วยดี

ตอนนี้วงการบันเทิงภายในประเทศแทบจะอยู่ในมือของอานหนิงกั๋วจี้ทั้งหมด

สองปีก่อน จิ่งหนิงยังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของอานหนิงกั๋วจี้เท่านั้น แต่ลู่จิ่งเซินก็ค่อย ๆ โอนถ่ายอานหนิงกั๋วจี้ให้เธอดูแลโดยตรง

ซึ่งแม้แต่หุ้นก็ยังโอนเป็นชื่อเธอ

ดังนั้น ตอนนี้เธอจึงเป็นหัวหน้าใหญ่ที่แท้จริงของอานหนิงกั๋วจี้

บวกกับบันเทิงซิงฮุยของเธอ ถึงแม้จะบอกว่าจนถึงตอนนี้ บันเทิงซิงฮุยจะขึ้นชื่อว่าเป็นบริษัทลูกของอานหนิงกั๋วจี้มาตลอด เพียงเพราะจิ่งหนิงรู้สึกว่าเนื่องจากทั้งสองบริษัทเป็นของเธอ มันจะยากเกินไปที่จะแยกพวกเขาออกจากกัน ดังนั้นจึงขี้เกียจจะแยกออกมาเท่านั้นเอง

ความจริงแล้ว ตั้งแต่สองวันก่อนเธอได้ย้ายศิลปินของซิงฮุยทั้งหมดไปที่อานหนิงกั๋วจี้ ตั้งแต่ซิงฮุยเปลี่ยนไปใช้แพลตฟอร์มวิดีโอ ความสามารถในการทำเงินของซิงฮุยค่อยๆ เทียบได้กับ อานหนิงกั๋วจี้

ดังนั้นสำหรับจิ่งหนิงแล้ว เงินจึงไม่ใช่ปัญหา

เธอมีความมั่นใจและคุณสมบัติที่จะพูดแบบนี้กับโม่ไฉ่เวยได้

แน่นอนโม่ไฉ่เวยรู้ว่าสิ่งที่เธอกำลังพูดเป็นความจริง นอกจากจะโล่งแล้วเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจกับงานยุ่งตลอดทั้งวัน

ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรบกวนเธอให้วนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเธอทุกวัน

แต่คำพูดเหล่านี้เธอไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้

หลังจากเข้าร้านอาหาร เธอสั่งอาหารขึ้นชื่อของที่นี่หลายอย่าง จ่ายเงิน และให้พวกเขาไปส่งที่คฤหาสน์ตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง จากนั้นก็เดินออกมากับจิ่งหนิง

ตอนออกมา ไม่รู้ว่ามันเป็นเธอตาฝาดหรือเปล่า จิ่งหนิงรู้สึกเสมอว่ามีใครบางคนกำลังตามมาข้างหลังเธอ

เธอขมวดคิ้วและสงสัยว่าเธอเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า?

เธอจึงไม่คิดอะไรมากแล้วเดินข้ามถนนกับโม่ไฉ่เวย

รถยังคงจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น

คนขับสวมหมวกทรงสูงที่เขาสวมเมื่อออกมาในตอนเช้า และลงจากรถเพื่อเปิดประตูให้พวกเขา

ตอนนี้โม่ไฉ่เวยมีความสุขมาก ในที่สุดเซวซู่ก็คิดได้และในที่สุดก็วางหินหนักในใจได้แล้ว

ตอนขึ้นรถ เธอรู้สึกได้ถึงลมที่พัดมาที่ตัวของเธอ

จิ่งหนิงก็ได้รับความสุขของเธอเช่นกันและพูดคุยกับเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ

รถสตาร์ทในเมืองที่พลุกพล่านและขับออกไปอย่างช้าๆ

ทั้งสองคนต่างไม่ได้ใส่ใจ จิ่งหนิงบอกโม่ไฉ่เวยเกี่ยวกับสิ่งที่น่าสนใจที่เกิดขึ้นกับเธอที่ประเทศจีนก่อนหน้านี้

โม่ไฉ่เวยชอบฟังเรื่องเหล่านี้ที่เธอเล่า เหมือนยิ่งฟังก็เหมือนยิ่งได้เติมเต็มวันที่ขาดหายไปในหลายปีที่ผ่านมานั้นมากขึ้นด้วย

เพราะเธอจำเรื่องในอดีตไม่ได้แล้ว ถึงตอนนี้จะพอจำได้บ้างแต่ก็เป็นเพียงความทรงจำบางส่วนเท่านั้น

ดังนั้นจิ่งหนิงจึงไม่มั่นใจว่าเธอมีความทรงจำเกี่ยวกับจิ่งเซี่ยวเต๋อแค่ไหน

จึงย่อมไม่อาจจะเอ่ยปากเรื่องนี้ออกมาก่อนเกี่ยวกับเรื่องของคนในตระกูลจิ่งได้

อย่างไรเสีย คนนตระกูลจิ่งก็ไม่เหลือใครแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพราะพวกเขาทำผิดต่อโม่ไฉ่เวย หรือเรื่องที่ผ่านมาที่ปฏิบัติต่อตนเองไว้ ต่างทำให้จิ่งหนิงไม่อาจจะให้อภัยพวกเขาได้

ความเกลียดชังเหล่านั้นต่อให้ตายไปก็ไม่สามารถละทิ้งได้

และสิ่งเหล่านี้ก็หนักเกินไป เธอสามารถแบกมันเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้โม่ไฉ่เวยรับรู้

ดังนั้นจิ่งหนิงจึงไม่ได้บอกเธอ ตั้งแต่เธอจากไป ตนเองต้องถูกคนตระกูลจิ่งรังแกอย่างไร และแก้แค้นพวกเขาอย่างไร

เธอกลัวโม่ไฉ่เวยจะโทษตัวเอง เป็นกังวล และคิดมาก

โม่ไฉ่เวยดูเหมือนจะจำเรื่องเหล่านี้ไม่ได้จึงไม่ได้ถาม

ทั้งสองคุยกันแต่ไม่ได้สังเกตว่าทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถค่อยๆ กลายเป็นร้าง มันไม่ใช่ทางกลับไปที่คฤหาสน์เลย

ผ่านไปสักพัก จิ่งหนิงมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ได้ตั้งใจและตกใจในทันใด

เธอมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือและพบว่าผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ถ้าเธอจำไม่ผิด จากถนนเส้นนั้นกลับไปยังคฤหาสน์ใช้เวลาเพียงประมาณยี่สิบนาทีก็ถีงแล้ว

เพราะเธอไม่คุ้นเคยกับเส้นทางที่นี่ ดังนั้นเธอจึงได้สังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนเส้นทางหรือทำอะไร

ดังนั้นจึงได้เอ่ยปากถาม: “อีกนานไหมคะกว่าเราจะถึงบ้าน?”

เสียงทุ้มของคนขับดังมาจากที่นั่งคนขับ “ใกล้แล้วครับ”

จิ่งหนิงขมวดคิ้ว

ไม่ใช่แล้ว เสียงนี้ทำไมถึงไม่ค่อยเหมือนเสียงของคนขับก่อนหน้านี้

ระหว่างที่เธอกำลังคิด ตอนนั้นเองจู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่ต้นคอ

เธอเบิกตาโพลงและหันหลังก็เห็นเพียงเข็มที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย ซึ่งกำลังเจาะคอของเธอ และข้างเธอโม่ไฉ่เวยก็ถูกฉีดยาและสลบไปแล้ว

เธอจ้องมองอีกฝ่ายและคิดจะพูด แต่กลับไม่มีเสียงออกมา สุดท้ายก็ทำได้เพียงกลอกตาและรู้สึกหนักเปลือกตาและตกลงมา

หลังจากทั้งสองสลบไป ชายที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เบาะหลังของรถก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยขายาวของเขา

เขาตรวจดูดวงตาของคนทั้งสองก่อน และพบว่าพวกเขาหมดสติจริงๆ และเขาก็โล่งใจ

เขาดึงปกเสื้อพร้อมกับสบถไปด้วย: “แม่งเอ๊ย การทำให้ผู้หญิงสองคนนี้สลบอีกนิดจะทำให้ฉันขาดใจตาย! แกยังดี ขับรถสบายใจ”

คนขับที่นั่งอยู่ในที่นั่งคนขับเอาความสุภาพออกจากหัวของเขา

เขาหัวเราะและพูดอย่างเย็นชา: “อย่าบ่นน่ะ ใครให้แกรูปร่างไม่เหมือนกับคนขับรถล่ะ? เรื่องนึ้ถึงต้องเป็นฉันไง”

เขาพูดแล้วหันกลับไป

“ผู้หญิงที่ท้องคนนั้นไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไร ยังไม่ตาย”

“งั้นก็ได้ เจ้านายกำชับแล้วว่าจะต้องให้เธอปลอดภัย เธอเป็นหมากตัวสำคัญของเรา จะเป็นอะไรไปไม่ได้”

“ฉันรู้แล้ว เอาน่ะ ตอนนี้พาเราไปหาเจ้านายได้แล้ว”