ราชินีพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 586 ปล่อยเดรัจฉานบางตัว
เจียงหลีกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
หลิงหวังที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของคุนอู๋หายตัวไปอย่างสิ้นหวัง คุณอู๋เงยหน้ามองเจียงหลี
“ศิษย์น้องเล็ก ได้รับบาดเจ็บหรือไม่” เขาถาม
เจียงหลีส่ายศีรษะ
หากไม่ได้คำแนะนำจากคุนอู๋ การต่อสู้อาจไม่ง่ายเช่นนี้ แต่หลังจากที่ได้คำแนะนำ เจียงหลีก็ปลดปล่อยกระบวนท่าไม้ตายโดยตรง แล้วจะได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร
“พวกเขาประเมินศัตรูต่ำไป” เจียงหลีสรุป
คุนอู๋ขมวดคิ้วไม่พอใจ “เหตุใดถึงไม่ใช่เพราะพวกเราเก่งกาจเล่า”
“…” เจียงหลีมุมปากกระตุกเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางค้นพบว่าศิษย์พี่สามของตนหลงตัวเองมากเพียงนี้
ทันใดนั้น สีหน้าของคุนอู๋เปลี่ยนไป เขาพูดกับเจียงหลี “เจ้าไปก่อนเลย”
ดวงตาของเจียงหลีหรี่ลง ไม่พูดต่อ หันหลังกลับและหายเข้าไปในความว่างเปล่าต่อหน้าคุนอู๋
แม้จะไม่มีเวลาถามไถ่ให้ชัดเจน แต่ใบหน้าที่เคร่งขรึมของคุนอู๋นี้ เผยให้เห็นแล้วว่ามีศัตรูตัวฉกาจปรากฎตัวขึ้น หรือว่าจะเป็นหลิงหวงสองคนและหลิงหวังที่เหลือสามคนของสกุลจ จงซาน เจียงหลีคาดเดาในใจ
อาจเป็นเพราะการต่อสู้ชั่วครู่ นำพาพวกเขามา
พลังของจู๋อินที่ยังดับสลายไม่หมด คงทำให้พวกเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ศิษย์พี่สามคนเดียวต้องจัดการคนมากเพียงนี้เลยหรือ” เจียงหลียืนนิ่งชั่วครู่
นางเข้าใจความตั้งใจของคุนอู๋ที่บอกให้นางไปก่อน หากเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจแล้วยังต้องดูแลผู้อ่อนแอที่อยู่ข้างกายเขาอีก จะยิ่งเพิ่มความยากลำบากในการต่อสู้และยิ่งอันตรายต ต่อตัวเขาเอง ดังนั้น นางจึงเดินจากไปโดยไม่ลังเล แทนที่จะแสร้งทำตัวมีมารยาทเกินงามและเป็นตัวถ่วงของคุนอู๋
เมื่อนางลองครุ่นคิด หากคนเหล่านั้นค้นหาคุนอู๋จนพบ คุนอู๋จะแข็งแกร่งเพียงใด ก็มิอาจรับมือไหว
เจียงหลีเป็นกังวล กัดฟัน หันหลังวิ่งกลับไป
ส่วนสถานที่ที่คุนอู๋ยืนอยู่นั้น ก็เป็นดังที่เจียงหลีคาดเดาไว้ เนื่องด้วยแรงดึงดูดจากพลังจู๋อิน หลิงหวงสองคนและหลิงหวังสามคนที่เหลือของสกุลจงซานปรากฏตัวขึ้นทั้งหมดแล ละล้อมคุนอู๋ไว้
“ผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสสี่ ขาดไปสองคน และที่นี่ยังมีพลังของจู๋อินหลงเหลืออยู่ด้วย” หนึ่งในหลิงหวังพูดกับหลิงหวงทั้งสอง
หลังจากพูดจบ เขาจ้องเขม็งไปยังคุนอู๋ที่ดูสงบนิ่งด้วยแววตาดุร้าย
“เจ้าเป็นคนฆ่าพวกเขาใช่หรือไม่” ผู้อาวุโสสามเงยหน้ามองไปที่คุนอู๋และถามด้วยน้ำเสียงทรงพลัง
คุนอู๋ยิ้มอย่างเย็นชา “พวกเขาจะฆ่าข้า ข้าก็ต้องฆ่าพวกเขาเป็นธรรมดา จะให้ข้ายืนเฉยๆ ให้พวกเขาฆ่าอย่างนั้นหรือ”
“เหตุใดพวกเขาถึงฆ่าเจ้า” ผู้อาวุโสสามถามขึ้นอีกครั้ง
คุนอู๋ยิ้มเยาะ “เจ้าจะเชื่อที่ข้าพูดด้วยหรือ”
ลำแสงอันแหลมคมแวบผ่านดวงตาของผู้อาวุโสสาม เขาก็มิได้เอ่ยคำใดอีก
“พี่สาม หรือเขามาจากสกุลหลิ่วเซียง” ผู้อาวุโสสี่พูดด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำด้วยดวงตาที่มืดมน
ดวงตาของผู้อาวุโสคนที่สามหรี่ลงเล็กน้อยและมองไปที่คุนอู๋อีกครั้ง เขาส่ายศีรษะอย่างช้าๆ “ในบรรดาคนของสกุลหลิ่วเซียง ข้ากลับจำคนๆ นี้ไม่ได้จริงๆ”
ผู้อาวุโสคนที่สี่เอ่ย “ยังไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนี้ พวกเขาลงมือกับเขา ต้องพบอะไรบางอย่างเป็นแน่ จับเขาไว้ก่อน แล้วค่อยใช้วิธีการทารุณเค้นให้ได้คำตอบ”
คุนอู๋ยังคงยิ้มเยาะตลอดเวลาและยืนนิ่งอยู่กับที่
เขากำลังถ่วงเวลา เพื่อให้เจียงหลีหนีไปให้ไกล
“พวกเจ้าทั้งสามเข้าไปพร้อมกันและจับเขามา” ในที่สุด ผู้อาวุโสสามก็โน้มน้าวผู้อาวุโสสี่สำเร็จ จึงออกคำสั่งกับหลิงหวังทั้งสาม
เขารู้สึกว่าตนรัดกุมมากพอแล้ว คุนอู๋ฆ่าคนของพวกเขาสองคน บัดนี้ ส่งคนสามคนเข้าโจมตีพร้อมกัน คงได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน
พวกเขาทั้งหมดล้วนอยู่ในระดับหลิงหวัง คนเสียชีวิตก่อนหน้านี้อาจถูกลอบโจมตี
อย่างไรก็ตาม ค่อยถามสาเหตุที่แท้จริงหลังออกจากอาณาเขตหลิงอู่
หลิงหวังทั้งสามของสกุลจงซานปฏิบัติตามคำสั่งและเดินไปล้อมรอบคุนอู๋ ขณะที่คนหลัง สีหน้าไม่มีการเปลี่อนแปลงใดๆ ยังคงสงบนิ่งเหมือนเช่นเคย
เมื่อมองเห็นความนิ่งของเขา หลิงหวงทั้งสองของสกุลจงซานส่งเสียงฮึดอัดอย่างไม่พอใจ
ทันใดนั้น พลังวิญญาณได้พุ่งมายังฝั่งนี้
หลิงหวังทั้งสามที่กำลังจะลงมือกับคุนอู๋และหลิงหวงทั้งสองที่เฝ้าดูการต่อสู้ต่างก็ถูกพลังวิญญาณดึงดูด จึงหันหลังมองและเห็นร่างหนึ่งที่กำลังหลบหนีเข้าพอดี
ดวงตาของคุนอู๋เย็นเยือก ดวงตาของเขาปรากฏความกังวล
“พี่สาม ให้ข้าไป!” ขณะที่ผู้อาวุโสสี่พูดอยู่นั้น ร่างก็ได้บินไปที่นั่นแล้ว
คุนอู๋หัวใจร้อนรุ่ม อยากจะไล่ตาม แต่กลับถูกหลิงหวังทั้งสามขวางไว้ จากนั้น เขาได้เผยความกังวลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ดวงตาของผู้อาวุโสสามกะพริบ และมองยังทิศทางที่ผู้อาวุ โสสี่ไปอย่างครุ่นคิด
อ๊ากกก!
ผู้อาวุโสสามมองกลับไป เห็นหลิงหวังผู้หนึ่งถูกคุนอู๋ฆ่าตายเพียงกระบวนท่าเดียวและหายตัวไปต่อหน้าต่อตา
บัดซบ!
ผู้อาวุโสสามแววตาดุดัน รู้ทั้งรู้ว่าหลิงหวังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุนอู๋ ร่างของเขาวูบไหวแล้วเข้าร่วมการต่อสู้ แล้วกำชับกับอีกสองคน “พวกเจ้าไปช่วยผู้อาวุโสสี่”
เขาวางแผนไว้อย่างดี เพราะรู้สึกว่าคนที่เพิ่งหลบหนีไปนั้นมีความสำคัญกับคุนอู๋อย่างมาก ถ้าหากสามารถจับคนผู้นั้นไว้ได้ ก็จะมีหมากใช้ต่อรองกับคุนอู๋ ไม่ว่าพวกเขาจะมีส่วนเ เกี่ยวข้องกับเทียนหยาหรือไม่ก็ตาม หากฆ่าคนของสกุลจงซานตายในอาณาเขตหลิงอู่ ล้วนต้องชดใช้!
หลิงหวังทั้งสองต่างก็ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นชั่วครู่ เมื่อได้ยินคำสั่ง ได้ถอนตัวออกจากการต่อสู้ทันทีและไล่ตามผู้อาวุโสสี่ไป
ในขณะนี้ ดวงตาของคุนอู๋ปรากฏแววตาอันแหลมคม ร่างกายเต็มไปด้วยลมปราณอันแหลมคม ทำให้ผู้อาวุโสสามยิ่งได้ใจ รู้สึกว่าพวกเขาพบจุดอ่อนของคุนอู๋แล้ว
คุนอู๋ใจร้อน ออกอาวุธอย่างไร้ความปรานี
ลมปราณอันบ้าคลั่งและน่าสะพรึงกลัวปะทะกับผู้อาวุโสสามอย่างต่อเนื่อง ลมปราณเย็นเยือกจากพลังของจู๋อินก็กัดกร่อนพื้นที่ว่างเปล่านี้ตลอดเวลา
แต่ผู้อาวุโสสามเป็นถึงหลิงหวง คุนอู๋อยากจะหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว คงจะลำบากไม่น้อย
อีกฝั่งหนึ่ง เจียงหลีวิ่งหนีด้วยความเร็วสูง และสัมผัสได้ว่ามีร่างขยับเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ จุดประสงค์ของนางคือเบี่ยงเบนความสนใจของศัตรูบางส่วนออกจากคุนอู๋ เพื่อลดความกดดัน นของเขา
ระหว่างที่วิ่งอยู่นั้น ดวงตาที่สดใสของเจียงหลีปรากฎความเย็นชาขึ้น
คนหนึ่งอยู่หน้า…สองคนประกบหลัง…ยอดเยี่ยมมาก! มาถึงสามคน ศิษย์พี่สามน่าจะคลายความกดดันไปได้มาก เจียงหลีใช้พลังจิตสัมผัสและรับรู้สถานการณ์ที่อยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว
“จะหนีไปไหนรึ!” ทันใดนั้น ร่างหนึ่งได้ก้าวออกมาจากความว่างเปล่าและตกลงตรงหน้าเจียงหลี
เจียงหลีหยุดมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา
สตรีอะไรจะงดงามปานนี้! เมื่อมองเห็นเจียงหลีในแวบแรก ความงดงามอันน่าทึ่งและน่าตกใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาสามเหลี่ยมของผู้อาวุโสสี่
สตรีงที่งดงามเช่นนี้ ต้องหาวิธีนำตัวกลับไปชื่นชมถึงจะถูก! ผู้อาวุโสสี่ผุดความคิดที่น่ารังเกียจขึ้นในใจ
ณ เวลานี้ สายลมสองเส้นโบกพัดมาที่ด้านหลังเจียงหลี แล้วขวางทางนาง
เมื่อเหลือบมองไปยังหลิงหวังที่ตามอยู่ด้านหลัง ผู้อาวุโสสี่ก็จ้องมองไปที่เจียงหลีอีกครั้ง ดวงตาเปลือยเปล่าของเขา ทำให้เจียงหลีรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก
“คนสวย เจ้าจะวิ่งไปไหนหรือ” เพื่อไม่ให้เป็นการล่วงเกินหญิงสาวตรงหน้า ผู้อาวุโสทั้งสี่จงใจพูดเสียงเบาลง และแสร้งเกาศีรษะ ทำท่าทำทางกลบเกลื่อน
แต่กลับไม่รู้ว่าเจียงหลีรังเกียจเขาไปเสียแล้ว
“พวกเจ้าไล่ตามข้า ข้าก็ต้องวิ่งเป็นธรรมดา” เจียงหลียิ้มเอ่ยอย่างเย็นชา
“แหะๆ อย่ากลัวไปเลย ขอเพียงแค่เจ้าเชื่อฟังข้า ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าแน่นอน” ดวงตาของผู้อาวุโสสี่เผยความปรารถนาอันแรงกล้าขึ้น
ดวงตาของเจียงหลีเย็นเยือก เปิดกระเป๋าวิเศษและอุ้มเดรัจฉานตัวน้อยออกมาทันที…
Comments for chapter "ตอนที่ 586 ปล่อยเดรัจฉานบางตัว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
